II SA/Lu 319/98

stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej. Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B.P. w zastępstwie /wz/ Komendanta W. decyzją z dnia 2 lutego 1998 r. wydaną na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. nr 88 poz. 400 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa - po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "K." Sp. z o.o. w B.P. od pkt 3 i 4 decyzji wydanej przez Zastępcę Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w B.P. w zastępstwie /wz/ Komendanta Rejonowego z dnia 19 września 1998 r. orzekającej w sprawie wykonania obowiązków wynikających z przepisów o ochronie przeciwpożarowych dotyczących czasokresów badań instalacji elektrycznej i piorunochronnej - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W świetle ustaleń tej decyzji ostatnie czynności kontrolno-rozpoznawcze przeprowadzone w dniu 20 sierpnia 1997 r. rezystancji uziomów instalacji piorunochronnej oraz rezystancji izolacji przewodów instalacji elektrycznej w stacji gazu płynnego i magazynie butli 11 kg z gazem płynnym znajdujących się u odwołującego przedsiębiorstwa wykazały, że pomiary wymienionych instalacji dokonane były po raz ostatni w dniu 30 października 1995 r. Dało to podstawę do zakwestionowania terminu ważności tych pomiarów. Zgodnie bowiem z interpretacją Ministra Przemysłu i Handlu przekazaną przez Komendę Główną PSP pismem z dnia 29 grudnia 1997 r. w sprawie czasokresów badań instalacji elektrycznej i piorunochronnej, ze względu na dalsze obowiązywanie zarządzenia Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 17 lipca 1987 r. w sprawie szczegółowych zasad eksploatacji sieci elektroenergetycznych, przeprowadzania okresowych pomiarów rezystancji izolacji instalacji elektrycznej i rezystancji uziomów instalacji odgromowej w środowisku gazu wybuchowego, jakim jest propan-butan, dokonywane być winno nie rzadziej jak raz w ciągu roku. Przepisy ustawy Prawo budowlane co do wskazanych urządzeń i częstotliwości przeprowadzania ich kontroli we wskazanych pomieszczeniach nie mają zastosowania. Dlatego zaskarżoną część decyzji organu I-szej instancji należało utrzymać w mocy. W skardze na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "K." Sp. z o.o. w B.P. wnosi o jej uchylenie /skarga pisze "o oddalenie zaskarżonej decyzji"/. Zarzut skargi sprowadza się do twierdzenia, iż zaskarżona decyzja narusza art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, bo zgodnie z tym przepisem badania szczegółowe tak instalacji odgromowej, jak i elektrycznej dokonywane być winny raz na pięć lat. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Wychodząc poza zarzuty skargi i mając ku temu uprawnienie w świetle art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ podnieść przede wszystkim należy, że w świetle art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. nr 88 poz. 400 ze zm./ terenowymi organami Państwowej Straży Pożarnej są komendanci wojewódzcy i rejonowi Państwowej Straży Pożarnej, w związku z tym oni tylko są uprawnieni do wydawania decyzji administracyjnych. Inni funkcjonariusze łącznie z zastępcami wskazanych komendantów nie są organami administracyjnymi w rozumieniu powyższego przepisu, a przez to nie są uprawnieni do wydawania decyzji administracyjnych w zastępstwie /wz/ komendanta wojewódzkiego, jak też rejonowego. Komendanci wojewódzcy i rejonowi na podstawie art. 268a Kpa mogą upoważnić podwładnych sobie funkcjonariuszy do wydawania decyzji administracyjnych w ich imieniu, ale upoważnienie takie udzielone być winno na piśmie, a osoba wydająca decyzję winna się na to upoważnienie każdorazowo powołać. Oznacza to, że decyzja wydana bez takiego upoważnienia i bez powołania się na nie, a tylko z zaznaczeniem iż wydana została w zastępstwie /wz/ organu decyzyjnego dotknięta jest wadą nieważności określoną art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa. Skoro zatem tak decyzja zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I-szej instancji wydane zostały przez podmioty nie będące organem administracyjnym uprawnionym do wydania tych decyzji w myśl powołanego art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa decyzje te są nieważne, a co należało stwierdzić na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 powołanej już ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 55 ust. 1 ostatnio powołanej ustawy. Nieważność wskazanych decyzji czyni zbędnym ustosunkowywanie się do merytorycznych zarzutów skargi.