II SA/Lu 383/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia SO (del.) Robert Hałabis, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego H. K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., po rozpatrzeniu odwołania I.W. od decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 3 budynków mieszkalnych parterowych z poddaszem użytkowym na działce nr ewid. 156/1 w miejscowości P. – uchyliło tę decyzję w części dotyczącej pkt 5 i w tym zakresie orzekło, że wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich obejmują zachowanie warunków wynikających z art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisów szczególnych. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 9 marca 2007 r. I. W. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wtórnym podziale działki nr ewid. 156/1, w miejscowości P., na trzy działki pod budowę trzech budynków mieszkalnych. Zawiadomieniem z dnia 20 marca 2007 r. Wójt Gminy Z. poinformował strony o wszczęciu postępowania w tej sprawie. Na zlecenie Wójta projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządził uprawniony urbanista, który to projekt organ ten przesłał Staroście Z., jako organowi właściwemu w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych, celem uzgodnienia. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta Z. uzgodnił pozytywnie przedstawiony mu projekt decyzji w części dotyczącej działki nr ewid. 156/1, stanowiącej grunty rolne klasy IV i V, zaś w części dotyczącej tejże działki stanowiącej użytki rolne zabudowane – B-RIVa i B-RV odstąpił od uzgodnienia projektu decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy to rozstrzygnięcie postanowieniem z dnia [...] r. W dniu 24 października 2007 r. Wójt Gminy Z. zawiesił postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej, toczącego się przed Sądem Rejonowym w Z. Postanowieniem z dnia [...] r. SKO w Z. uchyliło powyższe postanowienie Wójta i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie. Decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem, wskazując m.in., że działka objęta wnioskiem znajduje się przy drodze dojazdowej (nieoznaczonej nr ewid.), obciążonej służebnością dojazdu do działki nr ewid. 156/2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło wskazaną decyzję Wójta w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dają podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "wtórnym podziale działki". Skoro organ pierwszej instancji, jak podkreśliło Kolegium, nie ustalił, że działka nr ewid. 156/1 obciążona jest służebnością dojazdu do działki nr ewid. 156/2 to nie miał podstaw do zamieszczania takiego zapisu w swojej decyzji, zwłaszcza, że organ ten nie miał żadnych uprawnień do ustanowienia służebności gruntowych. Ponadto zdaniem Kolegium Wójt nie ustalił wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich, do czego był zobowiązany w myśl przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pismem z dnia 9 lipca 2009 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do wnioskodawczyni o przedłożenie dowodu wskazującego na brak obciążenia jej działki służebnością dojazdu do działki nr ewid. 156/2, a wobec niezłożenia żądanych dokumentów przez stronę decyzją z dnia 30 września 2009 r. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia 3 grudnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. uchyliło tę decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, podnosząc, iż w sprawie nie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania, a rozstrzygnięcia tej sprawy nie można było uzależniać od przedłożenia przez inwestora dokumentu żądanego przez organ. Rozpoznając ponownie sprawę Wójt Gminy Z. z dnia 21 grudnia 2010 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 3 budynków mieszkalnych parterowych z poddaszem użytkowym na działce nr ewid. 156/1 w miejscowości P.. Określając w pkt 5 tejże decyzji wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich Wójt stwierdził, iż inwestor ma obowiązek zapewnić służebność dojazdu do zabudowanej działki nr ewid. 156/2 o szerokości minimum 3,0 m. Organ pierwszej instancji wskazał również szczegółowe warunki realizacji inwestycji dotyczące zachowania ładu przestrzennego, koniecznej infrastruktury technicznej oraz wymogi wynikające z przepisów szczególnych. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 10 marca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. uchyliło powołaną decyzję w pkt 5 i orzekło, że wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich obejmują zachowanie warunków wynikających z art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisów szczególnych. Kolegium podkreśliło, iż kwestia służebności dojazdu nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji o warunkach zabudowy ani w żadnej innej decyzji administracyjnej. W ocenie Kolegium decyzja Wójta jest prawidłowa w pozostałej części. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzona w tej sprawie jest dokładna i rzeczowa. Brak było zatem podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. Skargę na powyższą decyzją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył H. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił, iż analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzona przez organ pierwszej instancji. nie przedstawia aktualnego stanu zabudowy w obszarze analizowanym. Analiza ta, jego zdaniem, nie uwzględnia również przyłączenia planowanych budynków do sieci energetycznej i gazowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek została uwzględniona również z przyczyn w niej niepodniesionych, które to przyczyny Sąd miał obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na wniosek strony lub z urzędu. O tym, czy postępowanie administracyjne może być wszczęte z urzędu, czy też na wniosek strony stanowią przepisy prawa materialnego. Zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa", ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Dysponentem wniosku jest strona, która złożyła ten wniosek do organu administracji publicznej i tylko ona, a nie organy administracji publicznej, jest upoważniona do jego zmiany. Organy administracji orzekające w sprawie mogą zwrócić się do wnioskodawcy w celu sprecyzowania wniosku, nie mogą zaś samodzielnie ustalać jego treści. Organy administracji orzekające w sprawie z naruszeniem powołanych przepisów samodzielnie dokonały modyfikacji wniosku złożonego przez inwestora. W dniu 9 marca 2007 r. I. W. złożyła bowiem wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "wtórnym podziale działki nr ewid. 156/1, w miejscowości P., na trzy działki pod budowę trzech budynków mieszkalnych". Tymczasem organ pierwszej instancji wskazując, iż rozpoznaje tenże wniosek ustalił warunki zabudowy dla innej inwestycji polegającej na "budowie 3 budynków mieszkalnych parterowych z poddaszem użytkowym wraz ze wskazaniem warunków uzbrojenia działki nr ewid. 156/1 w miejscowości P.". Decyzje organów obu instancji naruszają prawo również z innych powodów. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powołany wyżej art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy określa tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, której celem jest zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, s. 491 i n.). Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określony został w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), powoływanego w dalszej części uzasadnienia jako: "rozporządzenie". W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Stosownie do § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 1 i 2). Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, w świetle § 7 ust. 1 rozporządzenia, wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym (§ 8). Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik do decyzji organu pierwszej instancji, została sporządzona z naruszeniem powołanych przepisów rozporządzenia. Przede wszystkim granice obszaru analizowanego nie zostały wyznaczone zgodnie z powołanym przepisem § 3 ust. 2 rozporządzenia. Front działki, w myśl § 2 pkt 5 rozporządzenia, to część działki budowlanej przylegająca do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy działka nr ewid. 156/1 położona jest przy drodze dojazdowej nr ewid. 190 i z tej drogi odbywa się główny wjazd lub wejście na tę działkę. Szerokość frontu działki nr ewid. 156/1, przy uwzględnieniu skali mapy stanowiącej część graficzną analizy, wynosi około 190 m. Okoliczności tej organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, gdyż granice obszaru analizowanego, jak wynika ze wskazanej wyżej mapy, wyznaczył w odległości znacznie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki (k. 9 t. III akt adm.). Organ pierwszej instancji był przy tym niekonsekwentny w zakresie wielkości obszaru analizowanego, albowiem w części tekstowej analizy wskazał, iż w obszarze analizowanym znajduje się m.in. działka nr ewid. 157/5, podczas gdy z części graficznej analizy wynika, że działka ta znalazła się poza granicami obszaru analizowanego (k. 6, 9 t. III akt adm.). Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie wskazuje ponadto ani średniego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla obszaru analizowanego, ani średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, ani wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych budynków położonych w obszarze analizowanym, ani też elementów geometrii dachów budynków występujących na obszarze analizowanym. Brak wskazania powyższych parametrów stanowi naruszenie przepisów § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i § 8 rozporządzenia. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się także zdjęcie satelitarne złożone przez inwestora, z którego wynika, że działka nr ewid. 157/6 jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, czego nie uwzględnia część graficzna ani tekstowa analizy (k. 28 t. III akt adm.). Wadliwe są również zapisy decyzji organu pierwszej instancji wskazujące parametry budynków mieszkalnych zawarte w pkt 2. ppkt 4) decyzji. Niedopuszczalne jest bowiem, tak jak to uczynił Wójt Gminy Z., określenie wielkości powierzchni zabudowy, wysokości okapu, wysokości linii kalenicy oraz stopnia nachylenia połaci dachowych przy użyciu słowa "około". Ustalenie tych wielkości powinno być wyznaczone w sposób konkretny. Tak nieprecyzyjne, jak w rozpoznawanej sprawie, określenie wymagań dotyczących konstrukcji projektowanego budynku nie może być uznane za prawidłowe, gdyż w istocie czyni niemożliwym ustalenie, na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Decyzja administracyjna z istoty swej powinna być zaś tak sformułowana, by nie pozostawiała wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia, a także praw lub obowiązków z niej wynikających. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika także, czy inwestor spełnił warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, to jest czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Warunek ten, w myśl ustępu 5 tego artykułu, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie dokument o nazwie "Warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej nr [...]" wydany w dniu 16 lutego 2007 r. przez Z. Korporację [...]., jednakże jego ważność upłynęła w dniu 16 lutego 2009 r. (k. 2v t. II akt adm.). Organ pierwszej instancji uchybił ponadto obowiązkowi uzgodnienia projektu decyzji z organem właściwym do spraw ochrony gruntów rolnych i leśnych, do czego był zobowiązany w myśl art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy. Z akt sprawy wynika, iż Starosta Z. postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2007 r., utrzymanym w mocy przez Kolegium postanowieniem z dnia 12 czerwca 2007 r., uzgodnił pozytywnie przedstawiony mu projekt decyzji w części dotyczącej działki nr ewid. 156/1, stanowiącej grunty rolne klasy IV i V, zaś w części dotyczącej działki stanowiącej użytki rolne zabudowane – B-RIVa i B-RV odstąpił od uzgodnienia projektu decyzji. Uzgodnienie to dotyczyło jednak projektu decyzji Wójta z dnia [...] r., a nie decyzji tego organu utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. W tej sytuacji brak było podstaw do utrzymania przez Kolegium w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja narusza więc nie tylko powołane przepisy, lecz również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zwrócić należy także uwagę na nieprawidłowe sformułowane sentencji zaskarżonej decyzji, która zawiera wyłącznie rozstrzygnięcie co do uchylonej części decyzji organu pierwszej instancji. Brak wyraźnego wskazania rozstrzygnięcia dotyczącego pozostałej części decyzji Wójta sprawia, iż osnowa decyzji Kolegium jest niepełna. Obowiązkiem organu odwoławczego było bowiem wypowiedzenie się w sposób precyzyjny również co do prawidłowości pozostałej części kontrolowanej decyzji w sposób zgodny z przepisem art. 138 k.p.a. Prawidłowe jest natomiast stanowisko Kolegium, iż kwestia służebności dojazdu do działki skarżącego nie mogła być objęta przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie orzeczenia w tym przedmiocie nie należy bowiem do właściwości organów administracji publicznej. Wobec wskazanych wyżej uchybień Sąd na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 litera "a" i "c" p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji uwzględnią wszystkie przedstawione wyżej uwagi. Organy administracji zwrócą również uwagę, iż z mapy złożonej przez skarżącego wraz z pismem procesowym z dnia 1 sierpnia 2011 r. zdaje się wynikać, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w miejscowości P., gmina Z. , znajduje się w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków "Dolina [...]" (kod obszaru [...]), stanowiącemu – w myśl art. 5 pkt 2b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) – obszar Natura 2000 (k. 27 akt sądowych). Okoliczność ta winna zostać wnikliwie wyjaśniona przez organy administracji, albowiem gdyby okazało się, iż istotnie działka nr ewid. 156/1 leży na terenie objętym tą formą ochrony przyrody, to projekt decyzji organu pierwszej instancji podlegałby uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy. Uzasadnienie decyzji organów obu instancji winno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.