II SA/Lu 335/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi R.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie scalenia gruntów oddala skargę. Decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu odwołania R. T., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza w sprawie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi , w części dotyczącej gospodarstwa rolnego po scaleniu oznaczonego nr 567. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż dokonując kontroli orzeczenia pierwszej instancji, ograniczył się do sprawdzenia, czy wydzielony ekwiwalent za grunty wniesione do scalenia spełnia ustawowe wymogi. Podniósł, iż w niniejszej sprawie do scalenia wniesione zostały przez R. T. grunty o powierzchni 2,73 ha o wartości szacunkowej 100,75 jednostek szacunkowych, zaś wydzielono ekwiwalent o powierzchni 3,02 ha i wartości 97,80 jednostek szacunkowych, a różnica powierzchni ogólnej gospodarstwa w stosunku do wydzielonego ekwiwalentu nie przekracza 20 % określonych ustawą z dnia 26 marca 1982 r o scaleniu i wymianie gruntów. Organ doszedł do wniosku, iż wydzielony ekwiwalent spełnia warunki ustawowe, a zatem brak jest podstaw do zmiany decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto organ podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż Burmistrz dopełnił w trakcie postępowania wszelkich starań, aby uczynić zadość żądaniom R. T. odnośnie lokalizacji i wartości wydzielonego ekwiwalentu. Wskazał ponadto, iż poprawki do projektu scaleniowego w stosunku do pojedynczych gospodarstw mogą się odbywać wyłącznie w ramach gruntów pozostających w dyspozycji organu bądź za zgodą innych uczestników scalenia, w stosunku do których decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego stała się prawomocna, zaś żądanie R.T. sprowadza się praktycznie do chęci powrotu w całości na grunty posiadane przed scaleniem, czego organ nie mógł dokonać, zważywszy, że wiązałoby się to ze wzruszeniem zatwierdzonego decyzją ostateczną wydaną przez Kierownika Urzędu Rejonowego stanu posiadania innych uczestników scalenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R. T. żądając jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania według norm. Skarżący zakwestionował legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego , zarzucając zwłaszcza błędne ustalenie szacunku oraz naruszenie przepisów k.p.a., polegające głównie na braku w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji odniesienia do wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i zarzutów podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad uznawania określonych faktów za udowodnione. W zakresie tak ustalonej kognicji Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w świetle dyspozycji art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. prawidłowo został ustalony stan faktyczny. Wynika z niego, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie nastąpiło w tej sprawie także naruszenie przepisów prawa materialnego, gdyż właściwe organy prawidłowo zastosowały w tej sprawie art. 8 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2003r., Nr 178, poz.1749 ze zm.), określający zasady przeprowadzania postępowania scaleniowego. Wynika z niego, że jego uczestnicy w wyniku scalenia powinni otrzymać grunty odpowiadające równej wartości szacunkowej gruntów posiadanych dotychczas tj. przed scaleniem, ewentualnie należny ekwiwalent pieniężny. Za równą wartość szacunkową uważa się wartość o różnicy nie przekraczającej 3%. Z kolei w myśl art. 14 ust. 2 cyt. ustawy, przy zachowaniu wartości gruntów sprzed scalenia, bez zgody uczestnika scalenia, różnica powierzchni wydzielonych mu gruntów w stosunku do powierzchni gruntów objętych scaleniem nie może przekraczać: po pierwsze, 20% powierzchni gruntów objętych scaleniem, bądź, po drugie, 10% dotychczas posiadanych gruntów o szczególnie wysokiej przydatności rolniczej lub gruntów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze. W stosunku do R. T. warunki określone w ustawie zostały zachowane. Skoro bowiem do scalenia wniesione przez niego zostały grunty o powierzchni 2,73 ha o wartości szacunkowej 100,75 jednostek szacunkowych, zaś wydzielono ekwiwalent o większej powierzchni - 3,02 ha i wartości 97,80 jednostek szacunkowych, to spełnione zostały warunki określone w art. 8 ust. 1 oraz art. 14 ust. 2 cyt. ustawy. Różnica wartości otrzymanych w wyniku scalenia gruntów w stosunku do wartości gruntów wniesionych do scalenia wynosi 2,95%; odpowiada to wymogom art. 8 ust. 1 cytowanej ustawy. Zgłoszone przez skarżącego w skardze do Sądu ogólne niezadowolenie ze sposobu przeprowadzenia scalenia nie może być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. W trakcie postępowania scaleniowego nie można z natury rzeczy uwzględnić wszystkich żądań każdego z uczestników scalenia z osobna, a więc i skarżącego, ponieważ byłoby to technicznie niemożliwe i naruszałoby interesy innych uczestników scalenia. Celem postępowania scaleniowego jest stworzenie lepszych warunków gospodarowania w rolnictwie poprzez poprawę struktury obszarowej gospodarstw i odpowiednie ukształtowanie rozłogów. W stosunku do skarżącego struktura gospodarstwa po scaleniu niewątpliwie uległa poprawie, skoro dotychczas posiadał on gospodarstwo w 33 działkach, zaś po scaleniu wydzielono mu gospodarstwo w 15 działkach, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym w sprawie. Ponadto prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi w części dotyczącej gospodarstwa nr 567 musi także uwzględniać, w świetle dyspozycji art. 20 cyt. ustawy, stan własności oraz posiadania gruntów, powierzchnię użytków i klasy gruntów według danych z ewidencji gruntów, których decyzja scaleniowa nie może w tym zakresie zmienić. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw prawnych, podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).