II SA/Lu 324/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi [...] Związku Lekarzy Rodzinnych - Pracodawców w [...] na decyzję Dyrektora [...] im. [...] w [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora [...] im. [...]w [...] z dnia [...] 2013 r.; II. zasądza od Dyrektora [...] im. [...] w [...] na rzecz [...] Związku Lekarzy Rodzinnych - Pracodawców w [...] 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 7 listopada 2012 r. L. Z. L. R. – P. w L. wystąpił do Centrum O. Z. L. im. św. J. z D. w L. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kosztów diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej w budżecie szpitala z podziałem na wykonywania badania dla potrzeb lecznictwa zamkniętego i otwartego za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2010r. oraz od 1 stycznia do 31 grudnia 2011r. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Centrum odmówił udostępnienia informacji, argumentując, że ma ona charakter informacji przetworzonej, a Związek Lekarzy nie wykazał, aby jej udzielenie było szczególnie istotne dla interesu publicznego. W decyzji wyjaśniono, że Centrum nie dysponuje wspomnianymi informacjami, a ich przygotowanie wymagałoby wykonania dodatkowych analiz, obliczeń i zestawień statystycznych, połączonych z zaangażowaniem środków osobowych i finansowych. Według Dyrektora żądane informacje nie mają realnego znaczenia dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, ani też w żaden sposób nie przyczyniają się do usprawnienia wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] Dyrektor Centrum utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Powołując się na doktrynę stwierdził, że przetworzenie informacji wiąże się z pewnym intelektualnym wysiłkiem zmierzającym do otrzymania wyniku na podstawie posiadanych już danych. Kompilacja posiadanych informacji ma sprawić, że z ich połączenia powstaje nowa treść informacji, lub całkiem nowa informacja. Jednocześnie orzecznictwo sądowe wskazuje, iż przez przetworzenie należy rozumieć zestawienie konkretnych danych z określonego okresu, przybierające postać różnego rodzaju porównań, ostatecznych wyliczeń, odniesień do innych okresów itd. Przetworzenie to zatem wszystkie działania, które nie przybierają postaci wyłącznie technicznego przeniesienia danych (M. Jabłoński i K. Wygoda Dostęp do informacji i jego granice, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego Wrocław 2002 r. s. 137). W tym przypadku żądana informacja nie wynika wprost z posiadanych przez Centrum danych i zestawień, a udzielenie żądanej informacji wymagałoby podjęcia dodatkowych działań w celu jej przygotowania. Niezbędne byłoby przeprowadzenie analiz, obliczeń, także zestawień statystycznych, wymagających dodatkowej pracy, czynności i zaangażowania pracowników, co potwierdza jej przetworzony charakter. W ocenie Dyrektora Centrum żądanej informacji nie sposób potraktować, jako informacji przekształconej w rozumieniu ustawy o udostępnianiu informacji publicznej. Przekształcenie informacji publicznej jest zabiegiem o wymiarze czysto technicznym i odnosi się jedynie do zewnętrznej formy danej wypowiedzi czy dokumentu. Oznacza zmianę postaci materialnej informacji bez jednoczesnego wpływu na treść pierwotnego komunikatu zawartego w samym przekazie. Udostępnienie informacji przetworzonej wymaga zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wykazania, że jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. To pojęcie odnosi się z kolei do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych podmiotów publicznych, jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2010 r. II SA/Bd 798/2010 LexPolonica nr 2810746). Ponadto wspomniany przepis stanowi o szczególnym interesie publicznym, w związku z czym nie wystarczy, by udzielenie informacji było istotne z punktu widzenia interesu publicznego, lecz musi być ono "szczególnie istotne". W żadnym zakresie żądana informacja nie jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Informacja ta nie ma bowiem realnego znaczenia dla funkcjonowania struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, ani też w żaden sposób nie przyczyni się do poprawy wykonywania jakichkolwiek zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. Związek Lekarzy R. – P. w L. stwierdził, że Centrum O. będąc publiczną placówką służby zdrowia świadczy usługi dla społeczeństwa i dysponuje środkami publicznymi, w związku z kontraktem zawartym z Narodowym Funduszem Zdrowia, co zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 5) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej obliguje do udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zwrócił uwagę, że wspomniana ustawa określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP, informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zdaniem skarżącego żądana informacja nie jest informacją przetworzoną. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia informacji przetworzonej, orzecznictwo przyjmuje jednak szerokie rozumienie tego pojęcia. Rozumowanie przedstawione przez Centrum jest w jego mniemaniu sprzeczne z celem ustawy, w istocie zbytnio ograniczając dostęp do informacji publicznej. Jeśli przetworzenie wymaga "intelektualnego zaangażowania", to każda informacja będzie przetworzoną, bowiem istotą informacji jest jej intelektualny charakter. Nadto wnioskowana informacja znajduje się w systemie teleinformatycznym Centrum, a z istoty takiego systemu wynika łatwość jej pozyskania, przy braku zmiany jakościowej informacji. Przeprowadzenie analiz, obliczeń, także zestawień statystycznych świadczy o przekształceniu informacji, nie zaś jej przetworzeniu. Nakład pracy nie przesądza o tym, czy jest to przetworzenie informacji, a może być podstawą do nałożenia opłaty na wnioskodawcę. W ocenie skarżącego nawet, gdyby przyjąć tok rozumowania zaprezentowany w decyzji, to należy podkreślić, że ma ona jak najbardziej realny wpływ na życie społeczne, poprawę wykonywania zadań publicznych i dobro wspólne społeczności. Nie można bowiem w tej sytuacji abstrahować od faktu, że Centrum jest finansowane ze środków publicznych i świadczy usługi istotne dla konkretnej społeczności. Z tego też powodu nie ustosunkował się do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji. Zaznaczył jednak, że jego milczenie nie zwalnia Centrum z ustawowego obowiązku wykazania nieistnienia takiego interesu publicznego. Nie spełnia tego obowiązku niejasne, lecz obszerne uzasadnienie mówiące w istocie o tym, czym jest interes publiczny. Odpowiadając na skargę Centrum O. Z. L. im. św. J. z D. w L. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Spostrzeżenie skarżącego co do szerokiego rozumienia informacji publicznej jest oczywiście trafne. Stanowisko powyższe znajduje pokrycie zarówno w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak i w art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U Nr 112, poz. 1198 ze zmianami) stosownie do którego, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Za informację publiczną uznaje się zatem każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jak się powszechnie przyjmuje informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Chodzi tu przy tym o wszelkiego rodzaju dokumenty odnoszące się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, a zatem dokumenty nie tylko bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest też to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne jest jedynie to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. W rozpoznawanej sprawie zagadnienie, czy żądane informacje stanowią informację publiczną, a Centrum O. Z. L. jest zobowiązane do jej udzielenia, nie jest jednak osią prowadzonego sporu, te bowiem przesłanki zostały już wyjaśnione w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 września 2013r. ( II SA/ Lu 273/13 ). Sąd jednoznacznie stwierdził wówczas, ze Centrum będące samodzielnym Zakładem Opieki Zdrowotnej wykonuje zadania publiczne w zakresie ochrony zdrowia, działalności naukowo – badawczej i edukacyjnej, a informacja obejmująca koszty diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej ma bezspornie walor informacji publicznej. Wiodącym zagadnieniem jest natomiast preferowany w zaskarżonej decyzji pogląd sprowadzający się do uznania żądanej informacji za informację przetworzoną. Tłumaczenie Centrum, według którego uzyskanie informacji przetworzonej możliwe jest jedynie w zakresie w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, jest oczywiście prawidłowe, co wynika wprost z treści art. 3 ust.1 pkt.1 wspomnianej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa wprawdzie nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem szczególnej istotności dla interesu publicznego, jednak w orzecznictwie uznaje się, że interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz instytucji publicznych, jako pewnej całości. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. W zakresie prawa dostępu do informacji oznacza to, że interes publiczny występuje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa ( wyrok NSA z dnia 11 września 2012r. I OSK 1015/12 i podane tam orzecznictwo opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z treści powołanego przepisu wynika też, że jakkolwiek do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji należy ustalenie, czy informacja ma charakter przetworzony, co wydaje się jasne, skoro składający wniosek nie musi posiadać takiej wiedzy, to jednak wbrew założeniu skarżącego, na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania szczególnego interesu publicznego uzasadniającego jej udzielenie. Jasne jest natomiast, że powyższe uwagi miałyby znaczenie jedynie w sytuacji, gdyby podzielić zapatrywanie Centrum, co do przetworzonego charakteru żądanej informacji. Tego stanowiska poprzeć jednak nie można. Rzeczywiście w ustawie o dostępie do informacji publicznej pojęcie informacji przetworzonej nie zostało zdefiniowane. W orzecznictwie konsekwentnie podtrzymywane jest jednak stanowisko, według którego informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2011 r., ( sygn. akt I OSK 426/11 opubl. w CBOSA ), wyrażono pogląd, że przetworzenie informacji, to zebranie lub zsumowanie pojedynczych informacji powstałych na podstawie różnych kryteriów, które wymagają odpowiedniego zestawienia, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia stosownych czynności analitycznych. U podstaw tego poglądu leży założenie, że w chwili złożenia wniosku informacja przetworzona nie istnieje. Jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Informacją przetworzoną będzie więc informacja, która została przygotowana (opracowana) specjalnie dla wnioskodawcy, według podanych przez niego kryteriów (np. w formie tabelki, zestawienia, wykazu – zawierających wnioskowane dane i której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, LEX nr 1368968; z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369, z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11, opubl. CBOSA). Jednocześnie podkreśla się, że podejmowanie dla pozyskania informacji publicznej takich czynności, jak selekcja dokumentów i protokołów, ich analiza pod względem treści, nie decyduje o zakwalifikowaniu żądanej informacji publicznej, jako informacji publicznej przetworzonej. Selekcja dokumentów i protokołów, czy analiza ich treści są zwykłymi czynnościami, bowiem w ich wyniku nie powstaje żadna nowa informacja. O przetworzeniu informacji nie stanowi też sięganie do materiałów archiwalnych (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11 – Lex nr 1094536). Także czasochłonność oraz trudności organizacyjno-techniczne, jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej, nie mogą zwalniać zobowiązanego podmiotu z obowiązku udostępnienia informacji publicznej, a tym samym kwestie te nie mogą ograniczać prawa do uzyskania informacji publicznej przewidzianego w art. 3 ustawy. W orzecznictwie zauważa się, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie adresata wniosku środki i zasoby konieczne do jego prawidłowego funkcjonowania ( wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11; z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11 opubl. w CBOSA). Przy czym dopiero konkretne okoliczności sprawy mogą doprowadzić do konstatacji, iż suma informacji prostych mogłaby być uznana za informację przetworzoną. Wymaga to jednak właściwego wyjaśnienia sprawy oraz prawidłowego uzasadnienia decyzji o odmowie, czego w niniejszej sprawie zabrakło. W tym kontekście nie można zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w decyzji, że chodzi w sprawie o informacją przetworzoną w sytuacji, gdy nie przedstawiono jakiej ilości dokumentów może dotyczyć żądanie, czy są to tylko dokumenty w formie papierowej, czy w wersji elektronicznej, czy dokumenty te są uporządkowane, czy rozproszone, czy są wśród nich decyzje administracyjne, wreszcie jak dalece ich zgromadzenie może utrudnić normalne funkcjonowanie podmiotu zobowiązanego. Uwaga ta ma istotne znaczenie, jeśli zważyć, że na podstawie § 6 ust. 1 pkt.2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 czerwca 2008r. w sprawie zakresu niezbędnych informacji gromadzonych przez świadczeniodawców, szczegółowego sposobu rejestrowania tych informacji oraz ich przekazywania podmiotom zobowiązanym do finansowania świadczeń ze środków publicznych ( tekst jedn. Dz. U. z 2013r, poz. 1447) świadczeniodawcy udzielający świadczeń w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej, w ramach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Funduszem, przekazują oddziałowi wojewódzkiemu Funduszu dane o udzielonych świadczeniach w zakresie określonym w § 3 ust.1 w stosunku do osób innych, niż te, które złożyły deklaracje wyboru, o której mowa w art. 56 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych ( Dz. U z 2008r., Nr 164, poz. 1027 ze zmianami ). § 3 ust.1 pkt. 14 rozporządzenia stanowi zaś o badaniach znajdujących się w wykazie badań diagnostyki laboratoryjnej i diagnostyki obrazowej i nieobrazowej gwarantowanych w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 31d ustawy, a przypadku ambulatoryjnej specjalistycznej opieki zdrowotnej badaniach diagnostyki obrazowej znajdującego się w wykazie badań diagnostycznych gwarantowanych w zakresie ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 31d ustawy. Informacje w tym samym zakresie świadczeniodawca zobowiązany jest przesłać także w stosunku do osób, które złożyły deklaracje wyboru dane dotyczące liczby wykonanych badań znajdujących się w wykazie badań diagnostyki ( § 6 ust. 3 pkt.1 ). Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia świadczeniodawcy przekazują podmiotom zobowiązanym do finansowania świadczeń ze środków publicznych dane w formie elektronicznej. Dane w zakresie wskazanym w rozporządzeniu przekazywane są w formacie elektronicznych komunikatów, opracowywanych przez każdy podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń ze środków publicznych, zgodnie z wzorami dokumentów będących opisem komunikatów określonymi w załączniku nr 8 do rozporządzenia. Komunikaty dostarczane są do podmiotu zobowiązanego do finansowania świadczeń ze środków publicznych za pomocą przenośnych informatycznych nośników danych lub przez ich teletransmisję ( ust.3 ). Dane te świadczeniodawcy przekazują odnośnie każdego okresu sprawozdawczego, którym jest miesiąc kalendarzowy (§ 11 ust.1 rozporządzenia z zastrzeżeniem ust.4). Tym samym na dzień złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej Centrum powinno dysponować już gotową informacją w swojej bazie. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że udostępnienie żądanej informacji wymagałoby podjęcia czynności związanych z obsługą systemu komputerowego. Czynności te są czynnościami czysto technicznymi i podejmowane są zawsze w celu realizacji wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Nie ma tu mowy o wytworzeniu jakościowo nowej informacji, a jedynie o odtworzeniu jej za pomocą czynności technicznych. Jej udostępnienie nie wymaga zatem wykazania interesu publicznego ( por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011r. I OSK 1621/11 opubl. w CBOSA). Podkreślenia wymaga, że powyższej oceny nie zmienia treść art. 135 ust.1 powołanej już ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, statuującego zasadę jawności umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartych przez Narodowy Fundusz Zdrowia, ani art. 135 ust.2 ustawy określającego formę jej realizacji, poprzez zamieszczenie przez Fundusz na swojej stronie internetowej informacji o każdej zawartej umowie, z uwzględnieniem maksymalnej kwoty zobowiązania Funduszu wobec świadczeniodawcy wynikającej z zawartej umowy, rodzaju, liczby i ceny zakupionych świadczeń albo rodzaju zakupionych świadczeń, liczby jednostek rozliczeniowych (miara przyjęta do określenia wartości świadczenia opieki zdrowotnej w określonym zakresie lub rodzaju, w szczególności: punkt, porada, osobodzień) wyrażających wartość świadczenia oraz cenę jednostki rozliczeniowej, a także maksymalnej kwoty zobowiązania Funduszu wobec świadczeniodawcy wynikającej ze wszystkich zawartych umów, a także ofert, z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, które zastrzeżone zostały przez świadczeniodawcę - w szczególności przez umożliwienie do nich wglądu, co w kontekście art. 1 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej mogłyby wykluczyć udzielenie informacji w oczekiwanym przez skarżącego zakresie. W uchwale z dnia 9 grudnia 2013r.( I OPS 8/13 opubl. w CBOSA ) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nałożenie na Narodowy Fundusz Zdrowia obowiązku zamieszczania na stronie internetowej wyłącznie informacji, o których mowa we wspomnianym art. 135 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie oznacza, że do informacji nie wymienionych w tym przepisie nie stosuje się ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję, jak i decyzję ją poprzedzającą. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w związku z art. 200 wspomnianej ustawy oraz w związku z § 14 ust. 2 pkt. 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r.w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( t. jedn. Dz. U 2013r. , poz. 490 ).