II SA/Lu 327/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [..]. Nr [..] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Z akt sprawy wynikało, że J. K. w dniu 30 kwietnia 2004 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo, które należało potraktować jako skargę na decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie Nr [..] z dnia [..] w sprawie zasiłku celowego - wydaną na podstawie art. 2 ust. 3 i 4, art. 32, art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z art. 52 §1 wyżej wymienionej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. J. K. nie skorzystał z prawa wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego /wyżej wymieniona decyzja zawierała pouczenie o prawie wniesienia takiego odwołania/, a zatem nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, co zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, upoważniałoby go do wniesienia skargi - na decyzję organu odwoławczego - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wobec niewyczerpania trybu odwoławczego przez J. K., wniesiona skarga była niedopuszczalna, co skutkowało jej odrzuceniem przez Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów Sąd orzekł jak w postanowieniu.