II SA/Lu 360/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Jerzy Drwal (spr.) asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Firmy "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Nr [...] z dnia 12 listopada 2002 r. – wydaną na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 k.p.a. – po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez “[...]" S.A. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę domków jednorodzinnych w C. przy ulicy H. – na działkach Nr od [...] do [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, Dyrektor Wydziału Gospodarki Przestrzennej, Architektury i Budownictwa rozstrzygnął sprawę w ten sposób, że: - odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę domków jednorodzinnych na działkach Nr Nr od [...] do [...], [...], [...], [...], [...] oraz - oraz ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domków jednorodzinnych na działkach Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Uzasadniając decyzję organ powołał się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. zatwierdzonego Uchwałą Nr XXXVII/466/01 Rady Miejskiej z dnia 28 grudnia 2001 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego Nr 7, poz. 255 z dnia 11 lutego 2002 r., zgodnie z którymi teren lokalizacji przedmiotowej inwestycji wchodzi w skład obszaru oznaczonego symbolem C5. U-11 przeznaczonego pod usługi nieuciążliwe, mieszkalnictwo i tereny wojskowe. Uzasadniając rozstrzygnięcie odmawiające ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek Nr Nr [...] do [...], [...], [...], [...], [...], organ wskazał na zapis planu ujęty w § 10 ust. 2 pkt 3 ustaleń ogólnych, zgodnie z którym dla terenów określonych w ewidencji gruntów jako grunty leśne, ochrona tych gruntów rozpoczyna się już na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec niedostarczenia przez inwestora decyzji o wyłączeniu z produkcji leśnej w/w działek, odmówiono ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Biorąc pod uwagę fakt, że zgodnie z posiadaną dokumentacją tylko działki Nr [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...] wyłączone zostały z produkcji leśnej i oznaczono je w ewidencji jako tereny rekreacyjno- wypoczynkowe, wydanie pozytywnej decyzji w tej części ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, organ uzasadniał art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu odwołania firmy “[...]" S.A., skarżącej decyzję w zakresie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę domków jednorodzinnych na działkach Nr Nr [...]do [...] i [...] do [...] oraz określającej termin ważności decyzji do dnia 30 listopada 2003 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. – wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji wynikało, że ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego w kwestii ochrony gruntów leśnych, wymagają aby na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestor przedłożył decyzję o wyłączeniu gruntów leśnych z produkcji leśnej. Organ argumentował, odnosząc się do zarzutu zbyt krótkiego okresu ważności decyzji, że okres jednego roku jest wystarczający do przygotowania dokumentacji budowlanej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, “[...]" S.A. Centrum Usługowo – Handlowe, zarzuciło decyzji naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 41 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu można żądać od wnioskodawcy przedłożenia decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji leśnej. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie argumentując, iż przedstawione zarzuty nie są uzasadnione zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Sformułowane przez skarżącego zarzuty nie mogły stanowić jednak podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, Sąd rozpoznający skargę nie jest związany zarzutami i wnioskami skarżącego oraz powołaną podstawą prawną. Sąd korzystając z wyżej wymienionego uprawnienia stwierdza, że zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 1 pkt 1 kpa, regulujący kwestię wydawania decyzji przez organ odwoławczy. Decyzja organu odwoławczego narusza prawo bowiem jest decyzją wewnętrznie sprzeczną. Sąd zauważa sprzeczność pomiędzy sentencją decyzji, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdza, że rozpatrzyło odwołanie skarżącego od decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domków jednorodzinnych na działkach Nr Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] i utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, a samym uzasadnieniem rozstrzygnięcia, w którym organ odwoławczy podnosi argumenty przemawiające za słusznością części decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę domków na działkach Nr Nr [...], [...]. Kolegium powołuje się przy tym na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu objętego zgłaszanym zamierzeniem inwestycyjnym. W istocie organ odwoławczy rozpoznał odwołanie tylko od części decyzji skarżonej przez Spółkę /tak należało rozumieć treść uzasadnienia decyzji Kolegium/. Zgodnie z art. 104 kpa, treścią decyzji jest rozstrzygnięcie o istocie sprawy. Zatem orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno było precyzyjnie określić odwołanie Spółki jako formalnej podstawy swojego rozstrzygnięcia. W świetle uzasadnienia decyzji, Kolegium rozważa głównie kwestie /poza sprawą ważności decyzji/ słuszności części zaskarżonej decyzji odmawiającej Spółce ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Sentencja decyzji wskazuje natomiast, że organ rozpatrzył odwołanie od decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wszystkich działek objętych wnioskiem inwestora. Sugeruje to rozpoznanie przez Kolegium odwołania od nie zaskarżonej części decyzji. Spółka "[...]" skarżyła decyzję przede wszystkim w części odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie była przecież kwestionowana przez Spółkę, jako rozstrzygnięcie dla siebie korzystne. W tej sytuacji postępowanie organu odwoławczego naruszało ponadto zasadę praworządności, wyrażoną w art. 6 kpa, zgodnie z którą, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z tych też względów zaskarżona decyzja jako wadliwa podlegała uchyleniu. Jej wyeliminowanie z obrotu prawnego było zdaniem Sądu niezbędne wobec poczynionych ustaleń. Pomiędzy sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem nie może być rozbieżności. Od decyzji wymaga się aby była pozbawiona wewnętrznych sprzeczności i stanowiła logiczną całość w rozumieniu art. 107 § 1 kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykonanie zaskarżonej decyzji Sąd wstrzymał do czasu uprawomocnienia się wyroku – stosownie do art. 152 wyżej wymienionej ustawy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów uzasadnia art. 200 tejże ustawy.