II SA/Lu 355/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jerzego K., Małgorzaty K. i Magdaleny K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 25 lutego 1999 r. (...) w przedmiocie nakazania rozbiórki drzwi uchyla zaskarżoną decyzję; (...). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia 25 lutego 1999 r. (...) po rozpatrzeniu odwołania Henryka K. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia 7 grudnia 1998 r. (...) odmawiającej nakazania Emilii K. dokonania rozbiórki drzwi zewnętrznych oszklonych usytuowanych w części piętrowej budynku zlokalizowanego na działce nr 79 przy ul. M. 4 w B. - uchylił w całości zaskarżoną decyzję i nakazał Emilii K. dokonanie rozbiórki przedmiotowych drzwi. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że wykonane roboty budowlane polegające na wymianie drzwi zewnętrznych nie wymagają, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ pozwolenia na budowę, tym niemniej zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy remont istniejących obiektów budowlanych, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu, instalacji gazowych albo zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej lub powodzią, a także nie wpływa na zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy na terenie miast - wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z art. 48 właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Przed wykonaniem wymiany drzwi zewnętrznych inwestor winien więc był zgłosić ten zamiar właściwemu organowi. Wobec samowolnego wykonania wymiany drzwi organ na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nakazał ich bezwzględną rozbiórkę. Emilia K. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. domagając się jej uchylenia. Zdaniem skarżącej decyzja ta jest absurdalna, gdyż jej wykonanie stwarza zagrożenie dla mienia znajdującego się w domu a przede wszystkim dla niej jako osoby zobowiązanej do wykonania decyzji. Zastosowanie się do nakazu decyzji powoduje pozostawienie dziury w ścianie na wysokości I piętra, niczym nie zabezpieczonej. Stwarza to zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców. Emilia K. podniosła, że dokonując wymiany drzwi drewnianych na plastikowe nie naruszyła konstrukcji budynku. Wymieniła bowiem samo skrzydło drzwi bez wymiany futryny. Wymiana drzwi była koniecznością z uwagi na zły stan techniczny spowodowany długim okresem użytkowania /przeszło 40 lat/. W ocenie skarżącej wykonane prace poprawiły stan techniczny i estetyczny budynku, a poza tym nie wpłynęły ujemnie na zmianę wyglądu budynku w odniesieniu do otaczającej zabudowy na terenie miasta. Wymiana nastąpiła w ścianie budynku od strony podwórka a nie od ulicy. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Emilia K. zmarła po wniesieniu skargi a w jej miejsce z mocy art. 30 par. 4 Kpa w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ wstąpili jej następcy prawni: Jerzy K. /mąż/ oraz Małgorzata K. i Magdalena K. /córki/. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wbrew stanowisku Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który oparł swoją decyzję na unormowaniu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Jak wynika z jego literalnego brzmienia odnosi się on tylko do jednej kategorii robót budowlanych, tj. budowy, którą -stosownie do definicji sformułowanej w pkt 6 art. 3 Prawa budowlanego - jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa oraz przebudowa obiektu budowlanego. Wymiana drzwi zewnętrznych w świetle tej definicji nie może być uznana za budowę. Można ją ewentualnie traktować jako remont obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 8. Wykonywanie robót remontowych bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia nie jest jednak - jak wyżej zaznaczono - obwarowane sankcją przymusowej rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. W grę może wchodzić natomiast postępowanie w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, gdyby organy nadzoru budowlanego uznały, że wykonane roboty budowlane naruszają prawo. Z tych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 48 Prawa budowlanego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i dlatego podlegała ona uchyleniu na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 tejże ustawy.