II SA/Lu 361/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Natalia Kopiś po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2019 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowanie wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów oddala skargę. Zaskarżonym do sądu postanowieniem z [...] maja 2019 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia S. K. (dalej jako: skarżący) utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy L. z [...] r. w przedmiocie zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Pismem z 21 marca 2019 r. Marszałek Województwa [...] wystąpił do Wójta Gminy L. o zaopiniowanie złożonego przez skarżącego wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie (odzysk) odpadów do wypełnienia terenów niekorzystnie przekształconych. Działalność, której dotyczy wniosek ma polegać na wypełnieniu wyrobiska po eksploatacji kruszywa naturalnego w części północno-wschodniej wyrobiska "[...]", które znajduje się na części działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...] i [...], położonych w miejscowości W. R.. Postanowieniem z [...] r. Wójta Gminy L. zaopiniował negatywnie wypełnienie odpadami terenu ww. wyrobiska. Uzasadniając swoje stanowisko Wójt stwierdził, że ww. działki objęte są ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L.. W planie miejscowym przedmiotowe działki przeznaczono pod tereny powierzchniowej eksploatacji, oznaczając symbolem [...] Dla terenów [...] wskazano w ww. planie miejscowym leśny kierunek rekultywacji oraz w § 5 pkt 5 ustalono zakaz składowania odpadów w wyrobisku, z wyjątkiem naturalnych mas ziemnych będących nadkładem, po zakończeniu wydobycia kruszywa masy te powinny być wykorzystane do rekultywacji terenu poeksploatacyjnego. Wobec powyższego wypełnienie odpadami ww. wyrobiska po eksploatacji kruszywa naturalnego na działkach naruszy ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto Wójt podniósł, że objęte wnioskiem wyrobisko znajduje się na kierunku napływu wód podziemnych do ujęcia wody w [...]. Ujęcie to zaopatruje w wodę pitną m.in. mieszkańców kilku miejscowości w gminie L.. Zarówno teren kopalni, jak i ujęcie wody leżą w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...] ([...]). Ze względu na odkryty charakter zbiornika poziom wodonośny jest zagrożony migracją zanieczyszczeń z powierzchni terenu i wymaga ochrony jakości wód. Odpady wydobywcze, które planuje się do zastosowania przy rekultywacji kopalni, nie są zupełnie obojętne dla środowiska - będzie następowało wypłukiwanie z nich związków chemicznych, które mogą negatywnie wpływać na jakość wód ujęcia w [...]. Na powyższe postanowienie S. K. wniósł zażalenie, podnosząc, że postanowienie jest sprzeczne z wydanym wcześniej postanowieniem Wójta Gminy L. z [...] r., które zostało wydane w toku postępowania w sprawie rekultywacji gruntów. W toku tego postępowania, na podstawie otrzymanego projektu, w którym zostało szczegółowo opisane jakie odpady będą wykorzystane do rekultywacji, Wójt Gminy L. pozytywnie zaopiniował leśny kierunek rekultywacji gruntów. Na tej podstawie Starosta [...] wydał skarżącemu decyzję w sprawie rekultywacji ww. gruntów z wykorzystaniem odpadów wymienionych w projekcie rekultywacji (decyzja z [...] r.), ustalając leśny kierunek rekultywacji. Skarżący zwrócił uwagę, że wykorzystanie odpadów do rekultywacji wyrobiska nie jest składowaniem odpadów. Jest to wykorzystanie odpadów w procesie przetwarzania (odzysku) do wypełnienia terenów niekorzystnie przekształconych (jakim jest wyrobisko po eksploatacji kruszywa naturalnego) w sposób zgodny z ustawą o odpadach i przepisami wykonawczymi. Rekultywacja części wyrobiska z wykorzystaniem odpadów wskazanych we wniosku nie naruszy ustaleń obwiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wręcz przeciwnie, przyczyni się do ograniczenia niekontrolowanego składowania innych odpadów i zanieczyszczania środowiska. Skarżący wskazał również na informacje podane w projekcie rekultywacji, z których wynika, że odpady, które mają być wykorzystane są bezpieczne pod względem radiologicznym i nie stanowią zagrożenia dla ludzi i środowiska Po rozpatrzeniu zażalenia, wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium podzieliło stanowisko Wójta, że w obowiązującym dla analizowanego obszaru planie miejscowym wprowadzono zakaz składowania odpadów. Plan nie różnicuje przy tym rodzajów i kategorii odpadów, a zatem należy stwierdzić, że zakaz obejmuje wszystkie kategorie i rodzaje odpadów z wyjątkiem wskazanej wyraźnie w planie. Przez składowanie odpadów należy rozumieć trwałe, nieograniczone czasowo umieszczenie ich w danym miejscu. Z akt sprawy wynika, że odpady mają trwale wypełnić teren wyrobiska i służyć jego leśnej rekultywacji. Zgodnie z postanowieniami planu ta rekultywacja powinna zostać przeprowadzona jedynie przy wykorzystaniu jednej kategorii odpadów - mas ziemnych będących nadkładem, pochodzących z wydobycia kruszywa. Żadna inna kategoria odpadów nie może zostać dopuszczona do wykorzystania do rekultywacji terenu wyrobiska. Uznać należy zatem, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego aktualnie wyklucza zagospodarowanie terenu wyrobiska odpadami, które zostały objęte wnioskiem skarżącego. Brak zgodności z planem miejscowym wykluczał pozytywne zaopiniowanie wniosku skarżącego. W skardze do sądu administracyjnego na postanowienie Kolegium S. K. zarzucił naruszenie: (1) art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r., poz. 701, ze zm; dalej jako: u.o.), poprzez bezzasadne przyjęcie, że zamierzony przez wnioskodawcę sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego, (2) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, co skutkowało wydaniem postanowienia naruszającego interes strony, (3) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niejasne uzasadnienie faktyczne i prawne postanowienia, z którego nie wynika, jakie zapisy uchwały Rady Gminy L. z dnia [...] r. w związku z jakimi innymi przepisami, powodują że inwestycja wnioskodawcy jest niezgodna z planem miejscowym, (4) § 5 pkt 5 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskutek błędnej interpretacji, która doprowadziła do bezpodstawnego założenia, że działalność prowadzona przez skarżącego w postaci przetwarzania (odzysku) odpadów o wskazanych kodach do wypełniania terenów niekorzystnie przekształcanych bez magazynowania ich na terenie wyrobiska, tylko bezpośrednio po przywiezieniu wyładowywanych i rozprowadzanych w wyrobisku jest zakazane aktem prawa miejscowego gminy L.. Uzasadniając zarzuty skarżący podniósł, że nie można pozostawić znaku równości pomiędzy czynnościami polegającymi na składowaniu odpadów a rekultywacją odpadów. Rekultywacja odpadów to szereg działań mających przywrócić obszarom zdegradowanym lub zdewastowanym wartości użytkowej przez wykorzystanie odpadów w procesie przetwarzania (odzysku) do wypełnienia terenów niekorzystnie przekształconych, jakim jest wyrobisko po eksploatacji kruszywa naturalnego. Rekultywacja części wyrobiska z wykorzystaniem odpadów wskazanych we wniosku nie naruszy ustaleń obwiązującego planu miejscowego. Skarżący podniósł, że ustalenie zgodności przedsięwzięcia z planem wymaga dokonania samodzielnej oceny organu, czy zamierzenie nieprzewidziane w sposób wyraźny w planie miejscowym jest na tyle podobne i na tyle nie koliduje z ustaleniami planu, że jego realizacja będzie zgodna z planem. Ponadto plan miejscowym został uchwalony przed wydaniem aktualnie obowiązującego rozporządzenia wykonawczego określającego warunki odzysku i unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i nie został dostosowany do wymogów tego aktu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Kluczowym problemem w rozpoznawanej sprawie, determinującym ocenę legalności zaskarżonego postanowienia jest właściwa wykładnia postanowień § 5 ust. 5 uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L.. Powołany § 5 zawiera ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, w tym w punkcie 5: "zakaz składowania odpadów w wyrobisku, z wyjątkiem naturalnych mas ziemnych będących nadkładem, po zakończeniu wydobycia kruszywa masy te powinny być wykorzystane do rekultywacji terenu poeksploatacyjnego" Nie ulega wątpliwości, że na gruncie ustawy o odpadach składowanie odpadów jest czymś innym niż przetwarzanie (odzysk) odpadów, którego to procesu dotyczy wniosek skarżącego z 4 lutego 2019 r. o wydanie zezwolenia na przetwarzanie (odzysk) odpadów. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "składowania" odpadów, zawarł natomiast legalną definicję odzysku odpadów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 14 u.o., pod pojęciem odzysku rozumie się jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce. Zamierzone przez skarżącego przedsięwzięcie mieści się w działaniach zdefiniowanych w powyższym przepisie. Proces odzysku polega w analizowanym przypadku na wypełnieniu terenu niekorzystnie przekształconego (wyeksploatowanego wyrobiska) odpadami opisanymi we wniosku, w tym m.in. odpadami powstającymi przy płukaniu i oczyszczaniu kopalin z kopalni [...] Z analizy przepisów regulujących hierarchię sposobów postępowania z odpadami wynika, że procesy odzysku mają pierwszeństwo przed unieszkodliwianiem (art. 17 u.o.). Odzysk polega w pierwszej kolejności na przygotowaniu odpadów przez ich posiadacza do ponownego użycia lub na poddaniu recyklingowi, a jeżeli nie jest to możliwe z przyczyn technologicznych lub nie jest uzasadnione z przyczyn ekologicznych lub ekonomicznych – na poddaniu innym procesom odzysku. Odpady, których poddanie odzyskowi nie było możliwe z przyczyn technologicznych, posiadacz odpadów jest obowiązany unieszkodliwiać. Z kolei składowane powinny być wyłącznie te odpady, których unieszkodliwienie w inny sposób było niemożliwe z przyczyn technologicznych (art. 18 ust. 3, 5 i 6 u.o.). Z przytoczonych regulacji wynika, że w świetle ustawy o odpadach składowanie odpadów stanowi formę unieszkodliwiania odpadów. Z kolei zamierzone przez skarżącego przedsięwzięcie w świetle przepisów tej ustawy (co trzeba podkreślić) jest innym procesem – odzyskiem odpadów. Użyte przez prawodawcę miejscowego w § 5 pkt 5 planu miejscowego sformułowanie "składowanie odpadów" jest niejednoznaczne i może być interpretowane w różny sposób. W ocenie skarżącego zakaz wyrażony w tym przepisie nie ma zastosowania do zamierzonej przez niego działalności, gdyż nie stanowi ona składowania odpadów. W ocenie Sądu z argumentacją skarżącego nie można się zgodzić. Po pierwsze, rozróżnienie między procesami odzysku i składowania odpadów zostało użyte na gruncie ustawy o odpadach w ramach reglamentacji prawnej procesów gospodarki odpadami i nie może stanowić wyłącznego argumentu przesądzającego o interpretacji pojęć użytych przez prawodawcę miejscowego w akcie prawnym, który reguluje nie zasady gospodarki odpadami, ale zasady zagospodarowania danego fragmentu przestrzeni. Nie ma zatem podstaw, aby zakładać, że pojęcie "składowania" odpadów użyte w planie miejscowym ma takie samo znacznie jak na gruncie ustawy o odpadach. Po drugie, co istotniejsze, należy zwrócić uwagę na całość brzmienia analizowanego § 5 pkt 5 planu miejscowego. Regulacja ta nie tylko zawiera zakaz składowania odpadów, ale wprowadza wyjątek od tego zakazu: dopuszczalne jest składowanie naturalnych mas ziemnych stanowiących nadkład usuwany w procesie wydobywania kopaliny. Masy te mają być wykorzystane właśnie w procesie rekultywacji wyrobiska. W ocenie Sądu regulacja ta wyraża całościowo jedyny dopuszczalny sposób zagospodarowania wyrobisk – w procesach ich rekultywacji można wykorzystać wyłącznie naturalne masy ziemne stanowiące nadkład usuwany w procesie wydobywania kopaliny. Przy takim sformułowaniu przepisu nie sposób podważyć zasadności stanowiska Kolegium, że niedopuszczalne jest wykorzystanie jakiejkolwiek innej kategorii odpadów do rekultywacji wyrobiska. W tej sytuacji istniały zatem podstawy do negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, skoro zamierzone przedsięwzięcie było niezgodne z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Argumentację tą wzmacnia odwołanie się do innych przepisów, które regulują warunki wykorzystania odpadów w procesach zagospodarowania wyeksploatowanych wyrobisk. Działalność objęta wnioskiem skarżącego jest przetwarzaniem odpadów poza instalacjami lub urządzeniami w rozumieniu art. 30 u.o. W tym przypadku (jest to proces odzysku o kodzie: R5), trzeba spełnić przesłanki określone w rozporządzeniu wykonawczym (art. 30 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 u.o.). Kwestie te reguluje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r., poz. 796). W załączniku do rozporządzenia, w tabeli, pod pozycją: Warunki odzysku (dla kodów m.in. 01 i 17) znajduje się następujący zapis: "Wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych (takich jak zapadliska, nieeksploatowane odkrywkowe wyrobiska lub wyeksploatowane części tych wyrobisk) pod warunkiem, że: 1) planowane działanie jest określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, albo jest określone w decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych lub leśnych na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych". Na tym tle w wyroku z 27 lutego 2019 r. (II OSK 1122/17) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził tezę, zgodnie z którą prawodawca w przytoczonym rozporządzeniu ustanowił wymóg, iż odzysk określonych kategorii odpadów poza instalacjami i urządzeniami poprzez wykorzystanie ich do wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych (takich jak zapadliska, nieeksploatowane odkrywkowe wyrobiska lub wyeksploatowane części tych wyrobisk) jest dopuszczalny pod warunkiem, że wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych z wykorzystaniem odpadów (czyli planowane działanie) jest określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W ocenie NSA to organom samorządu terytorialnego ustanawiającym miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, czy też studium prawodawca pozostawił określenie, czy dopuszczają na danym terenie wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych z wykorzystaniem odpadów, przy czym takie dopuszczenie musi mieć charakter pozytywny, to jest w zapisach odpowiedniego aktu planowania przestrzennego musi znaleźć się określenie, iż tego rodzaju działania są dopuszczalne. W ramach przysługującego gminom władztwa planistycznego mogą one rozstrzygnąć tak generalnie o dopuszczalności tego rodzaju działań polegających na odzysku odpadów poza instalacjami lub urządzeniami, jak i ograniczyć zakres dopuszczalnego na danym obszarze wykorzystania odpadów do wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych poprzez wskazanie kategorii i kodów odpadów, co do których tego rodzaju odzysk dopuszczają, oczywiście w ramach określonych dla tego sposobu odzysku w ustawie o odpadach i wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych. Sąd podziela powyższą argumentację, choć w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wymaga ona uzupełnienia. Należy mieć na uwadze fakt, że przytoczony fragment rozporządzenia wprowadza kilka alternatywnych warunków dopuszczalności tego rodzaju przedsięwzięcia: ma ono być przewidziane w planie miejscowym, w studium, ewentualnie w decyzji o warunkach zabudowy, wreszcie w decyzji o rekultywacji. Specyfika rozpoznawanej sprawy wyraża się w tym, że została wydana decyzja o rekultywacji, która uwzględnia taki właśnie sposób rekultywacji, z użyciem tego rodzaju odpadów, zastrzegając jednak, co istotne, konieczność uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W ocenie Sądu przepis rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w pierwszej kolejności określony sposób przetwarzania odpadów musi być wskazany w planie miejscowym, względnie studium, przy czym – w ślad za argumentacją NSA – trzeba zgodzić się, że chodzi nie tyle o brak sprzeczności z planem (studium), ale o wyraźną regulację w tych aktach, co wynika z przytoczonych przepisów rozporządzenia. Uwzględniając wykładnię systemową i treść przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, trzeba przyjąć, że dopiero gdy plan miejscowy lub studium nie rozstrzygają o kwestii przetwarzania odpadów zgodnie z zamierzeniem, o jego dopuszczalności rozstrzyga decyzja o warunkach zabudowy, ewentualnie decyzja o rekultywacji. Nie można przyjąć, że decyzja o rekultywacji może być sprzeczna z prawem miejscowym. W związku z tym decyzja o rekultywacji może rozstrzygać o dopuszczalności zastosowania danego procesu przetwarzania odpadów tylko w przypadku, gdy plan miejscowy nie stanowi inaczej. Jeżeli z planu miejscowego wynika zakaz stosowania danego procesu przetwarzania na danym terenie, nie można dopuszczalności stosowanie tego procesu wywodzić z samej decyzji o rekultywacji. Skoro ustalono, że obowiązujący plan nie dopuszcza takiego sposobu zagospodarowania wyrobiska, jak przyjął skarżący we wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, to nie można uznać, że dopuszcza go wydana na rzecz skarżącego decyzja o rekultywacji. O takim kierunku interpretacji przesądza jeszcze jeden argument: w samej treści decyzji o rekultywacji wydanej na rzecz skarżącej zostało wyraźnie wskazane, że rekultywacja z wykorzystaniem wskazanych w niej odpadów może odbywać się po uzyskaniu stosownego zezwolenia organu ochrony środowiska w zakresie przetwarzania odpadów (pkt 6 rozstrzygnięcia). Zatem to nie decyzja o rekultywacji rozstrzyga o dopuszczalności przetwarzania odpadów, ale odwrotnie: rekultywacja z zastosowaniem określonych odpadów jest uwarunkowania pozytywnym rozstrzygnięciem w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut sprzeczności postanowienia Wójta z [...] r. z wydanym wcześniej postanowieniem z [...] r. wyrażającym pozytywną opinię w sprawie rekultywacji. Skarżący ma rację, że w postępowaniu w sprawie rekultywacji Wójtowi przekazano projekt rekultywacji, czego dowodzi treść decyzji Starosty o rekultywacji. Trzeba jednak zwrócić uwagę na samą treść rozstrzygnięcia – Wójt pozytywnie zaopiniował leśny kierunek rekultywacji, jego postanowienie w żadnym miejscu nie odnosi się do kwestii wykorzystania w procesie rekultywacji odpadów wskazanych we wniosku o udzielenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Nie ma zatem sprzeczności w stanowisku Wójta, który z kolei w postanowieniu z [...] r., wydanym w rozpoznawanej sprawie, negatywnie zaopiniował wypełnienie wyrobiska odpadami po eksploatacji kruszywa. To postanowienie odnosi się już do innego, bardziej szczegółowego aspektu realizacji przedsięwzięcia. W postanowieniu tym kierunek leśny rekultywacji nie był kwestionowany, Wójt zakwestionował zgodność z planem miejscowym sposobu realizacji tego kierunku rekultywacji, poprzez wykorzystanie wskazanych we wniosku odpadów po eksploatacji kruszywa. Podsumowując powyższe rozważania: wobec takiego, a nie innego brzmienia § 5 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie było podstaw do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego je postanowienia Wójta Gminy L. z [...] r. W świetle powyższej konkluzji, na marginesie już tylko należy zauważyć, że opinia wyrażana przez Wójta miała odnosić się tylko do zgodności z planem miejscowym, co wynika z pisma Marszałka Województwa z 21 marca 2019 r., uruchamiającego całą procedurę opiniowania. Jest to też zasadne w świetle przepisów ustawy, które wskazują, że jedną z przesłanek decyzji o odmowie wydania zezwolenia jest niezgodność z przepisami prawa miejscowego (art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o.). Tymczasem Wójt w końcowej części postanowienia odniósł się do problemu wpływu opiniowanego przedsięwzięcia na ujęcie wody w [...]. Aby taki argument mógł stanowić podstawę opinii negatywnej, musi po pierwsze odnosić się do treści planu miejscowego, skoro istotą opinii jest zgodność z planem miejscowym. Po drugie, twierdzenia muszą bazować na jakimś materiale dowodowym. Trzeba w tym kontekście przypomnieć, że w świetle art. 106 § 4 k.p.a. organ zajmujący stanowisko (tu: opiniujący) może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Problem w tym, że w tej części wywodów Wójt nie powołuje się na postanowienia planu miejscowego, choć w planie miejscowym można odnaleźć zapisy – jak chociażby pkt 4 w tym samym § 5, stanowiący, że działalność gospodarcza powinna być prowadzona w taki sposób aby nie pogorszyć obecnego stanu jakości wód, a także nie zmieniać zasobów wodnych i jej stanu na terenach sąsiednich. Ponadto nie sposób zweryfikować zasadności stanowiska Wójta w tym zakresie, nie mając materiału dowodowego, na którym miałyby się opierać twierdzenia o potencjalnym zagrożeniu przedsięwzięcia dla ujęcia wody. W związku z tym wywody postanowienia Wójta w tym zakresie mogą być potraktowane jako element wymagający rozważenia i weryfikacji w trybie postepowania "głównego", dotyczącego wydania zezwolenia na przetwarzanie (odzysk) odpadów. Nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.).