II SA/Lu 379/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Ł. T. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2025 r. znak: [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. Decyzją z dnia 7 maja 2025 r. znak: [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w C., przyznano Ł. T. zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 215,84 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2025 r. do 30 listopada 2027 r. Jako, że organ odstąpił od uzasadnienia ww. decyzji z powodu uwzględnienia w całości żądania strony, decyzja ta jest ostateczna z mocy art. 127 § 1a k.p.a. Ł. T. pismem z dnia 26 maja 2025 r. wniósł skargę na powyższą decyzję. W dniu 23 lipca 2025 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego zawierające oświadczenie o wycofaniu złożonej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – wobec złożenia przez skarżącego jednoznacznego oświadczenia o cofnięciu skargi – postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.