II SA/Lu 374/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor /sprawozdawca/, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Referent Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2004r. sprawy ze skargi Firmy "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...] [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz firmy"A"kwotę 455 ( czterysta pięćdziesiąt pięć) zł kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 93 ust.1, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Firmy "A" , utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2004r. znak: [...] zatwierdzającą projekt podziału działki nr ewid. [..] o pow. 7,2753 ha na działkę nr [...] o pow. 2,2343 ha i działkę nr [...] o pow. 5,0410 ha. W motywach podano, że organ I instancji z urzędu zatwierdził projekt podziału nieruchomości nr [...] o pow. 7,2753 ha położonej w O. W. , na działki nr [...] o pow. 2,2343 ha i nr [...] o pow. 5,0410 ha. Decyzję o podziale uzasadniono koniecznością nabycia części nieruchomości do realizacji celu publicznego jakim jest budowa zbiornika retencyjnego wraz z bazą rekreacyjno-sportową. W złożonym odwołaniu – właściciel nieruchomości objętej podziałem – Firma "A" wnosiła o uchylenie decyzji organu I instancji jako wydanej z naruszeniem jej interesów prawnych. Podnosiła także fakt ustania obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, konsekwencją czego jest naruszenie przez zaskarżoną decyzję prawa materialnego – art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 85 i art. 87 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozpoznając odwołanie organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania. Stwierdzono, że dokonany podział jest zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego co do przeznaczenia terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. W chwili wydawania decyzji przez organ I instancji obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy K. uchwalony 10 grudnia 1999r. , który w § 5 przewidywał, że teren wód otwartych oznaczony symbolem B11W w miejscowości S. powiększony zostaje o część obszaru przewidzianego pod urządzenia produkcji zwierzęcej, oznaczonego symbolem B 9 RPZ (obejmującego m.in. działkę [...] i [...]) i przeznaczony na realizację zbiornika wodnego retencyjnego z dopuszczeniem funkcji rekreacyjnej. Natomiast w obowiązującym od dnia 11 marca 2004r. planie miejscowym zatwierdzonym uchwałą Nr XIII/48/2003 Rady Gminy z dnia [...] listopada 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. – teren, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość jest przeznaczony na usługi turystyczne, a zatem w nowym planie przeznaczenie terenu, na którym znajduje się objęta podziałem nieruchomość nie zostało zmienione. Ponieważ planowany zbiornik retencyjny jest celem publicznym w rozumieniu ustawy – nieruchomość położona na tymże terenie może być podzielona z urzędu – na mocy art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce gruntami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – Firma "A" wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego - ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami i ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów postępowania administracyjnego przez nie wyjaśnienie sprawy, sprzeczność ustaleń z zebranymi dowodami, uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Skarżący zakwestionowali ustalenie organów co do zgodności przeznaczenia terenu obejmującego m.in. określoną nieruchomość w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego gminy uchwalonych 10 grudnia 1999r. i 20 listopada 2003r. W aktualnie obowiązującym planie przedmiotowy teren określony jest jako – "usługi turystyczne 2.5" – podczas gdy w planie dotychczasowym przeznaczeniem terenu była "realizacja zbiornika retencyjnego". Nie można zatem uznać, że przeznaczenie terenu nie uległo zmianie. Ponadto przeznaczenie terenu pod "usługi turystycznie" nie daje podstaw do podziału nieruchomości z urzędu. Skarżący zwracają także uwagę na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przy wydawaniu zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja i decyzja I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego polegającym na niewyjaśnieniu sprawy i dokonaniu ustaleń pozostających w sprzeczności z zebranymi dowodami, czego konsekwencją jest naruszenie przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) i ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717). Z ustaleń w sprawie wynika, że stanowiąca własność skarżących nieruchomość – działka Nr [...] o pow.7,2753 ha wydzielona z działki Nr [...] w O. W. znajduje się na terenie, który w obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania i wydania decyzji przez organ I instancji – miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Miejskiej – (uchwalonym 19 maja 1988r. ze zmianą uchwaloną dnia 10 grudnia 1999 r. ) – jest przeznaczony częściowo pod zbiornik retencyjny na rzecz O. W. wraz z bazą sportowo-rekreacyjno, a częściowo pod urządzenia produkcji zwierzęcej. Zdaniem organu I instancji, dokonanie z urzędu podziału nieruchomości umożliwia nabycie jej wydzielonej części od właściciela, niezbędnej do realizacji celu publicznego, jakim jest budowa zbiornika retencyjnego wraz z bazą sportowo-rekreacyjną. W toku postępowania przestał obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 1988r. ze zmianą wprowadzoną uchwałą z dnia 1999 r. W nowym planie uchwalonym przez Radę Gminy 20 listopada 2003r. wprowadzono nowe oznaczenia graficzne i opisowe terenu nim objętego, co wynika z dowodów na k. 36-40. Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił wprawdzie fakt zmiany planu, jednakże nie przeprowadził szczegółowej analizy zapisów planu w części dotyczącej terenu, na którym położona jest objęta podziałem nieruchomość. Nie ustalił zatem czy istnieją w sprawie przesłanki do dokonania podziału nieruchomości z urzędu, co w świetle art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest możliwe w sytuacji, gdy podział taki jest niezbędny do realizacji celu publicznego. Określenie pojęcia "cel publiczny" zawarte jest w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, iż budowa zbiornika retencyjnego jest realizacją celu publicznego w rozumieniu ustawy jest oczywiście prawidłowa, jednakże organ administracji nie ustalił jednocześnie, by objęta podziałem nieruchomość znajdowała się na terenie, który w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony był pod zbiornik wodny, lecz stwierdza, że przeznaczeniem przedmiotowego terenu są – usługi turystyczne (2.5.UT). Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wymagają zatem uchylenia. Organy administracji winny ustalić dokładnie na jakim terenie w świetle zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje się objęta wnioskiem o podział nieruchomość i czy dopuszczalny jest jej podział z urzędu. Należy zatem podzielić zarzuty zawarte w skardze co do naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów art. 10 §1 , 77 § 1, 107 § 3 kpa oraz prawa materialnego – art. 6 i 97 ust. 3 ustawy z dnia 21 lipca 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Z tych względów i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c , art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. .