II SA/Lu 331/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2009 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego I. oddala skargę, II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) zł należnego podatku od towarów i usług. Pisemnym wnioskiem z dnia 6 stycznia 2009 r., Z. W. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w N. o przyznanie mu pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego w oparciu o art. 41 ustawy o pomocy społecznej z odstąpieniem od żądania zwrotu, na opłacenie częściowej i codziennej opieki osób drugich w kwocie "6 godzin x 6 zł x 30 dni". Decyzją z dnia 6 [..] 2009 r. działający z upoważnienia Wójta Gminy N. p.o. Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N, na podstawie art. 7 pkt 1, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 36 pkt 1 lit. b, art. 41 pkt 2, art. 101 ust. 1 oraz art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r., Nr 115, poz. 728 ze zm.) i § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 135, poz. 950), po przeprowadzeniu aktualizacji wywiadu środowiskowego i rozpatrzeniu wniosku, odmówił Z. W. przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskodawca jest osobą samotnie gospodarująca, a jego aktualny dochód wynosi 755,95 zł. Nadto jego warunki mieszkaniowe nie uległy zmianie. Zajmuje dwa pomieszczenia, kuchnia ogrzewana jest piecem węglowym a pokój piecem akumulacyjnym. Z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego organ podkreślił, że żądanie wnioskodawcy o przyznanie zasiłku okresowego rozpatrzył w oparciu o art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, który dopuszcza w szczególnie uzasadnionych przypadkach przyznanie zasiłku okresowego. Jednakże w ocenie organu w sprawie nie zachodzi sytuacja "uzasadnionego przypadku". Wynika to z faktu, iż Z. W. została już udzielona pomoc zabezpieczająca jego potrzeby. I tak na podstawie decyzji z dnia 12 stycznia 2009 r. przyznano wnioskodawcy zasiłek celowy w wys. 120 zł. Również na podstawie decyzji z tego samego dnia przyznano mu specjalistyczne usługi opiekuńcze na okres do 31 grudnia 2009 r. Nadto kolejną decyzją również z dnia 12 stycznia 2009 r. przyznano stronie zasiłek celowy (z programu rządowego) na zakup żywności w wys. 200 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Wobec powyższego brak jest w ocenie organu podstaw do przyznania zasiłku okresowego w trybie art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej Z. W. podniósł, że przyznana mu opiekunka nie wykonuje "prac ciężkich", co uzasadnia udzielenie zasiłku na opłacenie pomocy. Zarzucił, że organ niewłaściwie wyliczył kwotę jego dochodu poprzez uwzględnienie przyznanych zasiłków i wniósł o merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Decyzją z dnia 26 [...] 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zaakceptował ustalenia stanu faktycznego oraz ich ocenę prawną, dokonaną przez organ pierwszej instancji. Podkreślił, że dochód wnioskodawcy został ustalony prawidłowo i przekracza ustawowe kryterium dochodowe kwalifikujące do otrzymania bezzwrotnych świadczeń z pomocy społecznej. Powołując się na treść art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, organ ten podkreślił, że z uwagi na sytuację materialną i zdrowotną strony sprawę rozpatrzono pod kątem szczególnie uzasadnionego przypadku. Jednakże z uwagi na dochód i udzieloną już pomoc niemożliwym jest uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Nadto w ocenie Kolegium odwołujący nie legitymuje się stosownymi dokumentami medycznymi wskazującymi na potrzebę przyznania innych usług, w tym takich które obejmowałyby czynności wskazane we wniosku, co dodatkowo przemawia za odmową udzielenia wnioskowanej pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyżej opisaną decyzję Kolegium Z. W. powtórzył zarzuty odwołania odnośnie niewłaściwie ustalonego dochodu oraz wskazał, iż przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych nie ma nic wspólnego z obecnymi jego potrzebami. Konkludując zwrócił się o uchylenie lub zmianę zaskarżonych decyzji oraz przyznanie zasiłku okresowego od dnia złożenia wniosku zgodnie z art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz przywołał okoliczności i argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzje uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Oznacza to, że Sąd w ramach swojej właściwości nie jest uprawniony do przyznania stronie skarżącej zasiłku okresowego, ani też innego świadczenia przyznawanego na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przeprowadzając, w oparciu o powyższe uregulowania, ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik. Zasady, tryb oraz procedurę przyznawania pomocy osobom potrzebującym reguluje przywołana na wstępie ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.) zwana dalej w skrócie "ustawą". W świetle przepisów art. 2 i 3 tej ustawy celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust.. 3 ustawy). Powyższe regulacje należy rozumieć w ten sposób, że odpowiednie instytucje powołane do tego mają za cel udzielanie potrzebującym pomocy, a nie otaczanie ich stałą opieką i to jeszcze w takim rozmiarze, o jaki wnioskują. Pomoc społeczna przysługuje wyłącznie przy spełnieniu dwóch przesłanek, tj. wystąpieniu trudnej sytuacji życiowej i niemożliwości jej samodzielnego przezwyciężenia. Państwo udziela pomocy w ostateczności, po wyczerpaniu przez osobę i rodzinę własnych uprawnień, środków, zasobów i możliwości. Ma to swój wyraz w podstawowej zasadzie systemu pomocy społecznej jaką jest zasada pomocniczości, która oznacza, że organy pomocy społecznej nie mają obowiązku uczestniczyć w ponoszeniu całości kosztów utrzymania strony wnioskującej o pomoc. Celem takich regulacji jest zapobieganie swoistemu rozdawnictwu świadczeń i wpływanie na świadomość klientów pomocy społecznej i uświadamianie ich, by starali się samodzielnie pokonywać życiowe trudności, a pomoc społeczną traktowali jako przejściowe źródło wsparcia, a nie stałe źródło dochodu. Innymi słowy obowiązku państwa w zakresie udzielania osobom potrzebującym pomocy, nie można sprowadzać do konieczności wyręczania jednostki w zadaniach, które może ona zrealizować samodzielnie. Pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy jednostka po wykorzystaniu swoich uprawnień, zasobów i możliwości przestaje być samowystarczalna. Ponadto podkreślić należy, iż pomoc społeczna udzielana jest osobom i rodzinom, które spełniają jednocześnie dwa kryteria, a mianowicie: kryterium dysfunkcji, o którym mowa w art. 7 ustawy - między innymi ubóstwo, sieroctwo, bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwała lub ciężka choroba, oraz kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy. W odniesieniu do osoby samotnie gospodarującej (a taką jest skarżący) od dnia 1 października 2006 r., kwota dochodu skorygowana przepisem § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. nr 135, poz. 950), wynosi 477 zł, przy czym stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, wartości świadczeń w naturze, świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Nieprzekraczalność obowiązującego kryterium dochodowego jest zasadą ogólną, która obowiązuje w odniesieniu do wszystkich form pomocy społecznej o charakterze świadczeń pieniężnych. Odstępstwa od tej zasady są możliwe tylko w razie odmiennego uregulowania zawartego w przepisie szczególnym, dotyczącym konkretnej formy pieniężnego świadczenia z pomocy społecznej. Przepisem takim (szczególnym), na treść którego powołał się skarżący we wniosku, a następnie organy rozstrzygające w sprawie, jest art. 41 pkt 2 ustawy, który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Przechodząc w tym miejscu do kwestii ustalonego przez organ dochodu skarżącego, nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, iż miesięczny dochód jakim on dysponuje został prawidłowo obliczony i przekracza obowiązujące kryterium dochodowe. Na dochód ten ustalony na miesiąc grudzień 2008 r. składa się renta w wysokości 555,95 zł oraz otrzymany również w grudniu 2008 r. zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności. W tym zakresie twierdzenia skarżącego, iż dochód powinien być ustalany wyłącznie na podstawie faktycznej wysokości otrzymywanej (wypłacanej) renty, nie zasługuje na uwzględnienie. Jak bowiem wynika z akt sprawy, kwota należnej skarżącemu renty pomniejszona jest z powodu egzekucji sądowej i faktycznie wynosi 396,95 zł, jednakże nie może ona być podstawą do ustalania kryterium dochodowego strony, gdyż naruszałoby to treść art. 8 ust. 3 i 4 ustawy, który jednoznacznie wskazuje co stanowi dochód i co może go pomniejszać. Przepisy te nie uprawniają do odliczania od dochodu kwot zajęć komorniczych, dlatego też kwestia ta nie może wpływać na wysokość kryterium dochodowego, ponieważ w istocie stanowiłoby to pomoc Państwa dla dłużnika, a nie osoby wnioskującej o pomoc, znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej. Nadto polemika skarżącego z organami w zakresie ustalonej kwoty dochodu skarżącego jest zupełnie bezpodstawna wobec treści wniosku inicjującego przedmiotowe postępowanie, który zawierał żądanie przyznania pomocy w oparciu o art. 41 ustawy, a zatem już w dacie złożenia wniosku skarżący zdawał sobie sprawę, iż osiągany przez niego dochód przekracza obowiązujące kryterium dochodowe. W takiej sytuacji (wobec przekroczenia kryterium dochodowego) organ obowiązany był wziąć pod uwagę inne okoliczności, które mogłyby uzasadniać przyznanie wnioskowanego zasiłku okresowego w oparciu treść art. 41 pkt 2 ustawy. W tym miejscu podkreślić należy, iż analiza przywołanej powyżej treści tego przepisu jednoznacznie przesądza o zupełnie wyjątkowym charakterze tego rodzaju świadczenia. Ustawodawcza zaznaczając, iż przedmiotowy zasiłek "może" być przyznany "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" jednoznacznie wskazuje na uznaniowy charakter decyzji o przyznaniu w tym trybie zasiłku okresowego. Jednocześnie ustawodawca posłużył się pojęciem nieostrym, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w przepisie ogólnej normy i nadania jej treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez sąd administracyjny polega na zbadaniu jej zgodności z prawem, bez wnikania w celowość rozstrzygnięcia w niej zawartego. Kontrola ta ma ustalić, czy dopuszczalne było wydanie decyzji zawierającej określone w niej rozstrzygniecie, czy organ przy wydaniu decyzji nie przekroczył granic uznania dozwolonego prawem oraz czy właściwie ocenił stan faktyczny sprawy i czy należycie uzasadnił rozstrzygnięcie z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa. Nadto należy dodać, iż wyjątkowy charakter tego świadczenia wynika również z faktu, iż o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód strony, a sytuacja życiowa, w której się ona znalazła. A zatem nie można z tej formy pomocy społecznej wyprowadzać wniosku, iż przyznanie takiego zasiłku jest obowiązkiem organu - tak jak czyni się to w odniesieniu do osób spełniających kryterium dochodowe. Oceniając stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że organy obu instancji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego i dokonały prawidłowej wykładni użytego przez ustawodawcę w art. 41 ustawy pojęcia "szczególnie uzasadniony przypadek". Organy administracji publicznej dokonały bowiem analizy sytuacji materialnej i życiowej skarżącego i słusznie przyjęły, że oceniając możliwość przyznania mu zasiłku okresowego należy mieć na względzie fakt, że nie tylko uzyskuje on stały dochód (z tytułu otrzymywanej renty) przekraczający obowiązujące kryterium dochodowe, ale jednocześnie wielokrotnie i stale jest obejmowany różnorodnymi świadczeniami pomocowymi, takimi jak: przyznany skarżącemu w miesiącu styczniu 2009 r. zasiłek celowy w wys. 120 zł, przyznane specjalistyczne usługi opiekuńcze na okres do 31 grudnia 2009 r., przyznany zasiłek celowy (z programu rządowego) na zakup żywności w wys. 200 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Słusznie również podniósł organ odwoławczy, iż skarżący nie legitymuje się stosownymi dokumentami medycznymi wskazującymi na potrzebę przyznania innych (niż przyznane) usług, w tym usług które obejmowałyby czynności wskazywane przez skarżącego tj. rąbanie drewna, koszenie trawy i chwastów, utrzymanie porządku na podwórzu, noszenie opału do kuchni węglowej. Dlatego nie jest również uzasadnione przyznawanie pomocy w postaci zasiłku okresowego z przeznaczeniem na finansowanie osób wykonujących te czynności. W tym kontekście należy również wskazać, iż orzekając w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku na podstawie art. 41 ustawy, organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazówki, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, wynikające z zasad ogólnych sformułowanych w art. 2 i art. 3 ustawy. Zasady te natomiast ograniczają możliwość udzielania pomocy wskazując, że pomoc ta ma mieć charakter uzupełniający (art. 2 ust. 1). Stanowią również, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy) oraz, że potrzeby osób korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy). Mówiąc wprost, pomoc społeczna ma udzielać swoim podopiecznym pomocy i wsparcia, a nie dostarczać im świadczeń pieniężnych na finansowanie dowolnych celów w wysokości dla nich wygodnej czy pożądanej. Ocena przesłanek do przyznania zasiłku okresowego zwrotnego musi być dokonywana przy uwzględnieniu szczególnego charakteru tego świadczeń, które może być przyznane w sytuacjach zupełnie wyjątkowych i powinno być przeznaczane jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych osób korzystających z pomocy, a nie na podnoszenie standardów ich codziennego funkcjonowania. Podsumowując, stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo odmówiły Z. W. świadczenia w formie zasiłku okresowego - nie naruszając przy tym przepisów prawa - a Sąd podzielił ich stanowisko. Organy wnikliwie, rzetelnie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz wyczerpująco wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy - uzasadniając przekonująco swoje decyzje. Na uwzględnienie na zasługują również zarzuty podniesione w piśmie zatytułowanym "uzupełnienie skargi", a dotyczące tego, iż organ przed wydaniem decyzji nie przeprowadził ze skarżącym wywiadu środowiskowego oraz, że osoba która podpisała decyzję pierwszoinstancyjną nie ma kwalifikacji do pełnienia funkcji kierownika ośrodka pomocy społecznej i nie powinna wydawać decyzji z upoważnienia wójta gminy. Odnośnie pierwszego zarzutu wskazać należy, iż jak jednoznacznie wynika z akt sprawy, w dniu 12 stycznia 2009 r., a zatem niezwłocznie została ze skarżącym przeprowadzona aktualizacja wywiadu środowiskowego na potrzeby rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. W ocenie Sądu sporządzona aktualizacja wywiadu środowiskowego odpowiada prawu i jako taka mogła skutecznie posłużyć organom w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej skarżącego. W kwestii zaś kwalifikacji osób wydających decyzje administracyjne w zakresie pomocy społecznej wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy zadania pomocy społecznej w gminach wykonują jednostki organizacyjne - ośrodki pomocy społecznej. Jak stanowi natomiast ust. 7 tego artykułu wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. Wymagane kwalifikacje kierownika określa natomiast art. 122 ust. 1 ustawy stanowiący, iż osoba taka obowiązana jest posiadać co najmniej 3-letni staż pracy w pomocy społecznej oraz specjalizację z zakresu organizacji pomocy społecznej. Brzmienie przywołanego przepisu świadczy o tym, że spełnienie określonych w nim wymogów stanowi bezwzględny obowiązek. Jednakże, co należy podkreślić, obowiązek posiadania wskazanych kwalifikacji odnosi się wyłącznie do osób piastujących stanowisko kierownika ośrodka pomocy społecznej. Innymi słowy wymóg ten nie odnosi się do innych osób uprawnionych do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 110 ust. 8 ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta) upoważnienia do wydawania decyzji może także udzielić innej osobie. Konkludując, uprawnionym do wydawania decyzji administracyjnych z zakresu pomocy społecznej jest nie tylko kierownik ośrodka, który musi posiadać ustawowe kwalifikacje, ale również inna osoba upoważniona przez wójta, w stosunku do której ustawodawca nie odniósł tego obowiązku. Bezpodstawne są również twierdzenia skarżącego, iż organ nie rozpatrzył jego wniosku o wyłączenie z udziału w sprawie jednego z pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w N. W przedmiotowym postępowaniu skarżący bowiem takiego wniosku nie składał, a wniosek z dnia 3 lutego 2009 r. (dołączony do akt sądowych, k. 50) nie został złożony w ramach postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 6 stycznia 2009 r. o przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 ppsa. Wysokość tego wynagrodzenia określono zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).