II SA/Lu 318/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. O. na rozkaz personalny Komendanta [...] z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uposażenia oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji [...], po rozpatrzeniu odwołania młodszego aspiranta K. O. (dalej także: skarżący) od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r. w sprawie pozbawienia całości uposażenia za okres od dnia [...] czerwca 2015 roku do dnia [...] lipca 2015 roku oraz od dnia [...] sierpnia 2015 roku do dnia [...] września 2015 roku w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie, orzekł: uchylić zaskarżoną decyzję w całości (pkt 1 sentencji) oraz pozbawić skarżącego 1/30 części uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od dnia [...] czerwca 2015 roku do dnia [...] lipca 2015 roku oraz od dnia [...] sierpnia 2015 roku do dnia [...] września 2015 roku. W obszernym uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji orzekając o pozbawieniu skarżącego uposażenia za okresy wskazane wyżej, stwierdził, że powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było niedostarczenie przez skarżącego zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, które – w ocenie organu – nie nastąpiły z przyczyn niezależnych od funkcjonariusza. Sam skarżący nie dążył do wyjaśnienia okoliczności sprawy, gdyż pomimo wielokrotnego informowania funkcjonariusza o możliwości złożenia stosownych wyjaśnień, nie skorzystał on z takiej możliwości. Utrzymując w mocy orzeczenie pierwszej instancji Komendant Wojewódzki Policji podzielił w całości zawarte w nim stanowisko. Organ podkreślił, że niewątpliwie zaświadczenie lekarskie za okres od dnia [...] czerwca 2015 roku do dnia [...] lipca 2015 roku oraz od dnia [...] sierpnia 2015 roku do dnia [...] września 2015 roku, zostały dostarczone przez skarżącego z uchybieniem 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 121d ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.). Organ wskazał, że w opisanych zwolnieniach zawarta jest informacja (symbol 2 we wskazaniach lekarskich), że skarżący mógł chodzić, zatem nic nie stało na przeszkodzie w dostarczeniu zwolnienia lekarskiego w terminie. Okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie, należy uznać za niewiarygodne, gdyż funkcjonariusz w każdej sytuacji mógł przesłać zaświadczenia pocztą, o ile nie był w stanie doręczyć ich osobiście lub skorzystać z pomocy innych osób. W skardze do Sądu skarżący zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 w zw. z art. 136 oraz art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: K.p.a.), polegające na: 1. błędnej ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy i przyjęciu, że odwołujący się w sposób zawiniony, umyślny dokonał spóźnionego doręczenia pracodawcy zwolnienia lekarskiego, 2. naruszeniu wskazanych wyżej przepisów postępowania poprzez nie przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie zawinionego zdaniem organu działania skarżącego oraz dowodów przeciwnych wskazanych przez niego samego w toku postępowania, 3. nieprawidłowo sformułowanym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez brak odniesienia się przez organ do dowodów zgromadzonych w toku postępowania i nie wskazania jakim dowodom organ dał wiarę, a jakim dowodom takiej wiary odmówił i dlaczego, 4. zasady prawdy obiektywnej poprzez jednostronne stwierdzenie organu o bezzasadności wniesionego przez stronę odwołania i powielenie w całości uzasadnienia decyzji organu I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, 5. braku oznaczenia w podstawie prawnej decyzji przepisu prawa materialnego, tj. art. 121 d ust. 1 i 2 i art. 121 f ust. 2 i art. 126 ust. 2 ustawy o Policji określającego obowiązki policjanta w zakresie dostarczenia zwolnienia lekarskiego pracodawcy i skutkach spóźnionego jego dostarczenia oraz wskazujący sposób obliczania uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim policjanta, a stanowiących podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego decyzja ta narusza również art. 121d ust. 1 i 2 i art. 121f ust. 2 ustawy o Policji, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że w tej sprawie zasadnym było pozbawienie skarżącego 1/30 uposażenia, a także narusza art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie wadliwego rozstrzygnięcia naruszającego konstytucyjne prawo strony do równego traktowania wobec prawa przez organy Państwa. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 121d ust. 1 i 3 ustawy o Policji, policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu do spraw osobowych zaświadczenie lekarskie w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania, a w przypadku niedopełnienia tego obowiązku nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od policjanta. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że zarówno zaświadczenie lekarskie za okres od dnia [...] czerwca 2015 roku do dnia [...] lipca 2015 roku, jak również od dnia [...] sierpnia 2015 roku do dnia [...] września 2015 roku, zostały dostarczone przez skarżącego z uchybieniem siedmiodniowego terminu przewidzianego w powołanym przepisie ustawy. W ocenie Sądu, organy administracji prawidłowo, to jest zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7. 77 § 1 i 80 K.p.a., zaś organ odwoławczy zgodnie również z art. 136 K.p.a., ustaliły, że w okresie siedmiu dni od otrzymania zwolnienia lekarskiego nie pojawiły się okoliczności "niezależne" od skarżącego, które byłyby usprawiedliwieniem dla uchybienia przez niego ustawowego terminu na dostarczenie przełożonemu do spraw osobowych zaświadczenia lekarskiego. Podkreślenia wymaga, że w złożonych przez skarżącego zaświadczeniach lekarskich dokumentujących okresy jego czasowej niezdolności do służby zawarta jest informacja (symbol 2 we wskazaniach lekarskich), że skarżący mógł chodzić, zatem nic nie stało na przeszkodzie w dostarczeniu zwolnienia lekarskiego w terminie. Okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie, należy uznać za niewiarygodne, gdyż funkcjonariusz w każdej sytuacji mógł przesłać zaświadczenia pocztą, o ile nie był w stanie doręczyć ich osobiście lub skorzystać z pomocy innych osób. Trafnie wskazały organy, że skarżący – w toku postępowania przed organami obu instancji – w istocie nie złożył stosownych wyjaśnień potwierdzających jakąkolwiek istotną przyczynę opóźnienia w dostarczeniu zwolnienia. Pomimo, że skarżący z dniem [...] września 2015 roku został przyjęty do Szpitala Specjalistycznego MSW w O., odbierał osobiście korespondencję z urzędu pocztowego w Ł. w dniach powszednich, tj. poniedziałek i piątek, co świadczy o tym, iż w tych dniach miał możliwość również zapoznania się z materiałami postępowania w siedzibie Komendy Powiatowej Policji w [...], lecz z niej nie skorzystał. Nie wziął też udziału w przesłuchaniu świadków M. i J. G., wyznaczonym na sobotę [...] października 2015 roku, choć wówczas miał możliwość opuszczania szpitala. Zasadnie ocenił organ odwoławczy, że wbrew twierdzeniom brak było podstaw do podważenia wiarygodności dowodu z przesłuchania świadka E. K., z uwagi na konflikt istniejący między nią a skarżącym. Niewątpliwie z przepisu art. 82 K.p.a., by osoba ta nie mogła być świadkiem w rozstrzyganej sprawie. Przepis ten wyraźnie bowiem stwierdza, że nie mogą być świadkiem: osoby niezdolne do spostrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń, osoby obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji niejawnych na okoliczności objęte tajemnicą, czy też duchowni co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi. Oczywistym jest zaś, że skoro E. K. posiadała konkretne informacje na temat przebywania strony w okresie, w którym mogła dostarczyć zaświadczenie lekarskie do jednostki organizacyjnej Policji w terminie określonym ustawą i zgodnie z powyższym przepisem, to organ zasadnie dopuścił dowód z przesłuchania tej osoby. Organ wyjaśnił również wyczerpująco, z jakich powodów nie uwzględnił wniosku strony dotyczącego przesłuchania męża E. K., to jest ze względu na to, że osoba ta jest poważnie chora. Ponadto organ zwrócił uwagę, że okoliczność, o której wyjaśnienie wniósł skarżący została potwierdzona zeznaniem oraz dokumentem przedstawionym przez E. K.. Zachodziła zatem podstawa do odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego strony określona w art. 78 K.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania strony o przeprowadzenie dowodu, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Prawidłowo również ocenił organ odwoławczy, że pozostałe zarzuty skarżącego dotyczące wadliwości prowadzonego postępowania dowodowego, w tym naruszeniu zasady prawdy obiektywnej poprzez dopuszczenie w trakcie czynności proceduralnych do podwożenia samochodem służbowym Policji świadka w sprawie z miejscowości Ł. do [...] i z powrotem, a także żądanie strony co do pominięcia dowodu z dokumentu - wykazu policjantów WP KPP w [...] zapoznanych z decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 roku, wobec faktu kwestionowania przez odwołującego się wiarygodności jego podpisu na tym dokumencie, nie miały wpływu na wynik sprawy. Podkreślić też trzeba, że wbrew twierdzeniom skarżącego niewątpliwie organy administracji obu instancji zapewniły skarżącemu możliwość czynnego udziału w postępowaniu, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 10 K.p.a. Prawidłowo również organ drugiej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie zasadnym było wydanie rozstrzygnięcia odwoławczego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Niewątpliwie sankcją naruszenia art. 121 d ust. 1 i 3 ustawy o Policji jest pozbawienie policjanta uposażenia za okres nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie, na podstawie art. 126 ust. 2 tej ustawy, który stanowi, że w razie uznania nieobecności za nieusprawiedliwioną policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego. Wobec tego, że rozkaz personalny wydany przez organ pierwszej instancji w podstawie prawnej ani w uzasadnieniu prawnym nie wskazał, że podstawą prawną pozbawienia policjanta uposażenia w razie jego nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie jest ten ostatni przepis, zasadnie organ drugiej instancji uchylił w całości zaskarżony rozkaz personalny i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, a więc pozbawił policjanta uposażenia miesięcznego w wysokości wynikającej z brzmienia art. 126 ust. 2 ustawy o Policji. Sąd nie dopatrzył się także w sprawie naruszenia – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – innych przepisów postępowania, w tym zasady zaufania wynikającej z art. 8 K.p.a. oraz zasady informowania określonej w art. 9 K.p.a. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r. poz. 718), skargę oddalił.