II SA/Lu 374/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA - Maciej Kierek, Sędzia NSA - Jerzy Stelmasiak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity w Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.) w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity w Dz.U. Nr 207, poz. 2016 z 2003 r. ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. (znak: [...]) nakazującej J. W. dokonanie rozbiórki samowolnie wykonanego ogrodzenia z siatki na słupach stalowych działki nr geod. 3182/2 od strony ul.Z. w S. – utrzymał w mocy skarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji wydał skarżoną decyzję na podstawie art. 49b ust. 1 związku z art. 49b ust. 3 cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Od powyższej decyzji złożył odwołanie skarżący podnosząc fakt, iż nie wykonał budowy nowego ogrodzenia lecz dokonał remontu starego. Polegał on na wymianie starej siatki oraz połamanych i poprzewracanych słupków betonowych na stalowe. Skarżący wykonał ogrodzenie dlatego, że jego działka jest zaniżona o 50 cm, a stary płot wykonany 30 lat wcześniej był zachwaszczony i zaniżony w stosunku do drogi w wyniku czego przewracał się na posesję, dlatego dokonał remontu odsuwając się o 30 cm od granicy. Rozpatrując odwołanie organ II instancji stwierdził, że w świetle art. 28 ust. 1 cyt. ustawy – Prawo budowlane wprowadzony został obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na realizację wymienionych w nim robót budowlanych. Z kolei wyjątki w tym zakresie zostały wyliczone w art. 29 – 31 cyt. ustawy - Prawo budowlane i tylko w przypadkach tu określonych możliwe jest przystąpienie do wykonania robót budowlanych bez pozwolenia na budowę lub bez pozwolenia na budowę ale po zgłoszeniu zamiaru ich wykonania, jeśli organ nie wniesie sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Ponadto, podkreślił organ II instancji, z ustaleń przeprowadzonego postępowania administracyjnego wynika, iż inwestor w miesiącu październiku 2004 r. na działce Nr 3182/2 wybudował ogrodzenie od strony ul.Z. bez wymaganego prawem zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru jego budowy. Było to ogrodzenie o wysokości ok. 2,20 m od poziomu ul. Z. z siatki na cokole betonowym i słupkach stalowych wykonane na odcinku 19,80 m . Natomiast w świetle dyspozycji art. 30 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy budowa ogrodzeń od stron dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi lecz przedmiotowe ogrodzenie zrealizowane zostało bez wymaganego zgłoszenia. Dlatego tez ustalenie samowolnej budowy przedmiotowego ogrodzenia spowodowało, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. (znak: [...]) nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia wyszczególnionych w nim dokumentów. Jednak z powodu braku realizacji w tym terminie nałożonego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zaskarżoną decyzję, prawidłowo na podstawie art. 49b ust. 1 w związku z art. 49b ust. 3 cyt. ustawy – Prawo budowlane. Wynika to z tego, że art. 49b ust. 3 cyt. ustawy stanowi, że w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2 stosuje się przepis ust. 1 w świetle którego właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Oznacza to , że jeżeli J. W. nie wykonał obowiązku nałożonego na niego postanowieniem PINB z dnia [...] r. wydanym w oparciu o art. 49b ust. 2, wobec tego organ nadzoru zobowiązany został do wydania nakazu rozbiórki samowolnie wykonanego ogrodzenia. Natomiast odpowiadając na podnoszoną w odwołaniu kwestię dokonania przez skarżącego remontu ogrodzenia należy stwierdzić, że w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Natomiast przez budowę, w myśl art. 3 pkt 6 tej ustawy, należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Przedstawiony w odwołaniu opis prowadzonych robót wskazuje na budowę spornego ogrodzenia w nowym miejscu. Jednocześnie dodał, że Gmina S. nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego nie ma możliwości wydania przez organ właściwy w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zaświadczenia o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie jest możliwa legalizacja samowolnie wybudowanego ogrodzenia. W skardze do Sądu, którą skarżący nazwał "odwołaniem" wystąpił o uchylenie decyzji organu II instancji. W treści skargi podtrzymał w całości zarzuty podniesione w odwołaniu, że nie dokonał rozbiórki samowolnie wykonanego przedmiotowego ogrodzenia z siatki na stalowych słupkach lecz jedynie dokonał remontu "starego" ogrodzenia w tym miejscu. Jednocześnie podtrzymał zarzut, że nie został prawidłowo poinformowany przez Wójta Gminy S. o wymaganych w tym zakresie obowiązkach, które powinien jako inwestor spełnić. Ponadto dodał, że "w jednym z pism od starosty powiatowego, decyzja Nr [...] ul. Z. jest zaliczona do kategorii dróg gminnych (ulic klasy D) zał. Nr 18". Z kolei w piśmie skierowanym do niego przez Wójta Gminy uprawniony urbanista stwierdził, że ul. Z. oznaczona Nr 1506 stanowi własność gminy i nie można ustalić jej parametrów. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Skarżona decyzja nie naruszyła bowiem przepisów prawa materialnego czy też prawa procesowego. Z ustaleń prawidłowo bowiem przeprowadzonego postępowania dowodowego zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 i 80 kpa, a w szczególności protokołu oględzin z dnia 3 listopada 2004 r. jednoznacznie wynika, że skarżący tj. J. W. w październiku 2004 r. na działce Nr 3182/02 wybudował przedmiotowe ogrodzenie od strony ul. Z.. Nastąpiło to bez wymaganego przez dyspozycję art. 30 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane obowiązku zgłoszenia jego budowy przy czym obowiązek ten dotyczy nie tylko ich budowy od strony dróg, ulic czy placów lecz także innych miejsc publicznych oraz wykonywaniu robót budowlanych polegających na ich instalowaniu. Natomiast wbrew zarzutom ze skargi – co jednocześnie wynika z ustaleń faktycznych w tej sprawie – przedmiotowe ogrodzenie o wysokości około 2,20 m od poziomu ul.Z. zostało wykonane z siatki na cokole betonowym i słupkach stalowych na odcinku długości 19,80 m i nie był to remont starego ogrodzenia w świetle art. 3 pkt 8 cyt. ustawy – Prawo budowlane. Dlatego też właściwy organ prawidłowo w tej sytuacji prawnej i faktycznej powołał jako materialnoprawną podstawę art. 49b ust. 2 cyt. ustawy – Prawo budowlane i wydał postanowienie o nałożeniu na inwestora tj. skarżącego obowiązku przedłożenia w terminie 30 dni niezbędnych dokumentów w celu zalegalizowania wykonanej samowoli budowlanej. Jednak skarżący nie zrealizował nałożonych obowiązków określonych w przedmiotowym postanowieniu z dnia [...] r. (Nr [...]), przy czym termin minął w dniu 27 grudnia 2004 roku. Dotyczyło to w szczególności nie dostarczenia przez skarżącego zaświadczenia właściwego organu w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności danego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przede wszystkim ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednak skarżący nie spełnił powyższego ustawowego obowiązku. W tym zakresie chybiony jest zarzut ze skargi, że nie mógł zrealizować tego obowiązku, gdyż z mocy prawa z dniem 1 stycznia 2004 roku wygasł dotychczas obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takiej bowiem sytuacji prawnej i faktycznej skarżący powinien wystąpić do Wójta Gminy o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w trybie art. .59 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) lecz oczywiście przed budową przedmiotowego ogrodzenia. W żadnym przypadku nie może to dotyczyć już zrealizowanej inwestycji w tym zakresie w celu sanownia tego rodzaju samowoli budowlanej. Dlatego też w tym stanie prawnym właściwe organy prawidłowo powołały jako materialnoprawną podstawę art. 49b ust. 1 w związku z art. 49b ust. 3 cyt. ustawy – Prawo budowlane w przedmiocie nakazu rozbiórki przez skarżącego przedmiotowego ogrodzenia. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd orzekł jak w sentencji. kg.