II SA/Lu 359/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B.-B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr rep. [...] w przedmiocie warunków zabudowy - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. A. B.-B. pismem z dnia 8 lipca 2009 r. zwrócili się do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, iż nie stać jej na poniesienie kosztów postępowania sądowego. Sąd zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Innymi słowy - nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuacje, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 558). Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy podkreślić należy, że skarżąca w dniu 1 lipca 2009 r. wezwana została do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 8 jej odpisów. Mimo prawidłowego pouczenia o terminie wykonania wezwania i skutkach braku odpowiedzi na wezwanie skarżąca wskazanych braków nie uzupełniła. Zgodnie z przywołanym przepisem skarga obarczona choćby jednym brakiem formalnym nie może być przedmiotem rozpoznania Sądu, co oznacza jej bezzasadność w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Bezzasadność skargi należy bowiem łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i możliwością jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.