II SA/Lu 32/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2004 r. sprawy ze skargi A. K., M. D., S. D., H. L., K. B. i J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza z dnia [...]. nr [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. (Nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. i J. K., W. S. i M. D. od decyzji Burmistrza z dnia [...] września 2003 r. (Nr [...]) w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] położonej w Z. dla inwestycji "Pasywne lustro transmisyjne telefonii cyfrowej sieci [...]" – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdziło, że Polska Telefonia [...] Spółka z o.o. wystąpiła z wnioskiem z dnia 5 czerwca 2003 r. o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki oznaczonej nr [...] położonej w Z. Zamierzenie inwestycyjne wskazane we wniosku polega na budowie pasywnego lustra transmisyjnego nr [...] wraz z konstrukcją wsporczą o wysokości 6,5 m posadowioną na fundamencie oraz ogrodzeniem. Następnie, burmistrz Z., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego obejmującego m.in. wymagalność opracowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wydał decyzję z dnia [...] września 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wnioskiem inwestora. W uzasadnieniu stwierdził, że lokalizacja planowanej inwestycji nie jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego dla terenu Z.-R. zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej nr XIII/64/86 z dnia 26 listopada 1986 r. Od rozstrzygnięcia tego odwołanie złożyli mieszkańcy ul. R. wymienieni w osnowie skarżonej decyzji i wnieśli o jej uchylenie, podnosząc następujące zarzuty: Po pierwsze, że decyzja sprzeczna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż plan przewiduje dla terenu działki nr [...] przeznaczenie dla urządzeń zaopatrzenia w wodę. Po drugie, że realizacja inwestycji obniży walory estetyczne okolicy w której planowana jest budowa punktu widokowego. Po trzecie, że realizacja inwestycji obniży walory turystyczne miejscowości oraz obniży wartość działek sąsiadujących. Rozpatrując odwołanie organ II instancji orzekł, że zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), która weszła w życie 11 lipca 2003 r., do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Ponadto art. 43 tejże ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2. Dlatego też zdaniem organu podstawowa kwestia podlegająca ocenie dotyczy zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Z. Pozostałe zarzuty podniesione przez odwołujących się pozostają poza kompetencjami organu, gdyż ocena wpływu na estetykę otoczenia oraz walory turystyczne czy też krajobrazowe nie mogą być przedmiotem oceny organu odwoławczego, ponieważ postępowanie w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego polega wyłącznie na badaniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego. Z kolei określony w art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich może, w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego (ewentualnie przepisów szczególnych w przypadku braku planu). Oznacza to, że nie może obejmować kwestii objętych zakresem regulacji prawa budowlanego, stąd zarzuty te należy uznać za nieuprawnione. Przechodząc do podniesionego w odwołaniach zarzutu niezgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy stwierdził, że nie podziela stanowiska zawartego w odwołaniach. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu działki Nr [...] przewiduje "tereny urządzeń zaopatrzenia w wodę" i nie wskazuje wprost możliwości lokalizacji na tym terenie urządzeń telekomunikacyjnych, ponieważ został ten plan zagospodarowania opracowany jeszcze w 1986 roku, kiedy tego rodzaju inwestycje nie były znane i nie były przewidywane do realizacji. Z tych względów plan nie wskazuje wprost możliwości lokalizacji pasywnego lustra transmisyjnego telefonii cyfrowej. W takiej sytuacji należy zatem badać czy planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z przeznaczeniem terenu, a nie czy jest zgodna z planem. Takie bowiem stanowisko podkreślił organ odwoławczy, utrwalone zostało w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, np. w wyroku z dnia 17 maja 2002 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie (Sygn. akt II SA/Lu 190/2001). Zasada ta została sformułowana w następujący sposób: "Celem postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie o zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeśli przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym nie pozostaje w kolizji z lokalizacją telefonii komórkowej, dopuszczalne jest uwzględnienie wniosku w tym przedmiocie". Dlatego też według organu odwoławczego projektowana inwestycja nie pozostaje w kolizji z przeznaczeniem terenu działki nr [...]. Cała działka jest bowiem przeznaczona pod budowle infrastruktury miejskiej, stąd budowa lustra transmisyjnego, które też należy uznać za obiekt infrastruktury, nie zakłóci ładu przestrzennego na tej działce. Oznacza to, że brak jest sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego i z tych względów orzekł organ II instancji jak w osnowie decyzji. W skardze do Sądu wszyscy skarżący wystąpili o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji z powodu ich niezgodności z prawem. W treści skargi podnoszą następujące podstawowe zarzuty. Po pierwsze, że organ I jak i II instancji dokonując interpretacji ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nadużył tzw. władztwa planistycznego. Po drugie, skarżona decyzja naruszyła także zdaniem skarżących dyspozycję art. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ochrony ich własnego interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem. Ponadto zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – przy zakazie reformationis in peius. W przedmiotowej sprawie, co wynika z ustaleń postępowania dowodowego, brak jest przesłanek do twierdzenia, że każde z tzw. uzgodnieniowych postanowień wydanych w ramach tej sprawy w trybie art. 106 § 2 k.p.a., w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji zostało prawidłowo doręczone wszystkim stronom postępowania. Nie jest to bowiem tzw. inwestycja liniowa, stąd powyższe tzw. postanowienia uzgodnieniowe muszą być przesłane odrębnie każdej ze stron postępowania z pouczeniem, że zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a. przysługuje na nie zażalenie, gdyż w przeciwnym przypadku strony pozbawione byłyby możliwości ich kontroli w drodze wniesienia zażalenia. W tym zakresie nie może właściwy organ orzekać na zasadzie domniemania ich doręczenia w trybie art. 40 k.p.a. i to w sytuacji faktycznej, gdy nawet nie zbadał czy zostały one doręczone wszystkim stronom postępowania (postanowienie PWIS z dnia 18 lipca 2003 r. – karta Nr 32 akt sprawy oraz postanowienie burmistrza Z. z dnia 16 września 2003 r. – karta 47 akt sprawy). Dlatego też właściwy organ ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę musi zbadać tę kwestię pod kątem ustalenia czy przedmiotowe postanowienia dotyczące uzgodnienia, zostały przesłane wszystkim stronom postępowania. Wynika to także z wykładni funkcjonalnej i systemowej art. 57 ust. 1 w związku z art. 46 ust. 4 pkt 1 i art. 51 ust. 2 i 3 oraz ust. 5 cyt. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska oraz poglądów doktryny prawa ochrony środowiska (J. Jendrośka, Komentarz do art.: 46, 51 i 57 (w:) Ustawa – Prawo ochrony środowiska, Komentarz pod red. J. Jendrośki, Wyd. Centrum Prawa Ekologicznego, Wrocław 2001, s. 271-279, s. 288-290 oraz s. 298). W tym zakresie Sąd podziela dotychczasową linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 września 2004 r. (Sygn. akt II SA/Lu 1497/03). Ponadto właściwy organ nie wyjaśnił w toku postępowania dowodowego czy przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana na terenie otuliny Parku Narodowego, czyli na obszarze specjalnym o charakterze ekologicznym. Oznaczałoby, że w tym zakresie wymagałaby rozważenia dyspozycja art. 14 ust. 9 - obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji - ustawy z dnia 16 października 1991 roku o ochronie przyrody (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 99 poz. 1079 ze zm. - dowód: pismo Zastępcy Dyrektora Parku Narodowego z dnia 12 października 2004 r. znak: D.754/1364/2004 będące w aktach sądowych sprawy. Natomiast postanowieniem z dnia 29 marca 2004 r. (Sygn. akt II SA/Lu 32/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. i J. K., W. S. i M.D. z powodu nie uiszczenia wpisu od skargi. Oznacza to, że skarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji, naruszyła przepisy prawa materialnego jak i prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.