II SA/Lu 353/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jolanta Sikora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2005 r. przy udziale Prokurator Prokuratury Apelacyjnej B.W. sprawy ze skargi B.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie wymagań ochrony środowiska 1. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego B.N. kwotę 261 (dwieście sześćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) oraz art. 47e ust. 2, art. 47k, art. 47l ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zmianami) w związku z art. 158 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880), po rozpatrzeniu odwołania B.N. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Inspektoratu Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego z dnia [...]grudnia 2004 r. znak: [...] w przedmiocie obciążenia B.N. karą za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 6 drzew (jesion) oraz dwóch pni pochodzących z dwóch dwupiennych jesionów rosnących na terenie posesji nr [...]przy ul. [...] (róg ul. [...]) w wysokości 6.504,35 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skład orzekający SKO podniósł, iż organ administracji I instancji wymierzył B.N. karę pieniężną za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 6 jesionów i 2 pni jesionów dwupiennych rosnących na terenie posesji nr [...] przy ul. [...] (róg ul. [...])w wysokości 6.504,35 zł. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wcześniejszej decyzji z dnia [...]grudnia 2002 r. obciążającej stronę karą z tego tytułu w wysokości 6.899,39 zł i decyzji SKO utrzymującej ją w mocy, ze względu na kwestię dokonanych przez MIOŚ pomiarów usuniętych drzew, naliczono karę w oparciu o wykonany przez biegłego szacunek możliwe najmniejszych obwodów pni usuniętych drzew na wysokości 130 cm. Jak wskazano, biegły dokonał pomiarów usuniętych drzew po wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 28 października 2004 r., w której uczestniczył również B.N. Od decyzji tej odwołał się B.N.. Wnosił o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podnosił on, iż w sprawie niniejszej należało również uwzględniać i to, że toczą się aktualnie nie zakończone jeszcze dwa postępowania dotyczącej szerszej oceny zdarzenia, jakie miało miejsce w 2002 r. Chodzi mianowicie o kwestie dotyczące: rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu zgłoszenia wycinki drzew, której dokonano ze względu na stan wyższej konieczności; zażalenia na opieszałość w rozpatrywaniu tego wniosku. Ponadto, odwołujący się podnosił, iż odnosząc się do oceny kwalifikacji prawnej zdarzenia, według niego, wycinka drzew zagrażających bezpieczeństwu nastąpiła ze względu na stan wyższej konieczności i w związku z tym, na podstawie przepisów art. 47g ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o ochronie środowiska winien być on zwolniony z opłat za usunięcie drzew zagrażających bezpieczeństwu ludzi i ruchu drogowego. Jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnosząc się do zarzutów formułowanych w odwołaniu, brak jest podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. Skład Orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego podkreślił, iż wydana ona została zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 marca 2004 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 267/03. Wskazano, iż Sąd uchylił decyzje organów obydwu instancji w przedmiocie wymierzenia kary za wycięcie bez zezwolenia przedmiotowych drzew, a wyłącznym powodem tego rozstrzygnięcia był wadliwie przeprowadzony pomiar usuniętych drzew, którego dokonano na wysokości ścięcia, nie zaś na wysokości 130 cm, jak tego wymaga przepis art. 47l ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody. Wskazano przy tym, iż Sąd w pełni zaakceptował pozostałe ustalenia organów będące podstawą orzekania w sprawie, stwierdzając, iż nie są zasadne zarzuty strony podniesione w skardze do Sądu, a więc również dotyczące zagrożenia dla otoczenia i zdrowia ludzi, jak też i te, odnoszące się do treści przepisu art. 47g ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy, które stanowią również podstawę argumentacji odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. W tym kontekście, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, iż zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ponadto wskazano, iż organ i instancji w prawidłowy sposób określił wysokość kary ustalając obwód pni usuniętych drzew na wysokości 130 cm, co nastąpiło na podstawie wyliczeń z dnia 2 listopada 2004 r. dokonanych przez biegłego legitymującego się uprawnieniami NOT, jak również zgodnie z przepisem art. 158 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i tym samym przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar, tj. według stawek jednostkowych i współczynnika korzystnych dla strony w porównaniu z obecnie obowiązującymi, a regulowanymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2003 r. Ponadto, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, iż wbrew zarzutom formułowanym w odwołaniu, w sprawach wskazywanych przez odwołującego się nie toczą się odrębne postępowania, nie są one objęte przedmiotowym rozstrzygnięciem, a także uprzednimi rozstrzygnięciami, które w tym zakresie nie były również kwestionowane w postępowaniu sądowym. Od tej decyzji B.N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W swoje skardze zawarł on żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzucał jej, iż wydana została ona z naruszeniem przepisów art. 6, art. 7, art. 8 i 9, art. 36, art. 58 i 59 oraz art. 77 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co polegało na wadliwym zastosowaniu w sprawie niniejszej przepisów art. 47e ust. 2, art. 47k, art. 47l ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, co skutkowało błędną prawną kwalifikacją przedmiotowego zdarzenia, zamiast przepisów art. 47g ust. 1 pkt 5 i 6 tej ustawy. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący, przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podnosił, iż zaniechanie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 5 listopada 2002 r. o przywrócenie terminu zgłoszenia wycinki ze względu na stan wyższej konieczności i wniosku z dnia 6 września 2004 r. o uzupełnienie materiału dowodowego skutkowało naruszeniem przepisu art. 58, 59 i 35 kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszeniem zasad wyrażony w przepisach art. 6 i art. 8 kpa. Ponadto B.N. podnosił, iż nie doszło również do rozpatrzenia jego zażalenia na bezczynność organu I instancji w tej kwestii, co w jego przekonaniu narusza zasady wyrażone w przepisach art. 6, art. 8, art. 9 oraz w przepisach art. 35 i 36 kpa. Niezależnie od powyższego, skarżący wywodził, iż w toku toczącego się postępowania administracyjnego doszło do zgromadzenia wielu dowodów na okoliczność tego, iż działał on w stanie wyższej konieczności, a mimo to dowody te, jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji w ogóle nie były brane pod uwagę w sprawie, a wydane w niej rozstrzygnięcie tym samym nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 77 i art. 80 kpa. Ponadto, skarżący podnosił, iż w kontekście niespornej według niego okoliczności polegającej na tym, że działał on w stanie wyższej konieczności, nieuwzględnienie jej w toku toczącego się postępowania skutkowało tym, że organy administracji orzekały w sprawie na podstawie wadliwie przeprowadzonych ustaleń faktycznych. Tym samym zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 7 kpa wyrażającego zasadę prawdy materialnej. Akcentując okoliczność działania w stanie wyższej konieczności, skarżący podnosił, iż w związku z tym, w jego sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 47g ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o ochronie przyrody zwalniający z opłat za wycinkę drzew. Ponadto, B.N. podnosił, iż jego zdaniem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakkolwiek skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 marca 2004 r., to jednak nastąpiło to z zastosowaniem, w jego przekonaniu niedopuszczalnej rozszerzającej wykładni i interpretacji stanowiska w nim wyrażonego, albowiem według niego, wbrew wywodom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd nie wypowiadał się, co do wszystkich przesłanek i ustaleń poczynionych w toku toczącego się postępowania administracyjnego. W rezultacie wnosił on, więc również o uchylenie decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu, jak również ponownie szeroko ją przywołując, kwestionowało słuszność zarzutów formułowanych w skardze i wnosiło o jej oddalenie. Ponadto, w odpowiedzi na skargę wskazano, iż wbrew wywodom skarżącego, w jego sprawie nie może mieć zastosowania przywoływany przez niego przepis art. 47g ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o ochronie przyrody, albowiem może on stanowić podstawę do odstąpienia od pobrania opłaty za wycięcie drzew, ale tylko i wyłącznie w ramach udzielonego zezwolenia, a więc nie ma on zastosowania w sprawie skarżącego, który usunięcia drzew dokonał bez zezwolenia. Podniesiono również, iż wbrew wywodom skarżącego nie jest prawnie dopuszczalne wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na wycinkę drzew po fakcie ich wycięcia, a w takim przypadku mają zastosowanie przepisy o wycięciu drzew bez zezwolenia. W odpowiedzi na skargę podkreślono ponadto, iż jedynym motywem uchylenia pierwotnie wydanych w sprawie decyzji, co nastąpiło wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 25 marca 2004 r., były uchybienia postępowania, których skarżący w swojej skardze nie podnosił. Wskazano również, iż decyzja o naliczeniu i obciążeniu karą za wycięcie drzew bez zezwolenia nie jest decyzją podejmowaną w ramach swobodnego uznania organu administracji, a jest decyzją związaną, co oznacza, iż organ stwierdziwszy fakt wycięcia bez wymaganego pozwolenia drzew jest zobowiązany do naliczenia kary i obciążenia nią osoby odpowiedzialnej i to bez badania, jakimi motywami osoba ta się kierowała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek u podstaw decyzji Sądu, legły argumenty zdecydowanie innego rodzaju niż te, które w swej skardze formułował skarżący. W tym kontekście podnieść należy, iż zarzuty skargi były już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie II SA/Lu 267/03, a stanowisko zaprezentowane w tym względzie w wyroku z dnia 25 marca 2004 r., jest nadal aktualne i wiążące oraz afirmowane przez Sąd orzekający w sprawie niniejszej. Kontrola zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar, a naruszenie to nie pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Ocena zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta, formułowanych w stosunku do nich zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi. W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jako wadliwa, nie mogła się ostać. Wydana ona, bowiem została z naruszeniem przepisów prawa materialnego – przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar – a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Według Sądu, jakkolwiek faktem jest, co podkreśla w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że gdy zważyć na datę wszczęcia postępowania administracyjnego – [...] listopada 2002 r. - w sprawie niniejszej mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar, co znajduje swoje uzasadnienie w treści przepisu art. 158 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody stanowiącego, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, to jednak faktem jest również, iż przepisy przywołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów zostały wadliwie zastosowane. W odpowiedzi na skargę odnosząc się do zarzutów skargi, podkreślono, iż, decyzja o naliczeniu i obciążeniu karą za wycięcie drzew bez zezwolenia nie jest decyzją podejmowaną w ramach swobodnego uznania organu administracyjnego, jak również, że jest ona decyzja związaną, co oznacza, iż fakt wycięcia drzew bez wymaganego zezwolenia obliguje organ administracji publicznej do naliczenia kary i obciążeni a nią osoby odpowiedzialnej za to. W przekonaniu Sądu, taki charakter decyzji, podejmowanej w konkretnym kontekście sytuacyjnym determinowanym przepisami ochronnymi ustawy o ochronie przyrody, nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do tego, iż ustalanie konsekwencji prawnej faktu wycięcia drzew bez wymaganego zezwolenia obliguje organ administracji publicznej do stosowania reguł, ocen i metod wykładni charakterystycznych dla systemu prawa represyjnego, czy też przepisów sankcjonująco - dyscyplinujących. Poza sporem jest, bowiem, iż ustalenia stanu faktycznego wyrażające się w stwierdzeniu wycięcia drzew bez wymaganego zezwolenia, nakazują rozważyć ocenę zaistniałej sytuację, jako delikt prawa administracyjnego. W tym też kontekście, za regułę uznać należy, iż ustalanie konsekwencji prawnej tak ustalonych faktów będzie podejmowane z zastosowaniem metody wykładni charakterystycznej dla przepisów prawa represyjnego, a więc zwłaszcza wykładni ścieśniającej i metody wykładni językowej. W sprawie niniejszej nie uczyniono temu zadość. Ponownie rozpatrując sprawę, po tym, jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 marca 2004 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 267/03 uchylił wydaną w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającą ja decyzję Prezydenta Miasta, organy administracji publicznej stosując się do wytycznych Sądu, w zakresie odnoszącym się do metody pomiaru obwodu ściętego pnia drzewa, uchybiły jednak przepisom regulującym zasady określania wymiaru i wysokości kary administracyjnej. Są nimi przepis art.. 47 l ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody oraz przepisy § 11 i 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar. Określają one szczegółowo jednostkowe stawki kar, rodzaje i gatunki drzew, za usunięcie, których bez wymaganego zezwolenia wymierza się kary oraz współczynniki różnicujące wysokość kar. W przekonaniu Sądu, gdy skonfrontować wyżej sformułowane oceny i wnioski z nich wypływające z ustaleniami faktycznymi dokonanymi w toku postępowania administracyjnego okazuje się, iż organy administracji publicznej I i II instancji w sposób wadliwy stosowały wyżej wskazane przepisy, a tylko ich komplementarne stosowanie daje podstawę do dokładnego i precyzyjnego ustalenia wymiaru i wysokości administracyjnej kary pieniężnej. Jak wynika z § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów, stawki kar pieniężnych za usunięcie drzewa bez wymaganego zezwolenia zawiera załącznik do tegoż rozporządzenia. Określając rodzaj i gatunek (odmianę) drzew oraz stawki w zł za 1 cm obwodu pnia drzewa, prawodawca, dla jesionu wskazał, iż stawka ta wynosi odpowiednio przy obwodzie: do 25 cm – 35,5zł; 26-50 cm – 67 zł; 51-100 cm – 133 zł; 101-200 cm – 133 zł; powyżej 200 cm – 133 zł. Konfrontując te wartości z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie należało oczekiwać, iż organy administracji publicznej, w prawidłowy sposób, stosownie do wyżej wskazanych przedziałów i adekwatnie do ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, stawki te zastosują. Tymczasem, organ administracji I instancji dla jesionu o obwodzie pnia równym 50,9 cm zastosował stawkę właściwą dla pnia o obwodzie 51 - 100 cm, tj. stawkę w kwocie 133 złotych, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta zaakceptowało tego rodzaju rozstrzygnięcie. W przekonaniu Sądu, w kontekście wyżej już formułowanych ocen i wniosków, zasadnie należy podkreślić, iż ustalanie konsekwencji prawnej faktów w tego rodzaju sposób, nie koresponduje, jest sprzeczne, z treścią przywoływanych przepisów ustawy i rozporządzenia Rady Ministrów. Jak już wskazano nie dość, że muszą one podlegać wykładni właściwej dla metodyki prawa represyjnego, to ponadto podnieść należy, iż brak jest przy tym jakichkolwiek normatywnych podstaw ku temu, iżby zasadnie można było dokonywać nieuprawnionych zaokrągleń wartości – w tym przypadku obwodu pnia ściętego drzewa – dla uzasadnienia zastosowania stawki wyższej niż ta, którą przewidują przepisy obowiązującego prawa. Wartość 50,9 cm nie jest, bowiem wartością równą wartości 51 cm, jak również jej nie przekracza. W związku z tym, brak jest jakichkolwiek przekonujących argumentów i podstaw, które mogłyby uzasadniać stosowanie do niej stawki 133 złotych, zastrzeżonej dla wartości mieszczącej się w przedziale 51 – 100 cm. Wobec braku przekroczenia wartości 51 cm, wartość 50,9 cm, pozostaje w dalszym ciągu wartością, dla której zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami ma zastosowanie stawka 67 złotych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze merytorycznie orzekając w sprawie i rozpatrując odwołanie skarżącego kwestii tej nie dostrzegło, akceptując w tym względzie, sposób wyliczenia należnej administracyjnej kary pieniężnej, jaki przyjęty został w decyzji organu I instancji. Ponownie orzekając w sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowy sposób i komplementarnie zastosuje przepisy ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody oraz przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar, w zakresie, w jakim regulują one wymiar i wysokość kary pieniężnej za ścięcie drzewa bez wymaganego zezwolenia, dokonując przy tym ich wykładni w sposób czyniący zadość wyżej wskazanym regułom i zasadom właściwym dla przepisów prawa represyjnego (przepisów sankcjonująco – dyscyplinujących) i stosownie do tego podejmie właściwe rozstrzygnięcie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a", art. 135 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.