II SA/Lu 373/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. i W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej p o s t a n a w i a zwrócić skarżącym M. N. i W. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem nienależnie uiszczonej opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. M. N. i W. N. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. W dniu 24 października 2013 r. skarżący uiścili w kasie tut. Sądu kwotę 100 zł jako należność w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje Stosownie do art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W przedmiotowej sprawie skarżący, uiszczając w kasie Sądu należność w wysokości 100 zł, nie wskazali z jakiego tytułu dokonują tej wpłaty. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, by po stronie skarżących powstał obowiązek uiszczenia opłaty w tej wysokości. Wpis od wniesionej skargi został bowiem przez nich wpłacony w pełnej kwocie 1500 zł, a w toku sprawy nie dokonali oni żadnej czynności, która wiązałaby się z opłatą kancelaryjną. Wprawdzie wysokość uiszczonej kwoty oraz fakt, iż jej wpłaty dokonano w dniu wydania wyroku oddalającego skargę skarżących wskazuje, że przedmiotowa należność miała stanowić opłatę kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia wyroku, jednak skoro skarżący nie złożyli wniosku w tym przedmiocie, obowiązek uiszczenia przez nich opłaty z tego tytułu również nie powstał. Mając powyższe na uwadze, kwotę wpłaconą przez skarżących na rachunek Sądu w dniu 24 października 2013 r. uznać należy za nienależną i dokonać jej zwrotu na podstawie powołanego na wstępie art. 225 p.p.s.a. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.