II SA/Lu 324/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Kowalczyk, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A. W. na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. w przedmiocie zwolnienia ze Służby w Policji uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r.. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 22 listopada 2014 r. L. Komendant Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia 18 września 2013r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji z dniem 19 września 2013 r. sierżanta szt. A. W.. W uzasadnieniu wyjaśniono, że rozkaz organu I instancji z dnia 18 września 2013 r. został wydany na skutek uchylenia przez organ odwoławczy rozkazem nr [...] z dnia 22 sierpnia 2013 r. wcześniejszego rozkazu organu I instancji nr [...] z dnia 18 czerwca 2013 r., również orzekającego o zwolnieniu A. W. ze służby w Policji z dniem 18 czerwca 2013 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 41 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2011r., nr [...], poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że A. W. zaprzestał służby z powodu choroby z dniem 6 czerwca 2012 r. i nieprzerwanie przez ponad 12 miesięcy tj. od tego dnia do 19 czerwca 2013 r. był niezdolny do służby z powodu choroby; stawił się wprawdzie w jednostce w dniu 18 kwietnia 2013 r., ale wyłącznie w celu skierowania na badania profilaktyczne umożliwiające dopuszczenie go do pełnienia służby, jednak w wyniku tych badań ponownie przebywał na zwolnieniu od 19 kwietnia do 19 czerwca 2013 r. Zdaniem organu, w tej sytuacji bieg zaprzestania służby nie został przerwany, gdyż w świetle art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o policji przesłanką zwolnienia jest nieprzerwany okres zaprzestania służby z powodu choroby, a nie nieprzerwany okres zwolnienia lekarskiego. Organ wskazał, że wprawdzie decyzja wydawana na podstawie powołanego przepisu ma charakter uznaniowy, a stosunek łączący policjanta z organami policji jest stosunkiem służbowym o wzmożonej ochronie trwałości, to jednak nie jest to ochrona absolutna – ustawodawca przewidział długi, 12 miesięczny okres ochronny ze względu na chorobę policjanta, a więc po upływie tego okresu, policjant może być zwolniony ze służby nawet, jeśli deklaruje on chęć powrotu. Organ wskazał, że zaprzestanie pełnienia przez A. W. służby z powodu choroby przez okres ponad 12 miesięcy spowodowało zmiany organizacyjne związane z koniecznością przydzielenia zadań innym policjantom, co miało niekorzystne skutki w zakresie efektywności pracy Policji - przy wydaniu rozstrzygnięcia organ nie przekroczył więc granic przysługującego mu uznania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. W. domagał się uchylenia rozkazu personalnego nr [...] z dnia 22 listopada 2013 r., jak i poprzedzającego go rozkazu nr [...] z dnia 18 września 2013 r. zarzucając organom naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. art. 138 § 1 i § 2, 108, 107 § 3, 97 § 1 pkt 4 kpa oraz w konsekwencji naruszenie prawa materialnego tj. art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Skarżący podniósł, że organy nie uwzględniły wskazówek zawartych w kasatoryjnym rozkazie z dnia 22 sierpnia 2013 r. dotyczącym należytego umotywowania rozstrzygnięcia i przekroczenia granic uznania i ponowne zwolniły go ze służby bez ustalenia rodzaju choroby skarżącego i bez rozważenia powrotu do służby z uwagi na dotychczasowe nienaganne jej wykonywanie. Zdaniem skarżącego, organ powinien zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Administracyjny jego skargi na rozkaz z dnia 22 sierpnia 2013 r. Zarzucił również nieuzasadnione nadanie przez organ I instancji rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, co stanowi naruszenie art. 108 kpa. W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Komendant Policji w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu. Następnie w piśmie procesowym z dnia 5 lipca 2016 r. organ wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozkazu wyjaśniając, że w związku z wydaniem przez NSA w dniu 29 stycznia 2016 r. wyroku uchylającego rozkaz personalny z dnia 22 sierpnia 2013 r., organ odwoławczy ponownie rozpatrzył odwołanie skarżącego od pierwszego rozkazu z dnia 18 czerwca 2013 r. i decyzją z dnia 25 maja 2016 r. utrzymał ten rozkaz w mocy. W tej sytuacji późniejszy rozkaz organu I instancji z 18 września 2013 r., utrzymany w mocy zaskarżonym w niniejszej sprawie rozkazem, jest – w ocenie L. Wojewódzkiego Komendanta Policji w L. – dotknięty wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż w niej podniesione, które sąd administracyjny uwzględnia na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Rację ma bowiem L. Wojewódzki Komendant Policji w L., że w okolicznościach niniejszej sprawy rozkaz wydany w dniu 18 września 2013 r. podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego, gdyż w tej samej sprawie został wydany już wcześniej rozkaz z dnia 18 czerwca 2013 r., utrzymany następnie w mocy rozkazem z dnia 25 maja 2016 r. Jak bowiem wynika z akt, zaskarżony rozkaz L. Wojewódzkiego Komendanta Policji w L. i poprzedzający go rozkaz Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 18 września 2013r. zostały wydane na skutek uchylenia rozkazem z dnia 22 sierpnia 2013 r. pierwotnego rozkazu organu I instancji z dnia 18 czerwca 2013 r. o zwolnieniu z dniem 18 czerwca 2013 r. A. W. z Policji. Równolegle jednak toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi A. W. na ten sam rozkaz Komendanta Policji z dnia 22 sierpnia 2013 r. W rezultacie tego postępowania zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1188/14 uchylający wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 780/13 (oddalający skargę) i uchylający rozkaz personalny z dnia 22 sierpnia 2013 r. W konsekwencji tego wyroku organ odwoławczy ponownie rozpatrzył odwołanie A. W. od rozkazu nr [...] z dnia 18 czerwca 2013 r. i kolejnym rozkazem nr [...] z dnia 25 maja 2016r. utrzymał ten rozkaz w mocy. Z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne sygn.. akt III SA/Lu 780/13 dotyczące rozkazu z dnia 22 sierpnia 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie niniejszej postanowieniem z dnia 29 maja 2014r. zawiesił postępowanie do czasu zakończenia tamtego postępowania, wskazując, że ewentualne uchylenie zaskarżonego rozkazu z dnia 22 sierpnia 2013r. sprawie spowoduje, że nie będzie możliwe oddalenie skargi w niniejszej sprawie. Taka sytuacja zaistniała, bowiem NSA uchylił ten rozkaz, a następnie rozkazem z dnia 25 maja 2015 r. L. Wojewódzki Komendant Policji utrzymał w mocy pierwotny rozkaz z dnia 18 czerwca 2013 r. zwalniający skarżącego ze służby z dniem 18 czerwca 2013 r. W sprawie – na skutek rozkazu uchylającego z dnia 22 sierpnia 2013 r. - wystąpiła (dopuszczalna w świetle obowiązujących przepisów) dwutorowość postępowania – ponowne postępowanie administracyjne, w tym postępowanie odwoławcze, w toku którego wydano kwestionowane w niniejszej sprawie rozkazy oraz postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane skargą na rozkaz uchylający pierwotny rozkaz. W takiej sytuacji późniejsze postępowanie administracyjne, toczące się pomimo niezakończenia postępowania przed sądem administracyjnym powinno zostać umorzone, jako bezprzedmiotowe. (por. J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 czerwca 1997r., II SA/Wr 854/96). Zaskarżony w niniejszej sprawie rozkaz z dnia 22 listopada 2013 r., utrzymujący w mocy rozkaz z dnia 18 września 2013 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji stał się bezprzedmiotowy na skutek wydania rozkazu z dnia 25 maja 2016 r. utrzymującego w mocy pierwotny rozkaz z dnia 18 czerwca 2013 r. również orzekający o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Pierwszy rozkaz orzekał o zwolnieniu z dniem 18 czerwca 2013 r., zaś drugi z dniem 19 września 2013 r., przy czym oba rozkazy zostały wydane na tej samej podstawie prawnej i z tych powodów – wydanie tego drugiego rozkazu stało się więc bezprzedmiotowe. W świetle powyższego konieczne stało się uchylenie zaskarżonego rozkazu oraz poprzedzającego go rozkazu Komendanta Powiatowego Policji w P., gdyż sprawa została rozstrzygnięta rozkazem z dnia 18 czerwca 2013r., który skarżący ma prawo kwestionować w odrębnym postępowaniu. Wbrew natomiast stanowisku organu odwoławczego, nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozkazu. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. – sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji (rozkazu) w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach – takie przyczyny w niniejszej sprawie nie zachodzą. W szczególności nie zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Jak wynika z akt, w dacie wydania zaskarżonego rozkazu z dnia 22 listopada 2013r. nie było jeszcze innej decyzji ostatecznej w tej samej sprawie. Natomiast obecnie decyzja taka istnieje, została ona wydana w dniu 25 maja 2016 r. i kończy wszczęte wcześniej postępowanie administracyjne, co oznacza, że toczące się kolejne postępowanie, w wyniku którego wydano kwestionowane w niniejszej sprawie rozkazy, okazało się bezprzedmiotowe. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i art. 135 P.p.s.a orzekł, jak sentencji. Wobec konieczności uchylenia rozkazów organów obu instancji z przyczyn procesowych, nieuzasadnione było merytoryczne badanie skargi, a więc Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącego zgłoszony na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. zawarty w piśmie z dnia 1 lipca 2016r. o przeprowadzenie dowodu z załączonych do tego pisma kserokopii dokumentów.