II SA/Lu 365/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia oddala skargę. Decyzją z dnia ....Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia ... o wniesieniu sprzeciwu do dokonanego przez E. i M. S. zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia działki nr ..., położonej w obrębie P. w H. W uzasadnieniu organ wskazał, że E. i M. S. dokonali w dniu 28 stycznia 2013r. zgłoszenia robót polegających na budowie na działce rolnej nr ...ogrodzenia z siatki na słupkach żelbetowych w odległości 0,5 m od granicy z działką nr ..., będącą drogą powiatową. Postanowieniem z dnia ... organ I instancji na podstawie art. 30 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy – Prawo budowlane nałożył na inwestorów obowiązek zlokalizowania ogrodzenia zgodnie z art. 43 ustawy o drogach publicznych tj. poza terenem zabudowy w odległości 20 m od krawędzi jezdni bądź uzgodnienie bliższej odległości z zarządcą drogi. Wobec niewykonania nałożonego obowiązku organ I instancji decyzją z dnia .... wniósł sprzeciw do dokonanego zgłoszenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że działka nr ... nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta H., zatem brak jest linii rozgraniczających drogi, a także warunków lokalizacji ogrodzeń, dlatego zgłoszenie nie mogło być przyjęte, gdyż nie zostały spełnione warunki określone w art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. W odwołaniu M. S. podnosił, że wskazana podstawa prawna odnosi się do obiektów budowlanych, a nie urządzeń budowlanych, jakim jest ogrodzenie oraz stwierdził, że lokalizacja ogrodzenia nie narusza obowiązujących przepisów. Wojewoda nie uwzględnił odwołania, podzielając stanowisko i argumentację organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że ogrodzenie jest obiektem budowlanym (budowlą), co wynika z art. 29 ust. 1 pkt 23 w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, a więc jego budowa wymaga zgłoszenia. Ponadto organ wskazał, że teren, którego dotyczy projektowana inwestycja jest terenem rolnym i wolnym od zabudowy, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w takiej sytuacji – zgodnie z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu wymaga decyzji o warunkach zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. S. wnosił o uchylenie decyzji organu odwoławczego, podnosząc, że przepisy nie wskazują jednoznacznie, że ogrodzenie jest obiektem budowlanym i nie wymagają na realizację ogrodzenia decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśnił, że planowane ogrodzenie ma chronić sad przez zwierzyną łowną oraz przed kradzieżą. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z przepisami prawa, do czego z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Sąd jest uprawniony – stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) zwanej dalej "ustawą" - brak jest zatem podstaw do uwzględnienia skargi. Prawidłowo organy stwierdziły, że ogrodzenie jest obiektem budowlanym – wynika to z przepisów art. 29 ust. 1 pkt 23 w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 i jego budowa powinna być poprzedzona zgłoszeniem zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy, który wprost stanowi, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg (...). Z przepisu art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1995r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 260) wynika, że obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w określonych odległościach od zewnętrznej krawędzi jezdni – odległość ta w przypadku dróg powiatowych wynosi co najmniej 20 m. Przepis ten stanowi jednocześnie, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze powiatowej bądź wojewódzkiej, krajowej lub gminnej w odległości mniejszej może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. W niniejszej sprawie planowane ogrodzenie nie zachowuje wymaganej w powołanym przepisie odległości od drogi powiatowej – zaprojektowane bowiem zostało w odległości 0,5 m od granicy działki, stanowiącej drogę powiatową. Inwestor nie przedstawił również – pomimo wezwania organu - zgody zarządcy, o której mowa w art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, umożliwiającej lokalizację przedmiotowego ogrodzenia w bliższej, niż ustawowa (20 m), odległości. Organ zasadnie zatem wniósł sprzeciw – w świetle bowiem art. 30 ust. 6 ustawy - właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy – planowane w niniejszej sprawie ogrodzenie narusza art. 43 ustawy o drogach publicznych, bowiem nie zachowuje wymaganych w tym przepisie odległości. Wprawdzie w postępowaniu przed Sądem inwestor przedstawił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 kwietnia 2013r. w przedmiocie wyrażenia przez Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg postanowieniem z dnia 6 lutego 2013r. zgody na lokalizację ogrodzenia działki nr ... przy drodze powiatowej nr ... H. – C. – D. (organ odwoławczy uchylił postanowienie organu i umorzył postępowanie stwierdzając, że zgoda nie wymagała formy postanowienia), jednak zgoda obejmowała usytuowanie ogrodzenia w odległości minimum 7 m od krawędzi jezdni, czego inwestor nie uwzględnił w zgłoszeniu, przewidując w nim usytuowanie ogrodzenia w odległości 0,5 m od granicy działki będącej drogą powiatową. Słusznie również dodatkowo stwierdził Wojewoda, że wobec braku planu miejscowego inwestor powinien legitymować się decyzją o warunkach zabudowy. Wynika to z art. 49 b ust. 2 ustawy, w świetle którego organ – o ile budowa zgodna jest z obowiązującymi przepisami - w sytuacji, gdy teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ma obowiązek wezwać inwestora do przedstawienia ostatecznej o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis ten jednak nie miał zastosowania w niniejszej sprawie z powodu niezgodności planowanej inwestycji z przepisami ustawy o drogach publicznych. Z powyższych względów stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)