II SA/Lu 344/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. i T. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. W skardze na wskazaną w sentencji decyzję skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia uzasadniając go tym, iż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, a jego wykonanie spowoduje pozbawienie skarżących środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały wyżej przywołane ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wskazać należy, iż postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego jest aktem, który może podlegać wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Zdaniem Sądu skarżący uprawdopodobnili, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia stwarzałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w ich majątku, powodując trudne do odwrócenia skutki. Należy przy tym mieć na względzie zarówno wysokość nałożonej grzywny (19.615,92 000 zł), jak i sytuację finansową skarżących. Z twierdzeń zawartych w skardze wynika bowiem, że nie są oni w stanie dobrowolnie uiścić kwestionowanej należności, natomiast ewentualna egzekucja administracyjna mogłaby wyrządzić znaczną szkodę. Zatem dla całkowitego wyeliminowania niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanej przesłanki niezbędne jest orzeczenie sądu administracyjnego. Dopiero orzeczenie sądu pozwoli na stwierdzenie legalności postanowienia, a tym samym uchroni skarżących od wskazanego wyżej niebezpieczeństwa. Ponadto należy dodać, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu stwarza jedynie ochronę tymczasową, gdyż zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a., wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia