II SA/Lu 33/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wycinkę drzew p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 marca 2011 r. odmówiono skarżącej W. B. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2011 r., skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wycinkę drzew w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 4 maja 2011 r. (k. 34 i 35 akt sądowych). Skarżąca nie uiściła wpisu od skargi w wyznaczonym terminie (k. 39 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym, stosownie do treści art. 230 § 2 p.p.s.a., pismem takim jest w szczególności skarga. W myśl art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia przez sąd uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której, pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wskazany w wezwaniu termin uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie, wobec czego skargę W. B. należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.