II SA/Lu 349/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o odmowie zmiany decyzji w sprawie zasiłku celowego p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca na urzędowym formularzu PPF wniosku o przyznanie prawa pomoc symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym art. 239 p.p.s.a. zawiera katalog spraw, w których strony nie mają obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz wykaz stron, na których nie ciąży obowiązek ponoszenia kosztów sądowych. Na mocy art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. skarżąca jest zwolniona w niniejszym postępowaniu z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Skarży ona bowiem postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej zasiłku celowego. Nie musi zatem ponosić kosztów sądowych związanych z niniejszym postępowaniem. Zatem jej żądanie zwolnienia od obowiązku ich ponoszenia jest bezzasadne i nie podlega uwzględnieniu. Skoro bowiem na skarżącej nie ciąży obowiązek ponoszenia kosztów sądowych to nie można przyjąć, aby konieczność ich poniesienia skutkowała dla skarżącej powstaniem uszczerbku w jej kosztach utrzymania koniecznego. Wobec powyższego, starszy referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.