II SA/Lu 381/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w środowiskowym domu pomocy p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 13 września 2010 r. (sygn. akt II SA/Lu 381/10), wydanym na skutek skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w środowiskowym domu pomocy postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. W dniu 20 grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł sporządzoną osobiście skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. W myśl art. art. 175 § 2 p.p.s.a., przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna od wyroku tutejszego Sądu sporządzona została osobiście przez skarżącego, który nie należy do żadnej z kategorii osób wymienionych w art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a. Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. jest błędem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, Monitor Prawniczy 2004, nr 5, s. 202, postanowienie NSA z dnia 18 października 2004 r., FZ 308/04, niepublikowane). Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.