II SA/Lu 340/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2006 r. sprawy ze skargi J. M. i J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienie środka odwoławczego w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz odmowy przywrócenia terminu do jego wniesienia. oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. Nr SKO.[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Zarządu Dróg Powiatowych w B. z dnia 25 kwietnia 2005 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych z częścią handlowo-usługową i budynków garażowo-gospodarczych wraz z urządzeniami na terenie działek nr 49, 348, 99/1, 349 arkusz mapy 31 przy skrzyżowaniu ulic [...] i [...] w B. i odmówiło J.i J. małżonkom M. przywrócenia terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu organ administracji wskazał, że według zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowego postanowienia zostało ono doręczone skarżącym w dniu 28 kwietnia 2005 r. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 5 maja 2005 r. Zażalenie natomiast wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało wniesione w dniu 26 sierpnia 2005 r. W ocenie organu wymienione we wniosku o przywrócenie terminu motywy nie mogą być uznane za usprawiedliwiające uchybienie terminu bez winy strony. Skarżący podnoszą, że skarżone postanowienie nie zawiera informacji o podmiotach będących zarządcą dróg ulicy [...] i [...], ale brak tych informacji nie był warunkiem wniesienia zażalenia, lecz, zdaniem SKO, uzasadniał jego wniesienie pod zarzutem niedokładnego rozstrzygnięcia sprawy. Błąd co do oceny skutków rozstrzygnięcia nie należy do przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu. Organ administracji wskazał jednocześnie, że strona mająca wątpliwości co od treści aktu administracyjnego ma prawo zaskarżenia tego aktu, a może również żądać jego uzupełnienia stosownie do przepisów odpowiednio art. 128 w zw. z art. 144 k.p.a., czy też art. 111 k.p.a. oraz zwrócił uwagę na zasadę trwałości decyzji wyrażoną w art. 16 §1 k.p.a. Na powyższe postanowienie SKO J. i J. małżonkowie M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 156 §1 pkt 3, art. 110 k.p.a. i innych oraz nieuzasadnione zastosowanie art. 16 §1 k.p.a. w celu ochrony postanowienia, a także art. 58 §1 Kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółowo stan faktyczny sprawy administracyjnej i odniesiono się do merytorycznej strony sprawy. W zakresie kwestionowania zaskarżonego postanowienia skarżący stwierdzili, że czynności prawne w postępowaniu były dokonywane po to, aby wprowadzić uczestników w błąd i ominąć obowiązujące ustawy, co w myśl art. 58 §1 k.c. powoduje ich nieważność. Tym samym, w ocenie skarżących, ochrona tak sporządzonych dokumentów i aktów przepisem art. 16 §1 k.p.a. była nieuprawniona. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 16 §1 k.p.a. organ administracji wskazał, że jest on nieuzasadniony, gdyż przepis ten nie był podstawą rozstrzygnięcia Kolegium, a jedynie został przywołany w celu poinformowania skarżących o obowiązującej fundamentalnej zasadzie postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia i stwierdzenie tym samym uchybienia terminu do jego wniesienia. Tylko w tym zakresie może być oceniane rozstrzygnięcie SKO w Zamościu, a co za tym idzie nie mogą być tutaj brane pod uwagę jakiekolwiek kwestie o charakterze merytorycznym dla przedmiotu postępowania administracyjnego – czyli dla ustalenia warunków zabudowy dla wspominanej na wstępie inwestycji. Zdaniem Sądu organ administracji, prowadząc to incydentalne postępowanie, prawa nie naruszył. Bezspornym jest, że strona uchybiła siedmiodniowemu – określonemu w art. 141 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej jako k.p.a. – terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie w postępowaniu administracyjnym, gdyż złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Świadczy to o tym, że skarżący mieli pełną prawną świadomość, że zażalenie wnoszą po terminie. Zgodnie z przepisem art. 58 §1 k.p.a. podstawową przesłanką obligującą organ administracji do przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Organ administracji, opierając się na tym kryterium słusznie uznał, że skarżący tej przesłanki nie spełnili. Za taką bowiem nie można uznać podnoszonych przez skarżących okoliczności co do błędnego udzielenia informacji dotyczących zarządców dróg ul. [...] i [...] w B.. Kwestionowanie tego elementu uzasadnienia aktu administracyjnego jakim jest postanowienie, jak słusznie podniósł organ administracji, może stanowić bądź zarzut zażalenia, bądź ewentualnie stanowić podstawę wniosku o jego uzupełnienie. Przesłanki dotyczące przywrócenia terminu winny wskazywać takie obiektywne okoliczności, które uniemożliwiały stronie dokonanie danej czynności przed organem administracji, a nie dotyczyć kwestionowania merytorycznego aspektu sprawy. Jak słusznie podniosło SKO , błąd co do oceny skutków rozstrzygnięcia nie należy do przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez organ administracji art. 16 §1 k.p.a. Wyrażona w tym przepisie zasada trwałości decyzji (również postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym) wskazuje, że jakiekolwiek czynności czy to strony, czy organu administracji zmierzające do wzruszenia ostatecznego aktu administracyjnego muszą spełniać w sposób precyzyjny przesłanki wyrażone w odpowiednich przepisach. Tym samym instytucja przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowego zażalenia winna być zastosowana, tylko w sytuacji, gdy zainteresowany rzeczywiście uprawdopodobni brak winy w uchybieniu terminu. SKO , czyniąc uwagi na temat art. 16 §1 k.p.a., nie naruszyło prawa. Niezasadny jest nadto zarzut naruszenia przez organ administracji art. 58 §1 Kodeksu cywilnego. Zauważyć należy, że SKO nie mogło naruszyć tego przepisu, gdyż go nie stosowało, a nawet nie mogło zastosować. Przepis ten odnosi się do sankcji nieważności czynności prawnej o charakterze cywilnoprawnym i dotyczy tylko obrotu cywilnego. Nie ma zastosowania natomiast do czynności o charakterze materialno-administracyjnym oraz formalno-administarcyjnym. Uznając zatem, że SKO nie naruszyło prawa należało skargę oddalić na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku.