II SA/Lu 329/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 października 2021 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Lekarz Weterynarii z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie odstrzału sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...]; II. zasądza od Lekarz Weterynarii na rzecz K. L. kwotę [...] ([...]) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Lekarz Weterynarii (organ, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję wydaną w dniu [...] listopada 2020 r. przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] (organ I instancji) w przedmiocie wymierzenia Kołu Łowieckiemu [...] w [...] (stronie, skarżącej) kary pieniężnej w wysokości [...] zł za niewykonanie odstrzału sanitarnego w obwodzie łowieckim nr [...] na terenie województwa [...], zgodnie z rozporządzeniem nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. Jak wynika z akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji, wskazane rozporządzenie nakazywało w terminie od [...] lutego 2020 r. do [...] maja 2020 r. przeprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików, z czego 12 dzików w obwodzie łowieckim nr [...] przypadło do odstrzału stronie skarżącej. Rozporządzenie to nakazywała nadto niezwłoczne dostarczenie odstrzelonych dzików do miejsc, w których miały być przetrzymywane do czasu uzyskania wyniku badania laboratoryjnego w kierunku afrykańskiego pomoru świń. W przypadku wykluczenia afrykańskiego pomoru świń, zobowiązywało ono do zagospodarowania lub zniszczenia tusz i innych produktów. Rozporządzenie było podane do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty na terenie obwodów, a następnie kilkakrotnie ulegało zmianie. Ze złożonej przez stronę skarżącą dokumentacji wynikało, że dokonała ona ostrzału sanitarnego 4 dzików, zatem nie zrealizowała obowiązku w zakresie odstrzału 8 sztuk, co spowodowało nałożenie na nią kary pieniężnej, o której mowa. W odwołaniu od decyzji strona wskazywała, że stan liczebności populacji dzików w podlegającym Kołu obwodzie uległ drastycznemu zmniejszeniu do poziomu, przy którym dziki okresowo na terenie obwodu w ogóle nie występują, o czym świadczy znikoma ilość szkód łowieckich w stosunku do lat ubiegłych. Organ odwoławczy, powołując przepisy art. 46 ust. 3 pkt 8, 8b, 8c ustawy o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (u.o.z.z.) wskazał, że strona skarżąca została zobligowana do przeprowadzenia odstrzału sanitarnego dzików w ilości 12 sztuk w obwodzie łowieckim nr [...], do dnia [...] lipca 2020 r. Strona skarżąca niespornie nie wykonała obowiązku w zakresie odstrzału sanitarnego dzików we wskazanej ilości. Zgodnie zaś z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., kto będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W omawianej sytuacji organ odwoławczy uznał, że istnieje podstawa do nałożenia na Koło łowieckie kary pieniężnej. Według organu, Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] kierował się dyrektywami wymiaru kary, wskazanymi w art. 189d k.p.a., mając na uwadze niewykonanie obowiązku nałożonego rozporządzeniem oraz jego znaczenie dla zwalczania afrykańskiego pomoru świń. Wymierzona kwota kary pieniężnej nie jest też w jego ocenie znacząca, biorąc pod uwagę liczbę członków koła łowieckiego, uzyskiwane wpływy oraz obszar działania. Zdaniem organu odwoławczego brak było przesłanek do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 189f k.p.a. Koło Łowieckie [...] w [...] wniosło w terminie skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, domagając się o jej uchylenia, uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Strona skarżąca zażądała też przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z elektronicznej książki ewidencji polowań Koła łowieckiego nr [...] na okoliczność prowadzenia regularnego odstrzału sanitarnego dzików w obwodzie w nakazanym terminie. W skardze zarzucono naruszenie: - art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. przez rozszerzającą wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie przepisu, wyrażające się w przyjęciu i ukaraniu przez organ I instancji za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików w obwodzie łowieckim nr [...], a przez organ II instancji za niewykonanie odstrzału sanitarnego dzików w obwodzie łowieckim nr [...], podczas gdy powyższy przepis stanowi, że karze pieniężnej podlega dzierżawca bądź zarządca obwodu łowieckiego, który nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze; - art. 85aa ust.1 pkt 18 u.o.z.z. przez błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że strona nie prowadziła odstrzału sanitarnego dzików w obwodzie łowieckim nr [...], podczas gdy prowadzony był regularny odstrzał sanitarny dzików w ww. obwodzie łowieckim w nakazanym terminie; - art.85aa ust.1 punkt 18 w zw. z art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z. przez ich zastosowanie, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że przepisy te stanowią podstawę do nałożenia kary pieniężnej za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego, a karze pieniężnej powinien podlegać wyłącznie ten, kto nie podejmował nakazanych przepisami rozporządzenia działań; - art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a.,art. 77 § 1 k.p.a.,art. 80 k.p.a. przez niewywiązanie się przez organ z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny; nieodniesienie się do dokumentów przedstawionych przez stronę, w tym niewyjaśnienie, dlaczego organ nie przeprowadził dowodu z tych dokumentów, względnie odmówił tym dokumentom mocy dowodowej, co doprowadziło do błędnego uznania, że strona skarżąca nie prowadziła odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu nr [...]; - art. 8 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, nieprzedstawienie przez organ jakichkolwiek argumentów oraz brak wskazania dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i orzeczenia o umorzeniu postępowania; - art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie polegające na odmowie odstąpienia od wymierzenia kary, pomimo zaistnienia przesłanek obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej; - art. 189 d k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na posłużeniu się błędnymi dyrektywami wymiaru kary, niezawartymi w katalogu dyrektyw wymiaru kary; - art. 189c k.p.a. przez jego niezastosowanie, podczas gdy organ przy wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej powinien zastosować przepisy względniejsze dla strony; - art. 6 k.p.a. i art.15 k.p.a. przez naruszenie zasady praworządności, nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek działania na podstawie przepisów prawa i naruszenie zasady dwuinstancyjności, polegające na zastosowaniu przez organ odwoławczy nieobowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że art. 85aa ust. 1 punkt 18 u.o.z.z. nie daje podstaw do nałożenia kary pieniężnej na Koło łowieckie, gdyż odstrzał sanitarny we wskazanym obwodzie łowieckim oraz w nakazanym terminie był przez Koło prowadzony. Rozporządzenie nie zawiera odesłania do art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., nie może być więc podstawą nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W sytuacji braku dzików albo ich sporadycznego występowania, wymóg wynikający z rozporządzenia nie mógł być spełniony. Nakazu odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) nie można porównywać z nakazem likwidacji np. zwierząt hodowlanych. Koło łowieckie nie ma wpływu na stan populacji zwierząt wolno żyjących (dzikich), których stan może być znikomy, bądź zwierzęta mogą przemieszczać się pomiędzy różnymi obwodami, uniemożliwiając ich pozyskanie w ściśle określonym terminie. Nakaz realizacji odstrzału sanitarnego jest dodatkowym obowiązkiem nałożonym na stronę skarżącą, obok obowiązku realizacji rocznych planów łowieckich. Strona skarżąca wywodziła, że organy nie odniosły się do przedstawionych dokumentów, nie sprecyzowały, na podstawie jakich dowodów wydały decyzję, którym dowodom dały wiarę, a którym odmówiły wiarygodności. Nie zostały dokonane ustalenia co do liczebności dzików w danym obwodzie, choć możliwa była analiza inwentaryzacji zwierzyny i rocznych planów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji posłużono się ogólnikowymi, niedostatecznymi stwierdzeniami, nie zostały przedstawione argumenty, przemawiające za stwierdzeniem, że strona nie wywiązywała się z nakazu odstrzału sanitarnego. Strona skarżąca argumentowała też, że w sprawie zaistniały podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, ponieważ działania związane z odstrzałem były podjęte, a naruszenie miało znikomą wagę. Nadto organ posłużył się błędnymi dyrektywami wymiaru kary, niezawartymi w art.189 d k.p.a. W ocenie strony, organy obu instancji powinny były zastosować przepisy obowiązujące w dacie orzekania, ponieważ są korzystniejsze i względniejsze z uwagi na zmianę terminu realizacji i prowadzenia odstrzału sanitarnego do 31 grudnia 2020r. Rozporządzeniem nr 33 Wojewody Lubelskiego z dnia 20 sierpnia 2020 roku w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie Województwa Lubelskiego - uchylono rozporządzenie nr 8 z dnia 6 lutego 2020 r., będące podstawą skarżonych decyzji. Zgodnie z zasadami legalizmu oraz dwuinstancyjności organ odwoławczy powinien uwzględnić zmianę stanu prawnego i zastosować przepisy nowego rozporządzenia. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Poparł stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, skutkującym koniecznością jej uchylenia. Należy na wstępie odnotować, że w analogicznych sprawach kar pieniężnych za niewykonanie sanitarnego odstrzału zwierząt, orzekał już tutejszy Sąd (por. m.in. prawomocne wyroki z 22 czerwca 2021 r. w sprawach II SA/Lu 310/21 i z dnia 8 lipca 2021 r. II SA/Lu 374/31). Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela wyrażone w tych orzeczeniach poglądy co do wykładni przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięć. Materialnoprawną podstawę decyzji organów stanowił art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., zgodnie z którym kto wbrew wydanym w celu zwalczania choroby zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie nakazom, zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Językowa (a zatem podstawowa) wykładnia art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. wskazuje jednoznacznie, że karze pieniężnej, podlega ten, kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze. Jest to okoliczność istotna, ze względu na fakt, że chodzi o przepis o charakterze represyjnym. Tego rodzaju przepisy muszą być wykładane ściśle, ze zdecydowanym naciskiem na wykładnię językową, literalną. W przypadku regulacji dotyczących kar pieniężnych nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. W przepisie art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. nie odwołano się do wyniku, czy też rezultatu odstrzału. W szczególności nie ma w nim mowy o niewykonaniu założonych przez prawodawcę delegowanego poziomów odstrzału sanitarnego, co faktycznie przyjął organ wymierzając karę pieniężną. Koło łowieckie dokonało bowiem odstrzału sanitarnego w należącym do niego obwodzie, choć w zakresie liczbowym mniejszym od oczekiwanego. Kierując się dyrektywami wykładni językowej i koniecznością ścisłego interpretowania przepisu o charakterze represyjnym należy stwierdzić, że karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.o.z. podlega tylko taki podmiot, będący dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich). W konsekwencji, użytego przez prawodawcę pojęcia "nieprowadzenia" odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich), o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., nie można utożsamiać jedynie z faktem niewykonania przez koło łowieckie limitu odstrzału zwierząt dzikich, ustalonego w rozporządzeniu wojewody z art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z. Czym innym jest bowiem nieprowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, a czym innym niewykonanie założonych w rozporządzeniu limitów tego odstrzału. Sankcji z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. podlega zaś wyłącznie taki podmiot, który nie prowadzi w ogóle odstrzału sanitarnego. Kara ta nie jest natomiast wymierzana za niewykonanie zaplanowanego limitu odstrzału. W ocenie Sądu, wnioski wynikające z wykładni językowej wspierają również konkluzje płynące z zastosowania reguł wykładni celowościowej. Oczywiste jest, że choć limity zwierząt do odstrzału ustalane są w akcie mającym charakter prawa miejscowego, to także i one opierają się jedynie na pewnych danych szacunkowych co do liczby zwierzyny dzikiej, utrzymującej się na danym obszarze. Nie uwzględnia m.in. naturalnej dla zwierząt dzikich migracji. Możliwa jest więc sytuacja, w której - mimo podjęcia przez koło łowieckie wszelkich możliwych działań łowieckich - nie będzie możliwe wykonanie założonego limitu odstrzału zwierząt, z uwagi na brak na danym terenie wystarczającej liczby zwierząt. W takiej sytuacji, wzgląd na racjonalność ustawodawcy uzasadnia przyjęcie, że jego celem było nałożenie sankcji pieniężnej jedynie na zachowania cechujące się szczególnym lekceważeniem prawa, tj. nieprowadzenie w ogóle nakazanego odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, a nie karanie za zachowania nie w pełni zależne i nie zawsze możliwe do wykonania przez adresata obowiązku, w postaci wykonania założonego limitu odstrzału zwierząt. Wspomnieć też należy (na co słusznie zwrócono uwagę w skardze), że prawodawca miejscowy, wydając akty normatywne ustalające limity zwierząt w ramach odstrzału sanitarnego, wykazał się niekonsekwencją, zaś organ zastosował niewłaściwy (nieobowiązujący w dacie orzekania) akt prawny. W dacie wydania decyzji przez organy obydwu instancji nie obowiązywało już rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. Zostało ono uchylone z dniem 20 sierpnia 2020 r., na mocy § 2 rozporządzenia Nr 33 Wojewody Lubelskiego z dnia 20 sierpnia 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Województwa Lub. z 2020 r., poz. 4259). Przepisy rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r., w których określono limit i terminy odstrzału dzików, miały charakter przepisów epizodycznych w tym znaczeniu, że zawierały one regulacje obowiązujące przez ściśle określony czas. Z przepisów tych wynikał więc wprost ich okres obowiązywania. Brak precyzji prawodawcy miejscowego prowadzi do trudności z ustaleniem skutków uchylenia rozporządzenia Nr 8 Wojewody. Jeżeli rozporządzenie Nr 8 nie obowiązywało już w dacie wydania decyzji powstaje otwarte pytanie o moc obowiązującą limitów określonych w tym akcie. Trudności interpretacyjne potęguje fakt, że nowe rozporządzenie określiło dłuższy termin końcowy do przeprowadzenia nakazanego odstrzału dzików, jednak w rozporządzeniu Nr 33 Wojewoda nie wskazał terminu początkowego do podjęcia nakazywanych nim działań. Zgodzić należy się zatem ze skarżącym, że organy dokonały w sprawie błędnej wykładni art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., nieprawidłowo utożsamiając fakt niezrealizowania przez koło łowieckie limitu odstrzału określonego w rozporządzeniu z "nieprowadzeniem" odstrzału sanitarnego, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., sankcjonowanym karą pieniężną. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie rozpatrzył także i nie wyjaśnił należycie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszył art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Skoro bowiem karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.o.z. podlega tylko ten dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego, który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich), to tym samym istniała konieczność rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego, ewentualnie jego uzupełnienia i dokonania oceny czy działania łowieckie, podejmowane przez skarżącego, miały charakter prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt, czy też nie (ze względu na swój termin, rodzaj, charakter i częstotliwość, szacowaną ilość populacji dzików na danym terenie i realny zakres niezbędnego odstrzału sanitarnego, etc.). Tych samych uchybień dopuścił się organ I instancji, na którym w pierwszym rzędzie spoczywał obowiązek przeprowadzenia prawidłowego i wnikliwego postępowania dowodowego oraz należytego i dokładnego wyjaśnienia oraz rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy. Dopiero bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny umożliwi subsumpcję pod właściwie rozumiany przepis ustawy. Pozwoli na zastosowanie właściwych dyrektyw wymiaru kary (art. 189 d k.p.a.). Da też ewentualną podstawę do rozważenia możliwości zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., o co alternatywnie wnioskował skarżący. Stwierdzone naruszenia należało zakwalifikować jako naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 p.p.s.a., skutkuje koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Naruszenia przepisów dotyczyły kwestii związanych bezpośrednio z wymierzeniem kary pieniężnej, a zatem były to naruszenia, które kwalifikować należało jako mające istotny wpływ na wynik sprawy. W toku ponownego rozpoznania sprawy rzeczą organów będzie rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.), w tym w szczególności dotyczącej interpretacji pojęcia "nieprowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich)", o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. W tym celu organy muszą nadto rozpatrzyć cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (ewentualnie rozważyć jego uzupełnienie) w celu ustalenia, czy podejmowane przez skarżące Koło Łowieckie [...] działania łowieckie można kwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. Dopiero z tak ustalonej perspektywy rozważy istnienie podstawy do zastosowania przepisów prawa materialnego, które stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty poniesione przez skarżącego składają się: kwota [...]zł uiszczonego wpisu od skargi, [...] zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz [...] zł wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym, którego wysokość ustalono zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265).