II SA/Lu 386/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. P. z udziałem Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nałożenia grzywny za nieudostępnienie informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić wniosek. Pismem z dnia 4 maja 2011 r. S. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o ukaranie na podstawie art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej karą grzywny Komendanta Powiatowego Policji . W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż Komendant Powiatowy Policji nie udzielił mu żądanej informacji publicznej, co czyni zasadnym jego wniosek o ukaraniego karą grzywny. W odpowiedzi na wniosek Komendant Powiatowy Policji wniósł o jego odrzucenie z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego w zakresie rozpatrzenia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi głównie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 za zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie w przywołanym przepisie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Przedmiotem żądania S. P. jest ukaranie na podstawie art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) karą grzywny Komendanta Powiatowego Policji . Zgodnie z treścią tego przepisu kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Treść przepisu wskazuje zatem jednoznacznie, iż przewiduje on typową odpowiedzialność karną z tytułu popełnienia czynu za nie udostępnienie informacji publicznej. Innymi słowy przepis ten penalizuje określone w nim zachowanie (zaniechanie) konstytuując typ występku. Orzekanie w przedmiocie odpowiedzialności karnej za występek należy natomiast do właściwości sądów powszechnych i odbywa się w trybie przewidzianym w kodeksie postępowania karnego. Oznacza to, iż sąd administracyjny nie jest właściwym do rozpatrzenia wniosku strony i zastosowania w sprawie dyspozycji przepisu art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak bowiem wskazano przepis ten przewiduje możliwość nałożenia sankcji karnych jedynie w trybie procedury karnej, do której stosowania sąd administracyjny nie jest właściwy. W świetle powyższych rozważań, należy stwierdzić, że wniosek wniesiony w niniejszej sprawie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, ponieważ jego przedmiotem jest żądanie nie mieszczące się w zakresie kognicji tego sądu, W tym stanie rzeczy, Sąd, odrzucił wniosek na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. stanowiącego, iż sąd odrzuca wniosek, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.