II SA/Lu 339/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia organu postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...]r., znak: [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku J. C. – odmówił wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z prowadzonego przez ten organ postępowania w sprawie utwardzenia kostką brukową terenu działki o ewidencyjnym nr [...], położonej w miejscowości W.. W tych okolicznościach skarżący J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższe postanowienie (oznaczoną jako "zażalenie"), domagając się jego uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."). W świetle powyższych regulacji kontrola sądu administracyjnego obejmuje rozstrzygnięcia organów administracji publicznej zapadłe m.in. w formie postanowienia. Ustawa jednakże ogranicza kognicję sądu w tym zakresie jedynie do tego rodzaju postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo które kończą postępowanie oraz postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, a ponadto postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wniesiona na postanowienie organu administracji publicznej wykraczające poza ten zakres przedmiotowy – jest niedopuszczalna. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone przez skarżącego postanowienie wykracza poza zakres przywołanych regulacji. Przypomnieć należy, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest odmowa wyłączenia organu od załatwienia sprawy. Postanowienie to zapadło wprawdzie w postępowaniu administracyjnym, lecz nie kończy ono tego postępowania, jak też nie rozstrzyga go co do istoty. Na postanowienie to nie służy również zażalenie, albowiem środka tego nie przewidują w tym przypadku przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, zaś w świetle art. 141 § 1 k.p.a. zasadą jest, iż zażalenie na wydane w toku postępowania postanowienie służy jedynie wówczas, gdy kodeks tak stanowi. W konsekwencji zaskarżone postanowienie może być kwestionowane dopiero w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie (art. 142 k.p.a.), zaś wniesiona na nie skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.