II SA/Lu 325/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego i rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego - w zakresie wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego i rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514). Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] r., znak: [...], Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w U. , działając z upoważnienia Wójta Gminy U., odmówił skarżącemu rozłożenia na raty po [...] zł należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz S. K. w kwoce [...]zł oraz odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym we W.. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło powyższą decyzję w części dotyczącej odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego i w tej części umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji, zaś w pozostałej części – utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, by zachodziła którakolwiek z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie budzi bowiem wątpliwości, że samo rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w istocie wyklucza możliwość uznania, że wykonanie tej decyzji może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wbrew temu, co zdaje się sugerować skarżący, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie rozłożenia na raty kwoty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie można doprowadzić do wstrzymania ewentualnej egzekucji tych należności. Podstawą obowiązku zapłaty wskazanych należności jest bowiem wcześniejsza decyzja nakładająca na skarżącego obowiązek ich zwrotu, a nie decyzja odmawiająca udzielenia ulgi w ich spłacie. Podkreślenia nadto wymaga, że wstrzymanie zaskarżonej decyzji w pozostałej części, w jakiej Kolegium uchyliło wskazaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego oraz umorzyło w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji, jest również bezzasadne. Niewątpliwie bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji także w tej części nie może skutkować "wstrzymaniem egzekucji komorniczej", o co wnosił – w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. – skarżący. Oczywiste jest przy tym, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do orzekania o wstrzymaniu egzekucji sądowej, prowadzonej przez organ egzekucyjny, jakim jest komornik sądowy. Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.