II SA/Lu 368/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 27 lutego 2013 r. E. M. złożyła skargę do Sądu na decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] 2013 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku okresowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona na decyzję organu pierwszej instancji, na którą nie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, lecz środek zaskarżenia w postaci odwołania do organu drugiej instancji. W świetle bowiem art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od zaskarżonej decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta [...]przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] przysługiwało, na podstawie art. 127 § 1 i 2 K.p.a., odwołanie do organu drugiej instancji (Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]), a zatem kontrola legalności tej decyzji byłaby dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia decyzji organu wyższego stopnia, wydanej po rozpoznaniu odwołania. Skargę na wskazaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji należało zatem odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.