II SA/Lu 373/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.T. na § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r., wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. T. na § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego w tym zakresie. W dniu 18 maja 2012 r. A. T. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Okoliczność ta – oczywista bezzasadność skargi – zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż skarga A. T. na § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność, co zostało wskazane w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 czerwca 2012 r. Stąd, z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, należało odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w oparciu o dyspozycję art. 247 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.