II SA/Lu 381/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 5 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego R. S. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji p o s t a n a w i a odmówić przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu. Radca prawny R. S. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wniósł, w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że wynagrodzenie nie zostało w całości zapłacone. Wnioskodawca oświadczył również, że opinia została przesłana skarżącemu na dowód czego załączył potwierdzenie nadania przesyłki na adres skarżącego. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 490) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 16 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Nie ulega wątpliwości, że z treści przepisu wynika, iż aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż tylko oświadczenie tej treści pozwala w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08 – Lex nr 493827, postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08 – Lex nr 527807 czy postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt III SPP 27/11 – Lex nr 1106755 oraz postanowienie SN z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt V CZ 133/11 – Lex nr 1215161). Podkreślić jednocześnie należy, że brak oświadczenia tej treści nie stanowi braku formalnego podlegającego uzupełnienie w trybie art. 49 p.p.s.a. Brak oświadczenia o treści wynikającej z § 16 rozporządzenia wywołuje natomiast skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (patrz postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. o sygn. akt I OZ 390/08 – Lex nr 493827 czy postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt III SPP 27/11 – Lex nr 1106755). W przedmiotowej sprawie wnioskodawca oświadczył, że wynagrodzenia nie zapłacono w całości. Oświadczenie o tej treści nie jest oświadczeniem unormowanym w § 16 rozporządzenia. Treść jego nie odpowiada bowiem normatywnej treści oświadczenia z § 16 rozporządzenia ani nie jest równoznaczna treści unormowanego w tym paragrafie oświadczeniu. Nie wynika bowiem z niego aby wynagrodzenie nie zostało zapłacone tak w całości jak i w części. Z tych powodów nie uwzględniono wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) i § 16 rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.