II SA/Lu 334/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2007 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2007r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138§1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania L. R. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] października 2006r., znak: [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego w związku z suszą w 2006r. W uzasadnieniu podano, że średnia wysokość szkód w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy nie przekroczyła 30%, co jest warunkiem przyznania zasiłku celowego z tego tytułu, wskazując, że uszkodzeniu uległy: - pszenżyto – 30% uszkodzeń na objętym tą uprawą obszarze o pow. 0,80 ha - mieszanka zbożowa – 30 % na obszarze uprawy o pow. 2,48 ha - łąki - 30% na obszarze uprawy o pow. 0,53 ha - ziemniaki – 30% na obszarze uprawy o pow. 0,30 ha - co stanowi łącznie powierzchnię objętą stratami - 1, 31 ha i jednocześnie 29,7 % powierzchni całego gospodarstwa rolnego, wynoszącej 4,41 ha. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podkreśliło, że powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o protokół właściwej komisji wojewódzkiej, a ponadto wnioskodawca we wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego wskazał taki sam procent uszkodzeń, jaki oszacowała Komisja. Skargę do sądu administracyjnego wniósł L. R., domagając się uchylenia decyzji Kolegium. Skarżący podniósł, że faktyczne szkody w jego gospodarstwie spowodowane suszą wyniosły ponad 30 %, a Kolegium przy wyliczeniach pominęło straty w łąkach wynoszące 30 % na obszarze o pow. uprawy 0,30ha, a wskazane straty w wysokości 30% na pow. upraw 0,53 ha dotyczyły pastwisk, a nie łąk. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że w świetle § 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz.U. Nr 155, poz.1109) w tych sprawach nie przeprowadza się postępowania dowodowego, a organ pomocy społecznej opiera się wyłącznie na ustaleniach komisji ustalającej wielkość szkód. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej pozostawania w zgodności z przepisami prawa, do czego na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny jest uprawniony – stwierdzić należy, że kontrolowane rozstrzygnięcie prawa nie narusza. Realizując przewidziany w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) rządowy program pomocy społecznej mający na celu ochronę poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój specjalistycznego wsparcia – Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz.U. Nr 155, poz. 1109). Rozporządzenie to określa warunki pomocy społecznej rodzinom rolniczym, których gospodarstwa rolne zostały dotknięte suszą w 2006 r. W świetle zapisów wskazanego rozporządzenia, pomoc przyznawana jest jednorazowo w formie zasiłku celowego, udzielanego na zasadach określonych w art. 40 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Po wszczęciu postępowania na wniosek osoby zainteresowanej kierownik ośrodka pomocy społecznej ustala średnią wysokość szkód w danym gospodarstwie rolnym na podstawie protokołu oszacowania szkód sporządzonego przez komisję powołaną przez wojewodę na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji (Dz.U. Nr 16, poz. 82 ze zm.), przekazanego przez Wojewodę za pośrednictwem wójta. W świetle § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz.U. Nr 155, poz.1109) protokół tej komisji stanowi wyłączną podstawę do orzekania przez organ pomocy społecznej o zasiłku celowym na pokrycie szkód wywołanych suszą i nie podlega weryfikacji przez kierownika ośrodka pomocy społecznej. Pomocy udziela się rodzinie rolniczej, jeżeli co najmniej jedna osoba w tej rodzinie jest rolnikiem w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, który podlega temu ubezpieczeniu z mocy ustawy i jeśli w gospodarstwie rolnym, w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, w którym szkody w uprawach spowodowane suszą, oszacowane przez komisję powołaną przez wojewodę na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji rolnictwa oraz sposobów ich realizacji, wynoszą średnio powyżej 30%. (§ 2 pkt 2 rozp.) Skarżący L. R. złożył wniosek o przyznanie zasiłku celowego w związku z suszą 2006r. Ze znajdującego się w aktach sprawy wyciągu z protokołu Komisji Wojewódzkiej w Z. (k. 30 akt administracyjnych) wynika, że w gospodarstwie L. R. obejmującym obszar o łącznej pow. 4,41 ha stwierdzono straty na obszarze o pow. 1, 31 ha, co stanowi 29,7 % całkowitej powierzchni upraw skarżącego, a zatem średnia wysokość szkód wynikających z protokołu sporządzonego przez Komisję powołaną przez Wojewodę nie przekroczyła wymaganych 30 %. Skarżący nie spełnia zatem warunków do przyznania mu pomocy w formie zasiłku celowego w związku z suszą w 2006 r. Wprawdzie skarżący słusznie zauważył, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazało strat w łąkach, ale okoliczność ta stanowi oczywistą niedokładność pisarską, bowiem z ostatecznego wyliczenia wynika, że organ uwzględnił i te straty (całkowita powierzchnia upraw wynosi 4,41 ha i obejmuje: pszenżyto – pow. 0,80 ha, mieszankę zbożową – pow. 2,48 ha, pastwisko - pow. 0,53 ha, ziemniaki – pow. 0,30 ha, łąkę - pow. 0,30 ha). Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga na nią jako pozbawiona podstaw prawnych podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.).