II SA/Lu 33/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi G. i P. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. przyznaje [...] P. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 326,80 zł (trzysta dwadzieścia sześć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia 23 listopada 2009 r. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpatrzeniu odwołania G. i P. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta C. z dnia 28 września 2009 r. nr [...], nakazującej G. i P. S., właścicielom budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. K. "X" w C., w terminie do dnia 31 października 2009 r.: 1. przedłużyć ponad dachem przewód kominowy odprowadzający spaliny z podłączonego do niego pieca na paliwo stałe, poprzez zamontowanie rury o średnicy Ø 150 mm. Rura po zamontowaniu w przewodzie kominowym powinna wystawać 1 m ponad czapkę komina 2. zamontować przynajmniej w jednym oknie na każdej kondygnacji nawiewnik okienny - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nakazanych robót i ustalił nowy termin na dzień 31 grudnia 2009 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że przy ul. K. "X" w C. znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej, które posiadają wspólny komin. W kominie tym znajduje się 10 przewodów dymowych i wentylacyjnych (po 5 dla każdego budynku). W dniu 27 grudnia 2008 r., w budynku przy ul. K. "X" należącym do G. i P. S. interweniowała Państwowa Straż Pożarna. Podczas interwencji stwierdzono zadymienie piwnicy budynku oraz obecność tlenku węgla w pomieszczeniu piwnicznym. W trakcie kontroli przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji w dniu 6 stycznia 2009 r. stwierdzono, że w salonie na parterze budynku przy ul. K. "X" zamontowany jest kominek z wkładem, natomiast w piwnicy budynku znajduje się piec węglowy centralnego ogrzewania. Stwierdzono również występowanie zapachu dymu w pomieszczeniach piwnicznych adaptowanych na mieszkalne. W związku z tym postanowieniem z dnia 7 stycznia 2009 r. organ pierwszej instancji zobowiązał M. i A. S. do dostarczenia oceny technicznej prawidłowości podłączenia do przewodu odprowadzającego spaliny z kominka z zamkniętą komorą spalania, zamontowanego na parterze oraz pieca c.o. znajdującego się w pomieszczeniu piwnicznym budynku mieszkalnego przy ul. K. "Y", oraz prawidłowości działania i szczelności przewodów dymowych i wentylacyjnych w kominie, do którego są podłączone te urządzenia. Po złożeniu omawianej opinii decyzją z dnia 2 lutego 2009 r. nr [...] organ pierwszej instancji nakazał M. i A. S. przedłużenie ponad dachem przewodu kominowego odprowadzającego spaliny z kominka poprzez montaż rury Ø 150 mm i długości 1 m, a G. i P. S. nakazał stale stosować mikrowentylację okienną lub wykonać nawiew typu "Z" w pomieszczeniu kotłowni oraz podłączyć kratkę wentylacyjną zamontowana w ścianie łazienki w piwnicy z przewodem wentylacyjnym nr 5 w kominie. W piśmie z dnia 9 lutego 2009 r. G. S. zwróciła się o ponowne przeprowadzenie oceny stanu technicznego przewodów kominowych w opisanych wyżej budynkach, gdyż mimo wykonania obowiązków nałożonych decyzją z dnia 2 lutego 2009 r. podczas palenia w piecu M. i A. S. do jej mieszkania przedostaje się dym i tlenek węgla. Decyzją z dnia 30 marca 2009 r. nr [...] organ pierwszej instancji nakazał M. i A. S. oraz G. i P. S. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego kominów wspólnych dla omawianych budynków mieszkalnych. Organ odwoławczy decyzją z dnia 25 maja 2009 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia 30 marca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Rozpatrując ponownie sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta C. postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2009 r. zobowiązał G. i P. S. do dostarczenia oceny technicznej prawidłowości działania oraz szczelności przewodów dymowych i wentylacyjnych w kominie w budynku przy ul. K. "X" oraz zobowiązał M. i A. S. do uzupełnienia oceny technicznej z dnia 24 stycznia 2009 r. w zakresie szczelności przewodów dymowych i wentylacyjnych w kominie przynależącym do budynku przy ul. K. "Y". Z przedłożonych przez strony opinii kominiarskich sporządzonych przez mistrza kominiarskiego A. S. w dniu 24 sierpnia 2009 r. nr 75/09 i 74/09 (doprecyzowanej w dniu 11 września 2009 r.) wynika, że przewody kominowe (dymowe i wentylacyjne) przynależne do obu budynków są szczelne i drożne, ciąg jest prawidłowy. W budynku przy ul. K. "Y" wentylacja przy zamkniętych oknach prawidłowa, zaś w budynku przy ul. K. "X" przy lekko uchylonych oknach wentylacja działa prawidłowo, natomiast przy zamkniętych oknach w łazience znajdującej się w piwnicy brak jest wentylacji. W związku z tym zalecono wydłużenie przewodu spalinowego budynku przy ul. K. "X", do którego jest podłączony węglowy piec c.o., poprzez zamontowanie rury minimum Ø 150 mm i długości 1 m ponad czapkę komina oraz zamontowanie nawiewników okiennych (przynajmniej w jednym oknie na każdej kondygnacji). W oparciu o te opinie powołaną na wstępie decyzją nałożono na właścicieli budynku przy ul. K. "X" opisane w tej decyzji obowiązki w celu doprowadzenia omawianych przewodów kominowych do odpowiedniego stanu technicznego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, wskazując, iż przedmiotowe przewody kominowe są w nieodpowiednim stanie technicznym, co może zagrażać życiu lub zdrowiu mieszkańców. W przewodach wentylacyjnych w łazience, znajdującej się w budynku przy ul. K. "X", przy zamkniętych oknach ciąg jest nieprawidłowy. Przedłużenie ponad dach przewodu kominowego odprowadzającego spaliny z pieca węglowego, zgodnie z zaleceniami mistrza kominiarskiego, zapobiegnie w przyszłości opadaniu dymu do przewodu wentylacyjnego łazienki wskazanego obiektu (co występuje w niesprzyjających warunkach atmosferycznych), zaś zamontowanie nawiewników w oknach przywróci prawidłowy ciąg w przewodach wentylacyjnych łazienki. Odpowiadając na zarzuty odwołujących się organ stwierdził, że oceny nieprawidłowości występujących w przewodach kominowych oraz wskazania sposobu ich usunięcia dokonała osoba posiadająca wymagane uprawnienia i kwalifikacje, brak jest więc podstaw do ich zakwestionowania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyli G. i P. S. Skarżący podnieśli, iż wbrew twierdzeniom organów obu instancji kominek z wkładem zamontowany jest w budynku sąsiadów, nie zaś na parterze ich budynku. Zarzucili, iż pomimo wykonania obowiązków nałożonych decyzją organu pierwszej instancji nadal w ich mieszkaniu wydobywa się tlenek węgla. Nieprawdą jest, że okna w ich mieszkaniu są zbyt szczelne, gdyż posiadają one mikrowentylację, a zamontowanie nawiewu typu "Z" w piwnicy wywołało jedynie ochłodzenie tego pomieszczenia. W ich ocenie, wyłączną przyczyną powtarzających się zakłóceń wentylacji w ich budynku jest pęknięcie komina, które miało miejsce w 2007 r. na skutek zapalenia się sadzy w przewodzie kominowym sąsiadów. Sąsiad odbudował bowiem tylko komin powyżej dachu, a nie naprawił wewnętrznych pęknięć, mimo, że przewód kominowy wymaga przebudowy na całej długości. Podkreślili, iż okna, które były wymienione sześć lat temu, do czasu tej katastrofy umożliwiały prawidłową wentylację pomieszczeń. Skarżący zarzucili również, iż mistrzowie kominiarscy z C. nie posiadają żadnego sprzętu umożliwiającego badania wymagane w takiej sytuacji, jak w tej sprawie, a prowadzone przez nich pomiary ograniczają się wyłącznie do sprawdzenia, czy zachowany jest ciąg w przewodach kominowych. Zdziwienie skarżących budzi fakt, że w trakcie dokonywania czynności kontrolnych mistrz kominiarski – w celu uzgodnienia treści opinii – kontaktował się telefonicznie z mistrzem kominiarskim, który wcześniej sporządzał opinię kominiarską w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W świetle art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organ administracji publicznej jest więc na podstawie tych przepisów zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art.136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie dążyły do należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, naruszając tym samym powołane przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W piśmie z dnia 9 lutego 2009 r. G. S. zwróciła się z prośbą o ponowne przeprowadzenie oceny stanu technicznego przewodów kominowych w opisanych wyżej budynkach, gdyż mimo wykonania obowiązków nałożonych decyzją z dnia 2 lutego 2009 r., podczas palenia w piecu państwa S. do jej mieszkania przedostaje się dym i tlenek węgla. W oparciu o to pismo Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta C. wszczął ponownie postępowanie w sprawie stanu technicznego budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej usytuowanych przy ul. K. "X" i 45 w C. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły w sposób należyty podstawowej w sprawie okoliczności, to jest przyczyny powstawania zakłóceń w działaniu przewodów kominowych w opisanych budynkach. W związku z tym brak było podstaw do nałożenia na skarżących obowiązków opisanych w decyzji organu pierwszej instancji z dnia 28 września 2009 r. nr [...]. Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), powoływanej w dalszej część uzasadnienia jako "ustawa", w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Decyzją z dnia 28 września 2009 r. nr [...] organ pierwszej instancji nakazał skarżącym wykonanie robót budowlanych polegających na: przedłużeniu ponad dachem przewodu kominowego odprowadzającego spaliny z podłączonego do niego pieca na paliwo stałe, poprzez zamontowanie rury o średnicy Ø 150 mm, która po zamontowaniu w przewodzie kominowym powinna wystawać 1 m ponad czapkę komina oraz zamontowaniu przynajmniej w jednym oknie na każdej kondygnacji nawiewnika okiennego. Nakładając na skarżących opisane wyżej obowiązki Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego oparł się na opiniach kominiarskich sporządzonych przez mistrza kominiarskiego A. S. w dniu 24 sierpnia 2009 r. o nr nr: 74/09 (dotyczącej budynku przy ul. K. "X") i 75/09 (dotyczącej budynku przy ul. K. "Y"). Treść obu tych opinii jest niezwykle lakoniczna. Pierwsza z nich stwierdza, iż "przewody kominowe są drożne, szczelne, ciąg jest prawidłowy, przy lekko uchylonych oknach wentylacja kuchni wynosi 0,24 m/s, wentylacja pokój 0.47 m/s, wentylacja łazienka 0,64 m/s, przy zamkniętych drzwiach wynosi 00. Należy rozszczelnić stolarkę lub zamontować puszkę nawiewna w oknach i należy wydłużyć przewód kominowy..." (dalsza część nieczytelna – sporządzona odręcznie). Opinia ta została uzupełniona ustnie przez jej autora w dniu 11 września 2009 r., w ten sposób, że "jeśli chodzi o zamontowanie rury – należy ją osadzić w przewodzie spalinowym, do którego podłączony jest piec c.o. węglowy. Rura powinna mieć średnicę min. Ø 150 i długość 1 m ponad czapkę komina po zamontowaniu; puszki nawiewne (nawiewniki okienne) na każdej kondygnacji przynajmniej w jednym oknie" (k. 24, 26 akt I instancji). Z drugiej zaś opinii wynika, że "przewody kominowe są drożne, szczelne, ciąg jest prawidłowy, odbiorniki węglowe są podłączone prawidłowo, wentylacja przy zamkniętych oknach jest na 0,24 m/s łazienka kotłownia 0,27 m/s przy lekko uchylonym oknie..." (dalsza część nieczytelna – sporządzona odręcznie; k. 22 akt I instancji). W ocenie Sądu nałożenie na skarżących obowiązków wymienionych w decyzji organu pierwszej instancji z dnia 28 września 2009 r. w oparciu o wskazane wyżej opinie biegłego było co najmniej przedwczesne. W świetle art. 84 § 1 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. W orzecznictwie i w doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że "organ ocenia swobodnie opinię biegłego na podstawie zasad wiedzy, nie jest więc skrępowany tą opinią. Może ją przyjąć, jeśli uzna ją za trafną, ale może ją całkowicie lub częściowo zdyskwalifikować i przyjąć odmienną, własną, opartą na nauce lub doświadczeniu. (...) Organ nie może ograniczyć się w uzasadnieniu decyzji do powołania się na konkluzję zawartą w opinii biegłego, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły oparł swoją konkluzję i skontrolować prawidłowość rozumowania biegłego" (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 178 i 179). Dowód z opinii biegłego podlega ocenie organu – tak jak każdy dowód – z zastosowaniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 5 października 2009 r., I OSK 1444/08, niepubl.). Treść omawianych wyżej opinii mistrza kominiarskiego z dnia 24 sierpnia 2009 r. uniemożliwia sprawdzenie, na jakich przesłankach biegły oparł swoją konkluzję, a w konsekwencji uniemożliwia skontrolowanie prawidłowości rozumowania biegłego. Zastrzeżenia budzi zwłaszcza opinia nr 74/09 dotycząca przewodów kominowych w budynku mieszkalnym skarżących. Z opinii tej nie wynika, czy istotnie, jak zarzucają skarżący, przyczyną wydostawania się dymu oraz tlenku węgla z instalacji podczas użytkowania pieca przez sąsiadów skarżących może być pęknięcie przewodu kominowego. Biegły nie odniósł się do tej okoliczności w wystarczający sposób. Samo stwierdzenie, iż "przewody kominowe są szczelne" nie może być w realiach rozpoznawanej sprawy być uznane za wyczerpującą ocenę tej podstawowej z punktu widzenia sprawy okoliczności. Skarżący zarzucali bowiem, że zadymienie powstawało już wielokrotnie, a przyczyną tego jest nieszczelność wspólnego komina z mieszkaniem M. i A. S. W oparciu o te stwierdzenia organy administracji nie mogły wykluczyć, skoro nie posiadają w tym zakresie wiadomości specjalnych, iż istniejące pęknięcie przewodu kominowego stanowi podstawową przyczynę nieprawidłowości działania tego przewodu. Opinia ta nie zawiera również jakichkolwiek wyliczeń matematycznych uzasadniających prawidłowość zaproponowanych w konkluzji środków zaradczych. Biegły nie uprawdopodobnił nawet, że wykonanie wskazanych przez niego robót budowlanych uniemożliwi w przyszłości przenikanie dymu oraz tlenku węgla z kontrolowanych przewodów kominowych do pomieszczeń budynku. Autor opinii nie wskazuje, jakiego rodzaju materiały winny być użyte do przedłużenia przewodu kominowego, choć nie ulega wątpliwości, że okoliczność ta ma podstawowe znaczenia dla prawidłowości działania przewodów kominowych. Sposób sporządzenia obu wskazanych opinii uniemożliwia precyzyjne odczytanie ich treści. Autor tych opinii powołuje się ponadto na nieaktualne przepisy ustawy, ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej oraz na przepisy nieobowiązującego od dnia 12 kwietnia 2003 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 92, poz. 460). W tej sytuacji nie można było uznać, iż biegły zbadał stan przewodów kominowych w sposób pozwalający na precyzyjne ustalenie przyczyn nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu wentylacji w obu omawianych budynkach. Okoliczność ta ma szczególnie istotne znaczenie dla wyniku rozpoznawanej sprawy, zwłaszcza, że przyczyną wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie była nieskuteczność środków zaradczych podjętych na podstawie decyzji organu pierwszej instancji z dnia 2 lutego 2009 r. Ponownie należy więc podkreślić, iż w tych okolicznościach brak było podstaw do nałożenia na skarżących – na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy – obowiązków opisanych w decyzji organu pierwszej instancji z dnia 28 września 2009 r. Organ odwoławczy, pomimo naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 28 września 2009 r. naruszając tym samym przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie było w tej sytuacji podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Wskazane naruszenia przepisów postępowania uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", nie ulega bowiem wątpliwości, że uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Należy również zwrócić uwagę, iż jak wynika z akt sprawy, decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta C. z dnia 2 lutego 2009 r. nr [...] nakazująca właścicielom obu opisywanych bliźniaczych budynków mieszkalnych wykonanie określonych robót budowlanych została doręczona skarżącym w dniu 6 lutego 2009 r. W dniu 9 lutego 2009 r., a więc w terminie otwartym do wniesienia odwołania od tej decyzji, skarżąca G. S. skierowała do organu pierwszej instancji pismo, które organ ten potraktował jako żądanie wszczęcia nowego postępowania administracyjnego w tej sprawie. W ocenie Sądu w tej sytuacji organ pierwszej instancji winien uprzednio zwrócić się do strony w celu sprecyzowania charakteru tego pisma, zanim wszczął z urzędu kolejne postępowanie w sprawie. Wprawdzie, zdaniem Sądu, nie można mówić w tym przypadku o ponownym rozstrzygnięciu tej samej sprawy skutkującym stwierdzeniem nieważności decyzji organów administracji wydanych w tej sprawie, lecz gdyby okazało się, że wskazane pismo G. S. było odwołaniem, to organ pierwszej instancji winien był przekazać je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu celem rozpoznania. Być może, że uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, w sytuacji, gdy w toku nowego postępowania skarżąca nie zarzucała organowi, iż błędnie uznał jej pismo za żądanie wszczęcia z urzędu kolejnego postępowania. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni wszystkie przedstawione wyżej uwagi, a zwłaszcza dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa. Organ ten z zachowaniem wymogów określonych w powołanych przepisach art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a. wyjaśni w sposób należyty wszystkie okoliczności sprawy i ustali stan faktyczny zgodny z rzeczywistością. Decyzja organu drugiej instancji winna spełniać warunki wskazane w art. 107 § 1 k.p.a. W przypadku ponownego nałożenia określonych obowiązków na właścicieli jednego (lub obu) wskazanych wyżej budynków sentencja decyzji winna precyzyjnie wskazywać sposób realizacji tego obowiązku, w szczególności powinno z niej jasno wynikać, jakiego rodzaju materiały winny być do tego celu użyte. Zauważyć bowiem należy, iż decyzja organu pierwszej instancji tych wymogów nie spełnia, gdyż nie wskazuje z jakiego materiału winna być wykonana rura służąca przedłużeniu długości przewodu kominowego. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym "uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa". Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 tejże ustawy w zw. z § 19 w zw. § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).