II SA/Lu 321/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i S. małżonków S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z dokończeniem budowy muru oporowego na działkach nr [...], [...], [...], [...] położonych w L. przy ul. J . Skargę na powyższą decyzję wnieśli M. i S. małż. S . W piśmie z dnia 25 czerwca 2009 r. skarżący wnieśli o "zawieszenie wykonania w/w decyzji do chwili rozpatrzenia zasadności złożonej skargi". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż pismo skarżących z dnia 25 czerwca 2009 r. mimo niewłaściwie określonego żądania stanowi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tylko bowiem poprzez wydanie orzeczenia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może wpływać na możliwość wykonywania prac budowlanych. Kompetencja sądu w tym zakresie wynika z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, iż sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten został jednakże w § 1 poprzedzony normą prawną stanowiącą, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Regulacja ta wskazuje zatem, iż omawiana instytucja ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczne decyzje administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zatem wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu pozwala na uniknięcie wywołania po stronie skarżącego niekorzystnych skutków aktu w sytuacji, gdy nie zostało w sprawie wydane orzeczenie kończące postępowanie sądowo-administracyjne. Jak już wskazano powyżej podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie przez wnioskodawcę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże bez względu na to, czy strona skarżąca poparła swój wniosek przekonującą argumentacją, decydującą kwestią w rozpoznawanej sprawie jest charakter objętego wnioskiem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższa okoliczność determinuje bowiem ostateczny kształt rozstrzygnięcia w tym zakresie. Należy bowiem zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć wyłącznie takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Wojewody z dnia [...] r. uchylające decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu, a przez to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy bowiem jedynie sytuacji, gdy akt ten wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje zaskarżona decyzja eliminującą z obrotu prawnego rozstrzygnięcie mogące wpływać na prawa strony skarżącej. Podsumowując, wstrzymanie wykonania aktów administracyjnych na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może dotyczyć tylko tych aktów, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie występuje, w związku z czym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może znaleźć zastosowania. W tym stanie Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 a contrario p.p.s.a., postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.