II SA/Lu 387/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na pismo Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie sposobu montażu drzwi p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Lu 387/16 na skutek skargi J. W. na pismo Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie sposobu montażu drzwi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę. W dniu 21 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła do tutejszego sądu sporządzoną osobiście skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 817 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. W myśl art. art. 175 § 2 p.p.s.a., przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna na postanowienie tutejszego sądu sporządzona została osobiście przez skarżącą, która nie należy do żadnej z kategorii osób wymienionych w art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a. Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. jest błędem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, Monitor Prawniczy 2004, nr 5, s. 202, postanowienie NSA z dnia 18 października 2004 r., FZ 308/04, niepublikowane). Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.