II SA/Lu 346/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 18 marca 2008 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity w Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000r. ze zm.), w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jednolity z 2006r. Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania państwa M. i P. M. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 stycznia 2008r. (znak: [...]), nakazującej M. i P. M. S. dokonanie rozbiórki budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr ewid. gr. 79/1 przy ul. P. w N., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skarżący M. i P. M. S. dokonali początkowo w dniu 9 czerwca 2006 r. zgłoszenia do Starostwa Powiatowego zamiaru budowy budynku gospodarczego o wymiarach 7 x 5 m czyli o powierzchni 35 m2. Następnie, przeprowadzone w dniu 20 września 2006 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oględziny na działce nr ewid. 79/1 wykazały, że inwestor realizuje obiekt w istocie większy - o wym. 5,57 x 7,60 m – czyli o powierzchni ponad 42 m2, a więc obiekt inny niż wymieniony w zgłoszeniu. Z kolei, podczas kolejnych oględzin w dniu 6 marca 2007 r. stwierdzono, że przedmiotowy budynek rozbudowano o część o wymiarach 1,74 x 7,60 m. Powyższa rozbudowa jest to wiata powstała w celu przedłużenia więźby dachowej budynku gospodarczego. Natomiast, podkreślił organ II instancji, w świetle art. 29 ust. 1 pkt 1 litera a/ ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Z tych względów wybudowany przez M. i P. M. S. obiekt nie jest obiektem, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 litera a/ Prawa budowlanego czyli nie jest obiektem zwolnionym z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Stąd, brak pozwolenia na budowę skutkuje wszczęciem przez organ nadzoru budowlanego postępowania na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Dlatego też, organ I instancji postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2007 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku gospodarczego, nakazał zabezpieczyć teren budowy przed wpływem warunków atmosferycznych i dostępem osób trzecich oraz nałożył na M. i P. M. S., w terminie do 31 lipca 2007 r., obowiązek przedstawienia następujących dokumentów: Po pierwsze, zaświadczenia Burmistrza Miasta o zgodności ww. budowy budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Po drugie, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami wynikającymi z przepisów prawa oraz zaświadczeniem o przynależności autora projektu do izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień opracowania projektu, Po trzecie, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie w dniu 24 lipca 2007 r. zobowiązani przedłożyli "Inwentaryzację architektoniczno-konstrukcyjną budynku gospodarczego przy ul. P. nr [...] w N.". Jednak organ I instancji postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2007 r., wydanym na podstawie art. 49 ust. 3, zobowiązał inwestora do usunięcia, w terminie do 31 grudnia 2007 r., stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji. Dotyczyły one następujących uchybień: 1) dostarczenie zaświadczenia Burmistrza Miasta o zgodności budowy budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) dostarczenia projektu budowlanego, zgodnie z przepisem w ustawie Prawo budowlane, a nie inwentaryzacji, 3) obiekt nie spełnia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. - ściana zachodnia z otworem okiennym, usytuowana w odI. 1,0 m od granicy z działką sąsiednią (powinno być 4,0 m), 4) brak uzgodnienia dokumentacji z Zarządem Zespołu L. Parków Krajobrazowych Oddział w K. D. Z kolei, pomimo upływu terminu zobowiązani nie wykonali powyższych obowiązków, stąd decyzją, wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo nakazał M. i P. M. S. dokonanie rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego, stwierdził organ odwoławczy. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli skarżący M. i P. M. S., w którym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Rozpatrując odwołanie organ II instancji orzekł, że zaskarżona decyzja prawa nie naruszyła. Wynika to, jego zdaniem, w szczególności z art. 49 ust. 1 cyt. ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że "Właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane (...). Natomiast art. 49 ust. 3 stanowi, że "W przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. (...). Dlatego też, w tej sprawie prawidłowo, organ II instancji stwierdził istnienie naruszeń, o których mowa w art. 49 ust. 1 tejże ustawy, bowiem inwestor nie przedłożył wymaganego projektu budowlanego lecz jedynie inwentaryzację budynku gospodarczego, nie przedłożył zaświadczenia Burmistrza Miasta o zgodności budowy budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, w dokumentacji pominięto fakt, iż obiekt nie spełnia § 12 ust. 3 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto brak jest również uzgodnienia dokumentacji z Zarządem Zespołu L. Parków Krajobrazowych Oddział w K. D. W świetle powyższych okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego znajduje uzasadnienie faktyczne oraz prawne, a podnoszone w odwołaniu argumenty nie mogą zostać uwzględnione. W skardze do Sądu skarżący M. i P. M. S. reprezentowani przez fachowego pełnomocnika procesowego, wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W treści skargi podnieśli następujące zarzuty: Po pierwsze, naruszenie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 48 ust. 1 cyt. ustawy przez błędne przyjęcie, iż skarżąca nie dostarczyła wymaganych dokumentów: projektu budowlanego, uzgodnienia budowy z Zarządem Zespołu L. Parków Krajobrazowych Oddział w K. D., oraz przez przyjęcie, iż przedmiotowy budynek jest niezgodny z warunkami technicznymi. Po drugie, naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszając tym samym słuszny interes strony. Po trzecie, naruszenie art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organów Państwa. Po czwarte naruszenie art. 97 § 1 k.p.a. pkt. 4 w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania oraz zaniechanie podjęcia czynności o których mowa w art. 100 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zgodnie z unormowaniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad ustalania określonych faktów za udowodnione. Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 zwana dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi jak i powołaną podstawą prawną. W tej sprawie nie nastąpiło jednak naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika to z tego, że osnowa (rozstrzygnięcie) zaskarżonej decyzji jest prawidłowa, chociaż uzasadnienie prawne i faktyczne nie jest w pełni prawidłowe, jednak bez wpływu na wynik sprawy w świetle dyspozycji art. 145 § 1 pkt1 lit.a/ i c/ p.p.s.a.. Z ustaleń prawidłowo przeprowadzonego w tej sprawie postępowania dowodowego wynika bowiem jednoznacznie, że przedmiotowy obiekt budowlany podlegający tzw. procedurze legalizacyjnej w trybie art. 48 ust. 2 i 3 cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, od początku nie spełniał przesłanki z art. 48 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy. Natomiast unormowanie z art. 48 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy stanowi, że tego rodzaju postępowanie legalizacyjne może być wszczęte tylko wobec obiektu budowlanego, który nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub nawet jego części do stanu zgodnego z prawem. Tymczasem, od strony ogrodzenia działki nr 79/2, tj. działki rodziców inwestora P. S., wstawiono w ścianie od strony zachodniej okno o wymiarach 1,86 x 1,00 m, zaś przedmiotowy budynek jest usytuowany w odległości 1 m od strony granicy działki rodziców inwestora, tj. P. S. (dowód: protokół z oględzin z dnia 20 września 2006 r. - k. 27 akt administracyjnych organu I instancji oraz protokół oględzin z dnia 6 marca 2007 r. – karta nr 56 akt administracyjnych organu II instancji). Natomiast dyspozycja § 12 ust. 3 w związku z § 12 ust.1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) jednoznacznie stanowi, że dopuszcza się usytuowanie ściany budynku w odległości 1,5 m od granicy działki z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy tylko jeżeli wynika to z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości ze względu na rozmiary działki. Oznacza to, że jeżeli tak jak w tej sprawie, nie wystąpił żaden z powyższych dwóch warunków, to odległość od granicy działki w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi od granicy z sąsiednią działką budowlaną, powinna wynosić co najmniej 4 m, zaś 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Dlatego też z tej przyczyny brak dostarczonego projektu budowlanego, który przewidywałby doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem (co w tej sprawie oznaczałoby obowiązek zamurowania przedmiotowego okna) oznacza konieczność zastosowania art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Od początku wystąpiła bowiem przesłanka z art. 48 ust. 1 cyt. ustawy Prawo budowlane do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, w przypadku braku realizacji obowiązku z art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Jednak, ponieważ w istocie osnowa (rozstrzygnięcie) zaskarżonej decyzji w tej sprawie było prawidłowe, to Sąd orzekł, że nie wystąpiły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 145 §1 pkt 1 lit. a/ i c/ cyt. ustawy p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 151 cyt. ustawy p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.