II SA/Lu 371/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości Zrzeszenia Producentów Owoców i Warzyw "[...]" we F. w upadłości na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 27 lutego 2024 r., znak: SKO.Ośr./40/1/2024 w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę. Syndyk Masy Upadłości Z. P. O. i W. "F.-pol" we F. w upadłości (dalej jako "strona", "skarżący", "Zrzeszenie"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lutego 2024 r. w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia 21 listopada 2023 r. Starosta B. (dalej jako "organ I instancji", "Starosta")ustalił dla Zrzeszenia dopuszczalny poziom hałasu w środowisku emitowany do środowiska z zakładu zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], [...], ark. [...], obręb ewidencyjny [...] F., gmina F. miasto, w ten sposób, że na terenach zabudowy zagrodowej położonych od strony wschodniej (między ulicą Ł. a C.) od źródła hałasu oraz południowej od źródła hałasu, wartość równoważnego poziomu dźwięku A określona wskaźnikami hałasu LAeqD i LAeqN nie powinna przekraczać: LAeqD = 55 dB dla pory dnia rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200, LAeqN = 45dB dla pory nocy rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący nie zgodził się z ustaleniami dotyczącymi zagospodarowania terenu podlegającego ochronie, jedynie w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego na skutek niedokonania właściwych ustaleń doszło do nieuzasadnionego przyjęcia wskaźnika poziomu hałasu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Zakład należący do upadłego powstał przed wybudowaniem w jego sąsiedztwie budynków mieszkalnych, co uniemożliwia ustalenie faktycznego wykorzystania terenu jako zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych i użytków zielonych. W obszarze występują różne funkcje jego faktycznego wykorzystania, a w takim wypadku przyjmuje się, że organ powinien ustalić w jakim czasie poszczególne zagospodarowania terenu się pojawiły. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. decyzją z dnia 27 lutego 2024 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy powołał treść art. 112 i art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2024 r., poz. 54, dalej także jako "u.p.o.ś.") oraz wskazał, że na nieruchomościach będących własnością Z. P. O. i W. "F.-P." we F. w upadłości (działki nr ewid. [...] i [...]), funkcjonuje należący do Zrzeszenia zakład przetwórstwa owoców i warzyw, w skład którego wchodzi budynek chłodni. Ustaleń w tym zakresie dokonano na podstawie zapisów ewidencji gruntów i budynków oraz danych z KRS, a w postępowaniu uczestniczył syndyk masy upadłości Zrzeszenia. Kolegium wskazało, że praca wentylatorów zamontowanych na dachu i ścianie budynku chłodni jest głównym źródłem hałasu. Pomiary przeprowadzone w dniu 21 września 2023r. przez certyfikowany podmiot - L. [...] w Ś., ujęte w sprawozdaniu nr [...] z dnia 3 października 2023r., wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Podano również, że teren, którego dotyczy postępowanie, objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta F., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej we F. Nr XXXI/141/05 z dnia 23 czerwca 2005r. (Dz.Urz. woj. Lub. Nr 185, poz. 3180) oraz uchwałą nr XXXV/198/10 z dnia 5 lutego 2010r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta F. (Dz. Urz. woj. Lub. Nr 25, poz. 572). Według postanowień planu w sąsiedztwie Zakładu od strony wschodniej (między ulicą [...]) oraz od strony południowej występują tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych oznaczone symbolem [...] oraz [...] Dla terenów oznaczonych symbolem RM Plan przewiduje: podstawowe przeznaczenie terenu pod zabudowę zagrodową i jednorodzinną z dopuszczeniem działalności gospodarczej związanej z zaopatrzeniem i bytowaniem ludności wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi (§ 5 ust. 1 pkt 1 Planu). Przeznaczenie terenu mieści się w kategorii terenów wskazanych w art. 113 ust. 2 pkt 7 u.p.o.ś., objętych delegacją ustawową w zakresie określenia dopuszczalnego I poziomu hałasu. Teren podlega więc ochronie akustycznej. Organ odwoławczy wskazał, że pomiary przeprowadzone przez L. [...] w L., ujęte w sprawozdaniu nr 317/2023 z dnia 3 października 2023r., wykazały poziom hałasu emitowanego do środowiska o wartościach: 1) w punkcie pomiarowym P-l - w porze dnia 55,2 dB oraz w porze nocy 53,8 dB: 2) w punkcie pomiarowym P-2 - w porze dnia 58,4 dB oraz w porze nocy 56,5 dB. Dopuszczalne poziomy hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 112) zostały więc przekroczone, co uzasadniało wydanie decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu, na podstawie przepisu art. 115a ust. 1 u.p.o.ś. Kolegium wyjaśniło, iż z treści przepisu art. 115 u.p.o.ś. jednoznacznie wynika, iż ustaleń w zakresie rodzaju terenu, który może podlegać ochronie akustycznej, organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów, jeżeli dla tych terenów nie obowiązują postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe oznacza, że w przypadku objęcia terenu planem organy dokonują jedynie interpretacji jego postanowień w kontekście możliwości zastosowania odpowiednich dopuszczalnych poziomów hałasu i nie mają podstaw do ustalania faktycznego zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy podał, że niezależnie od przeznaczenia terenu w planie miejscowym, niewątpliwie faktycznie występują w nim budynki mieszkalne w zabudowie zagrodowej i w odniesieniu do tej części terenu ustalono dopuszczalne poziomu hałasu - strona wschodnia i południowa od źródła. Nie mniej jednak, nawet w przypadku, gdyby ustalenia planistyczne planu zagospodarowania przestrzennego były odmienne od faktycznego sposobu korzystania z danej nieruchomości, to przepisy u.p.o.ś. przyznają pierwszeństwo treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśniono, że z racji prymatu planu, organy nie mają obowiązku ustalania, jaka jest przeważająca zabudowa terenu, jeżeli teren o określnym przeznaczeniu, sąsiadujący ze źródłem hałasu, został jednoznacznie wyodrębniony w planie i podlega, w świetle przepisów, ochronie akustycznej. W realiach niniejszej sprawy nie było więc postaw do prowadzenia postępowania w zakresie ustalenia faktycznego zagospodarowania terenu, w tym oględzin terenu, o przeprowadzenie których wnioskował skarżący w piśmie skierowanym do Kolegium z dnia 20 lutego 2024 r. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że poziom dopuszczalny hałasu, określony decyzją, jest modyfikowany na skutek uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu, a także zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. art. 115 ust. 7 u.p.o.ś.), co oznacza, że istotny jest aktualny stan prawny albo aktualna zabudowa terenu na który oddziałuje hałas. Na gruncie przepisów ustawy nie można więc przyjąć, że to powstająca i dopuszczalna na danym terenie zabudowa ma być dostosowywana do zakładu generującego hałas. Prowadziłoby to do prawnego usankcjonowania braku ochrony przed hałasem terenów, które podlegają takiej ochronie. Kolegium zwróciło uwagę, że tereny oznaczone symbolem B14RM oraz B13RM wyznaczone zostały w Planie z 2005r., natomiast zmiany przeznaczenia terenu pod lokalizację Zakładu dokonano w planie w 2010 r. (teren odznaczony symbolem 1P - teren obiektów produkcyjnych, magazynów i składów - przechowalnia owoców i warzyw), a sam obiekt zrealizowano kilka lat później. W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji organów obydwu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji: 1. art. 6, 7, 8, 77, 78, 80 k.p.a. poprzez: - nieuwzględnienia przez Kolegium wniosku dowodowego skarżącego z dnia 20 lutego 2024 r. z wizji lokalnej na działce [...], [...] ark. [...] obręb ewidencyjny [...] F. i działek sąsiadujących, której dokonanie było niezbędnym w przedmiotowej sprawie i miało wpływ na wynik sprawy poprzez niesłuszne utrzymanie decyzji w mocy; - niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego, wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. ustalenia faktycznego zagospodarowania terenu, na którym znajduje się zakład upadłego poddany kontroli poziomu hałasu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego; - zaniechania dokonania przez Kolegium własnych ustaleń i oparcie się jedynie na ustaleniach organu I instancji w sytuacji, gdy materiał ten nie jest niepełny, tj. brak ustalenia jaki był rodzaj zabudowy w chwili powstawania zakładu upadłej spółki, czy wówczas znajdowały się tam budynki jednorodzinne i zabudowa zagrodowa, co w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnej decyzji i utrzymania wadliwej decyzji w mocy; 2. błędne zastosowanie art. 115a ust 1 i 3 u.p.o.ś. i wydania skarżonej decyzji w sytuacji, gdy zastosowanie w przedmiotowej sprawie miał art. 114 ust. 3 ustawy. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie zgadza się z ustaleniami dotyczącymi zagospodarowania terenu poczynionymi przez organ. Jego zdaniem nie bez znaczenia jest fakt, że to zakład należący do Zrzeszenia powstał przed wybudowaniem w jego sąsiedztwie domu. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o fakt wybudowania zabudowy jednorodzinnej po wybudowaniu i uruchomieniu zakładu, który był poddany kontroli emisji hałasu do środowiska. Fakt istnienia zakładu przed wybudowaniem domu uniemożliwia ustalenie faktycznego wykorzystania terenu jako zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych i użytków zielonych. W ocenie skarżącego inną decyzję należy podjąć w sytuacji, gdy najpierw powstał zakład produkcyjny emitujący hałas, a dopiero później powstały budynki mieszkalne. Zgoła inaczej jest w sytuacji, w której gdy zabudowa mieszkaniowa powstała przed powstaniem zakładu emitującego uciążliwe dźwięki. W przedmiotowej sprawie organ zaniechał ustalenia kiedy powstał zakład i co w tamtym czasie było w jego sąsiedztwie, a zwłaszcza kiedy powstała zabudowa mieszkalna. Skarżący podniósł, że organ jest zobowiązany do ustalenia faktycznego zagospodarowania i wykorzystania działek na danym terenie, który ma podlegać ochronie. Nie wystarczy przy tym oparcie ustaleń, tak jak uczynił to organ w niniejszej sprawie, jedynie o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego niezbędna jest zwłaszcza wizja lokalna, zwłaszcza, że jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego charakter działek podlegających ocenie jest znacznie zróżnicowany od użytków zielonych przez tereny produkcyjne. Tym samym za niewystarczające w przedmiotowej sprawie uznać należy wydanie decyzji jedynie o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który sam w sobie nie może stanowić podstawy do stosowania art. 115 ust. 1 i 3 u.p.o.ś. W ocenie skarżącego organ dokonał niewłaściwego ustalenia wskaźnika poziomu hałasu, ponieważ tereny, które mają być objęte ochroną są w przeważającej części terenami produkcji, magazynów i składów, na których powstała zabudowa mieszkaniowa. Tym samym wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie powinien mieć art. 114 ust. 3 u.p.o.ś., tj. stosowanie rozwiązań technicznych zapewniające właściwe warunki akustyczne w budynkach. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że skarga podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych rozstrzygnięć są przepisy ustawy Prawo ochrony środowisk. Zgodnie z art. 115a ust. 1 u.p.o.ś., W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Zgodnie z art. 378 ust. 1 u.p.o.ś. organem ochrony środowiska właściwym w sprawach o których mowa w art. 115 a ust. 1 (...) jest starosta. Stosownie do art. 115 a ust. 3 u.p.o.ś. w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest zarazem ugruntowany pogląd, że wystarczy jednokrotne przekroczenie tych poziomów, aby mogła być wydana, zgodnie z tym przepisem, decyzja w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (zob. wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 6/10 oraz z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 754/12). Stosownie do art. 112a pkt 2 p.o.ś, przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby to LAeqD - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) oraz LAeq N – równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00). Wskazać należy, że w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112) ustalono dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych w szczególności pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, tereny mieszkaniowo-usługowe, tereny zabudowy zagrodowej. W przedmiotowej sprawie teren, którego dotyczy postępowanie, objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta F., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej we F. Nr XXXI/141/05 z dnia 23 czerwca 2005r. oraz uchwałą nr XXXV/198/10 z dnia 5 lutego 2010r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta F.. Podkreślić należy, że wbrew stanowisku skarżącego, w przypadku obowiązywania planu miejscowego ustalenia organów administracji publicznej prowadzenie postępowania co do faktycznego zagospodarowania terenu w zakresie ustalenia faktycznego zagospodarowania terenu jest bezpodstawne, bowiem to ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie faktyczne zagospodarowanie służą do określenia przeznaczenia terenu i oceny, czy teren należy do określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 u.p.o.ś. kategorii. Jak wynika z obowiązujących dla spornego terenu planów zagospodarowania przestrzennego: - od strony wschodniej Zakładu – tj. terenu oznaczonego jako: P1 – teren obiektów produkcyjnych, magazynów i składów – przechowalnia owoców i warzyw (między ulicą [...]) występują tereny oznaczone symbolem [...] – teren zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, - od strony południowej Zakładu występują tereny oznaczone symbolem: [...] - tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, [...] obiektów produkcyjnych, magazynów i składów – zakład kominiarski, [...] – teren użytków zielonych, - od strony północnej Zakładu występują tereny oznaczone symbolem:[...] – stacja redukcyjna gazu z wc/śc – zachowanie [...] – stacja elektroenergetyczna [...] – projektowana, [...] – teren Zakładu Miejskiej Gospodarki Komunalnej – baza magazynowo – sprzętowa, [...] – tereny użytków zielonych (łąk i pastwisk), [...] tereny upraw polowych, - od strony zachodniej Zakładu występują tereny oznaczone symbolem: [...] – tereny użytków zielonych (łąki pastwiska), [...] – teren gospodarki wodno – ściekowej. Jak już wyżej wyjaśniono domaganie się w przypadku obowiązywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dokonywania ustaleń faktycznych co do przeznaczenia terenów na podstawie art. 115 u.p.o.ś. nie jest dopuszczalne. Organy prawidłowo ustaliły na podstawie obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego rodzaj terenów, które podlegają ochronie akustycznej, gdyż dla terenów oznaczonych symbolem RM m.p.z.p. przewiduje podstawowe przeznaczenie tego terenu pod zabudowę zagrodową i jednorodzinną z dopuszczeniem działalności gospodarczej związanej z zaopatrzeniem i bytowaniem ludności wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Zdaniem Sądu w każdym przypadku obowiązywania planu miejscowego ustalenia organów administracji publicznej co do faktycznego zagospodarowania terenu w tym zakresie stają się bezprzedmiotowe. W sytuacji obowiązywania planu miejscowego kwalifikacja prawna terenów warunkująca zastosowanie odpowiednich normatywów hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, wynika bowiem wprost z postanowień planu (bądź jak w przedmiotowej sprawie planów miejscowych), obowiązujących na obszarze emisji hałasu przez Zakład. Z treści art. 115 ustawy wynika, iż faktyczne zagospodarowanie terenu może być wzięte pod uwagę jedynie wówczas, gdy chodzi o określenie poziomu hałasu dla terenów, dla których nie sporządzono planu miejscowego, a przepis ten wprost przyznaje pierwszeństwo ocenie rodzaju terenu ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przed faktycznym zagospodarowaniem lub wykorzystywaniem danego terenu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK [...]). W przedmiotowej sprawie zostały przeprowadzone przez L. Agencję Ochrony Środowiska S.A. w L. pomiary ,ujęte w sprawozdaniu nr [...] z dnia 3 października 2023r., które wykazały poziom hałasu emitowanego do środowiska o wartościach: 1) w punkcie pomiarowym P-l - w porze dnia 55,2 dB oraz w porze nocy 53,8 dB: 2) w punkcie pomiarowym P-2 - w porze dnia 58,4 dB oraz w porze nocy 56,5 dB. W związku z powyższym dopuszczalne poziomy hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku zostały przekroczone. Powyższe uzasadniało wydanie przez organy decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu, na podstawie przepisu art. 115a ust. 1 u.p.o.ś. Zdaniem Sądu pomiary hałasu dokonane w niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości co do swej wiarygodności. Sprawozdanie z przeprowadzonego pomiaru hałasu w sposób jasny i szczegółowy opisują sposób przeprowadzenia badań, charakterystykę otoczenia, lokalizację punktów pomiarowych, metodologię badań, użytą aparaturę. W tym miejscu wyjaśnić należy, że treść art. 115a ust. 1 u.p.o.ś., obliguje organ właściwy do wydania decyzji o dopuszczalnych poziomach hałasu, w każdej sytuacji stwierdzenia ponadnormatywnej emisji. Przepis ten nie wskazuje bowiem na jakiekolwiek przesłanki umożliwiające odstąpienie od jego zastosowania. Przeprowadzony pomiar hałasu w tej sprawie stanowił wystarczającą podstawę do określenia decyzją dopuszczalnych norm hałasu dla skarżącego. Wskazać należy, że wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu ma jedynie charakter deklaratoryjny, z uwagi na fakt, iż dopuszczalne poziomy hałasu obowiązują na danym terenie z mocy prawa. Decyzja wydana na podstawie art. 115a u.p.o.ś. ma bowiem na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu, a to prowadzi do wniosku, że wystarczy jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja zgodnie z tym przepisem w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu. Z tych względów, niezasadne były zawarte w skardze zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowego zastosowania przez organy art. 115a u.p.o.ś. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość stwierdzenia przekroczenia norm hałasu emitowanego do środowiska przez Zakład i wydania przez uprawnione organy przedmiotowych decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że w sprawie zastosowanie powinien mieć art. 114 ust. 3 u.p.o.ś. wyjaśnić należy, że adresatami tego przepisu są organy odpowiedzialne za przygotowanie i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz organy administracji architektoniczno-budowlanej, które w drodze decyzji mogą nakładać obowiązek zastosowania konkretnych rozwiązań technicznych, zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach. Art. 114 ust. 3 ustawy nie reguluje obowiązków organu ochrony środowiska określającego w drodze decyzji dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 129/16). Reasumując, w wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji, nie znalazły potwierdzenia zarzuty wniesionej skargi. Nie stwierdzono naruszeń prawa materialnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.