II SA/Lu 323/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firmy "A" na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Firmie "A" pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Firmie "A" pozwolenie na budowę. Przedmiotowa decyzja została wydana w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1508/07, który rozpatrując skargę kasacyjną Spółdzielni Mieszkaniowej , uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 303/07 oraz decyzję Wojewody z dnia [...] r. [...]. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dopuścił się naruszenia materialnoprawnej normy art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (DZ. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) przez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu, co skutkowało nieuznaniem SM za stronę postępowania. Rozpatrując ponownie sprawę Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., znak: [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien uwzględnić SM jako stronę i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami Kodeksu postępowania administracyjnego, uwzględniając jednocześnie stan faktyczny realizowanej inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że zarówno Firma "A". jak i związani z nią umowami podwykonawcy ponoszą ogromne straty w skutek prowadzonego postępowania administracyjnego. Wstrzymywanie prac może spowodować w bardzo krótkim czasie lawinowe rezygnacje klientów którzy zakupili lokale w budynku którego dotyczy pozwolenia na budowę, połączone z żądaniami zwrotu wpłaconych środków. W konsekwencji może to doprowadzić do upadłości spółki . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Stosownie do treści cytowanego przepisu przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, s. 295-296). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się jednak do tak rozumianego wykonania. Przymiotu wykonalności nie posiada ze swej istoty decyzja kasatoryjna, której istota wyraża się przede wszystkim w tym, że w wyniku orzeczenia organu drugiej instancji nie następuje merytoryczne "załatwienie sprawy", lecz uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Przedmiotem niniejszego postępowania jest właśnie decyzja kasatoryjna – Wojewody uchylająca decyzję organu pierwszej instancji – Prezydenta Miasta i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Reasumując należy podnieść, że decyzja, której wstrzymania wykonania żąda skarżąca spółka nie spełnia wskazanych powyżej kryteriów wykonalności i z tego powodu nie można uznać za zasadne żądanie wstrzymania wykonania tego aktu. W związku z powyższym, wobec braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu