II SA/Lu 332/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...], Nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. przyznać od Skarbu Państwa /Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie/ "[...]" M. M. kwotę 292,80 zł /dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy/, w tym 52,80 zł /pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy/ tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu; III. przejąć na rachunek Skarbu Państwa kwotę 200 zł /dwieście złotych/ tytułem nieuiszczonego wpisu, od którego skarżący był zwolniony. W dniu 13 marca 2007 r. L. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na rozprawie przed Sądem w dniu 4 października 2007 r. L . S. oświadczył, że cofa skargę. Pełnomocnik skarżącego – [...] M. M. wniosła o przyznanie wynagrodzenia za czynności świadczone w ramach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, iż koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "ustawa") skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 ustawy, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – na podstawie cytowanego art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – postępowanie należało umorzyć. O zasądzeniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.