II SA/Lu 324/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazania zaniechania dalszych robót budowlanych - w zakresie wniosku K. L. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: przyznać K. L. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2009 r. referendarz sądowy WSA w Lublinie pozostawił bez rozpoznania wniosek K. L. o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na niezłożenie przez nią tego wniosku, pomimo wezwania, na urzędowym formularzu, to jest na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącej w dniu 20 sierpnia 2009 r. W dniu 21 sierpnia 2009 r. złożyła ona sprzeciw wraz z wypełnionym urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do art. 260 p.p.s.a., wobec wniesienia sprzeciwu w terminie, zarządzenie z dnia 11 sierpnia 2009 r. utraciło moc. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd zważył, co następuje: W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie sądu skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w jakiejkolwiek części bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z oświadczenia K. L. wynika bowiem, iż utrzymuje się ona jedynie z renty w wysokości 1 200 zł netto miesięcznie. Skarżąca nie posiada żadnego majątku, poza niewielka działką, na której znajdują się pozostałości po spalonym domu. Skarżąca nie posiada również stałego miejsca zamieszkania, a koszty opłat ponoszonych przez nią w związku z zamieszkiwaniem u innych osób wynoszą miesięcznie około 500 zł. Ponadto jest ona osobą schorowaną, która koszty leczenia musi pokrywać samodzielnie z własnych skromnych środków utrzymania. Z tych względów i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu.