II SA/Lu 35/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 września 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 134 i art. 144 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność zażalenia A. G. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., znak: [...] wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie i nadbudowie budynku sklepu spożywczo-przemysłowego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości K. i zobowiązującego inwestora do dostarczenia wymienionych w postanowieniu dokumentów do dnia [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że na wydane w toku postępowania postanowienia zażalenie służy jedynie wówczas, gdy kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi, bądź gdy przewidują to przepisy odrębne. Organ wskazał, że skoro ani kodeks postępowania administracyjnego ani ustawa – Prawo budowlane nie zawierają przepisu upoważniającego do złożenia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, to zażalenie na to postanowienie jest niedopuszczalne, a strona – stosownie do treści art. 142 k.p.a., może zaskarżyć to postanowienie w odwołaniu od późniejszej decyzji organu pierwszej instancji. Skargę na powyższe postanowienie wniósł A. G., zarzucając naruszenie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzedłużenie terminu do doręczenia dokumentów niezbędnych do legalizacji obiektu budowlanego, a także naruszenie art. 141 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] r. nie służy zażalenie. W związku z powyższym skarżący zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi A. G. poniósł, że przedłużenia terminu przedstawienia obszernej i skomplikowanej dokumentacji wymienionej w postanowieniu z dnia [...] r. domagał się z uwagi na zły stan swojego zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W myśl art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jedną z podstawowych przesłanek stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia jest wyłączenie przez ustawodawcę możliwości wniesienia zażalenia na określone rodzaje postanowień. Przesłanka ta wystąpiła w niniejszej sprawie. Postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych, ustalające wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakładające obowiązek przestawienia dokumentów niezbędnych do zalegalizowania samowoli budowlanej, wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Jest to bowiem postanowienie o charakterze dowodowym, niezałatwiające sprawy co do istoty i niekończące postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2010 r., II OSK 1169/10, LEX nr 643638). Stosownie do dyspozycji art. 142 k.p.a., treść tego postanowienia, w tym wyznaczony przez organ pierwszej instancji termin na przedstawienie żądanych przez organ dokumentów, może być przez stronę kwestionowana w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej sprawę, a następnie w ewentualnej skardze do sądu administracyjnego. O niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego świadczy także rezultat wykładni systemowej przepisów ustawy – Prawo budowlane, z których wprost wynika, na które z postanowień wydanych przez organy nadzoru budowlanego przysługuje zażalenie (np. art. 49b ust. 4, art. 50 ust. 5). Skoro nie ma w przedmiotowej ustawie przepisu, który stanowiłby, iż na postanowienie wydane w trybie art. 48 ust. 2 i 3 przysługuje zażalenie, to – zakładając racjonalność ustawodawcy – taki środek prawny nie przysługuje. W związku z powyższym organ odwoławczy prawidłowo stwierdził niedopuszczalność zażalenia na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność błędnego pouczenia skarżącego przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji o prawie do wniesienia zażalenia na to postanowienie (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2001 r., I SA/Gd 170/00, niepubl.). Mając na uwadze powyższe, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).