II SA/Lu 385/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J.C. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 385/16 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 28 czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego J. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Uzasadniając powyższe zarządzenie referendarz wskazał, że w związku z tym, iż wniosek skarżącego z dnia 6 maja 2016 r. o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu, skarżący został wezwany w trybie art. 258 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") do usunięcia braku formalnego przedmiotowego wniosku poprzez wypełnienie i nadesłanie urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol "PPF", w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania dołączono urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol "PPF". Referendarz stwierdził, że powyższe wezwanie wraz z urzędowym formularzem skarżący odebrał osobiście w dniu 1 czerwca 2016 r. Pomimo prawidłowego pouczenia o terminie usunięcia wskazanego braku oraz skutkach niedokonania tej czynności procesowej w terminie, skarżący nie nadesłał jednak wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tym stanie rzeczy referendarz sądowy uznał za uzasadnione pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania na zasadzie art. 257 p.p.s.a. W sprzeciwie od powyższego zarządzenia J. C. podniósł, że jest osobą w podeszłym wieku, schorowaną i pozostaje na obserwacji kontrolnej w Klinice [...] w [...]. Ponadto jest osobą samotną i nie otrzymuje żadnej pomocy. W odczuciu skarżącego zaskarżone zarządzenie jest dla niego krzywdzące i niesprawiedliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sprzeciw nie jest zasadny, albowiem zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, złożony przez skarżącego w dniu 9 maja 2016 r. (data nadania – k. 13) wniosek o przyznanie prawa pomocy nie spełniał powyższego wymogu, albowiem nie został sporządzony na urzędowym formularzu. W związku z tym Sąd w piśmie z dnia 17 maja 2016 r. zobowiązał skarżącego do złożenia przedmiotowego wniosku na urzędowym formularzu symbol "PPF" (doręczając mu jego egzemplarz). W wezwaniu tym zakreślono 7-dniowy termin do jego wykonania oraz poinformowano skarżącego, że niewykonanie wskazanego obowiązku w wyznaczonym terminie skutkować będzie pozostawieniem jego wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie – jak prawidłowo stwierdzono w zaskarżonym zarządzeniu – doręczono skarżącemu skutecznie w dniu 1 czerwca 2016 r. (potwierdzenie odbioru – k. 27). Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że skarżący w zakreślonym terminie, który upływał w dniu 8 czerwca 2016 r., nie nadesłał do Sądu wypełnionego i podpisanego formularza "PPF", co w pełni uzasadniało pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania zgodnie z dyspozycją powołanego wyżej art. 257 p.p.s.a. Ubocznie wypada zauważyć, że formularza takiego skarżący nie załączył także do rozpoznawanego sprzeciwu. Niewykonania przez skarżącego przedmiotowego obowiązku nie może usprawiedliwiać jego zły stan zdrowa, czy też trudna sytuacja życiowa. Uzyskanie prawa pomocy jest bowiem – jak już wyżej wskazano – bezwzględnie uwarunkowane złożeniem wniosku w tym przedmiocie na urzędowym formularzu. W kontekście argumentacji sprzeciwu wypada jednak zauważyć, że skarżący – jak wynika z akt sprawy – w postepowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie, a także w dotychczasowym toku postępowania sądowego, brał czynny udział składając szereg pism oraz korzystając z przysługujących mu środków zaskarżenia. Wobec tego nie sposób przyjąć, by ze względu na sytuację życiową i zdrowotną nie był on w stanie wypełnić oraz przesłać do Sądu urzędowy formularz "PPF", zwłaszcza w sytuacji, gdy druk taki został mu przez Sąd doręczony wraz z wezwaniem. W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego zarządzenia i działając na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. utrzymał je w mocy.