II SA/Lu 361/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (spr.), Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant:ref.staż. M.Poniatowska Furmaga, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania A.G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...], nakazującej A.G. rozbiórkę rozpoczętej samowolnie budowy garażu o wymiarach 8,38 x 10,60 m, na działce nr [...] przy ul. A.G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity: w Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 17 grudnia 2002 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzono, iż na działce nr [...] przy ul. A.G., znajdującej się w obrębie układu architektoniczno-krajobrazowego N., figurującego w rejestrze zabytków woj. l. pod nr [...] jej właściciel A.G. rozpoczął we wrześniu 2002 r. budowę garażu o wym. 8,38 x 10,60 m bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz bez zezwolenia służb konserwatorskich. Organ administracyjny miał w tej sytuacji obowiązek nakazać rozbiórkę obiektu na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm./. W ocenie organu II instancji zrealizowanych przez skarżącego robót nie można uznać za roboty zabezpieczające skarpę przed obsunięciem się gruntu, gdyż sam skarżący przyznał, iż przedmiotowy mur oporowy został przewidziany w projekcie budowlanym jako ściana garażu. Na decyzję tę wniósł skargę do sądu administracyjnego A.G. domagając się jej uchylenia. W skardze podniósł, że wykonał mur oporowy w obawie przed osunięciem się skarpy o wysokości 4,5 m, powstałej wskutek zawalenia się piwnicy, działał w dobrej wierze, mając na uwadze bezpieczeństwo ludzi i mienia i z tego względu nie można mu przypisać ewidentnej samowoli budowlanej. Skarżący wyjaśnił, że już przed rozpoczęciem robót budowlanych uzyskał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 2002 r., znak: [...] i wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wydanie zezwolenia na budowę garażu. Z uwagi na to, że w międzyczasie rozpoczął roboty, zezwolenia nie otrzymał. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/. W świetle art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1995 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniami art. 29 i 30 ustawy. W razie uchybienia temu obowiązkowi organ administracyjny na podstawie art. 48 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji ma obowiązek nakazać w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego. W świetle przepisów powołanej ustawy garaż jest obiektem budowlanym, na którego wykonanie wymagane jest pozwolenie na budowę. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że skarżący A.G. i rozpoczął we wrześniu 2002 r. na działce, znajdującej się w obszarze układu architektoniczno-krajobrazowego zaliczonego do rejestru zabytków, budowę garażu, opartego na fundamentach, o wymiarach 8,38 x 10,6 m wyłącznie w oparciu o decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący wykonał roboty nie posiadając ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji, ze względu na to, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm./ w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie przewidywała możliwości legalizacji samowoli budowlanej, organ administracyjny miał obowiązek nakazać rozbiórkę budynku lub jego części wybudowanego lub będącego w budowie bez wymaganego pozwolenia. Wobec obligatoryjnego charakteru w/w przepisu nie mają wpływu na treść decyzji motywy jakimi kierował się inwestor przystępujący samowolnie do realizacji obiektu. Mając powyższe na uwadze należało skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.