II SA/Lu 388/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Ibrom (spr.), Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2004 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki I - uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] II – zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W. W. 200 (dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania; III- nakazuje ściągnąć od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie 300 (trzysta) złotych nie uiszczonego wpisu od skargi. II SA/Lu 388/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L., odmawiającą nakazania A.K. rozbiórki krat zainstalowanych na balkonie mieszkania przy ul. G.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ustalił, że A.K. w dniu 24 października 2002 r. zawiadomiła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż zdemontowała kraty objęte nakazem rozbiórki na podstawie decyzji z dnia [...] września 2002 r. Następnie w dniu 4 listopada 2002 r. zgłosiła do Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej zamiar ponownego montażu krat na balkonie w swoim mieszkaniu, dołączając projekt okratowania oraz uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. G., wyrażającą zgodę na wymianę kraty na balkonie mieszkania numer [...]. Do powyższego zgłoszenia właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. W ocenie organu drugiej instancji brak jest podstaw prawnych do orzekania nakazu rozbiórki, bowiem kraty zostały założone w oparciu o zgłoszenie robót budowlanych, nie doszło zatem do naruszenia prawa przy ich instalowaniu. Organ odwoławczy podniósł ponadto, że kraty wykonane zostały zgodnie ze zgłoszeniem, co potwierdziły oględziny dokonane w dniach 12 lutego i 26 sierpnia 2003 r. Jeśli chodzi natomiast o przesłanki wskazane w § 300 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to ocena ich wypełnienia "została dokonana wobec nie wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ". Od decyzji tej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła W.W., wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. Skarżąca zarzuciła, że kraty na balkonie mieszkania nr [...] przy ul. G. zainstalowane zostały z naruszeniem § 300 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., co potwierdziła wizja lokalna. Zarzuciła też, że uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej podjęta została bez jej udziału, nie została ona bowiem poinformowana o zbieraniu podpisów w tej sprawie, a ponadto uchwała miała dotyczyć zezwolenia na zainstalowanie kraty nie zagrażającej wejściem osób niepożądanych na wyższe kondygnacje, a nowo zrealizowana inwestycja nie spełnia tego warunku. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że dokonana w dniu 26 sierpnia 2003 r. kontrola, "dotycząca sprawdzenia, czy kraty zamontowane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami, jest zgodna z prawem". Ponadto skarżąca została powiadomiona o przeprowadzeniu powyższego dowodu. Wobec przyjęcia zgłoszenia wykonania krat, kwestia ważności uchwały wspólnoty mieszkaniowej nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Jest okolicznością bezsporną, że w dniu 4 listopada 2002 r. A.K., dokonała zgłoszenia zamiaru montażu krat na balkonie jej mieszkania położonego na parterze budynku przy ul. G. oraz że właściwy organ nie zgłosił sprzeciwu. Jak wynika z protokołów oględzin, dokonanych w dniach 12 lutego 2003 r. i 26 sierpnia 2003 r., na podstawie wymienionego zgłoszenia zamontowana została krata o wymiarach zewnętrznych 1,45 x 4,70 m, składająca się z pionowych prętów metalowych wymiarach 20 x 20 x 2 cm, przymocowana do balustrady balkonu oraz do płyty balkonu mieszkania na pierwszym piętrze. Rozstaw słupków pionowych wynosi 12 cm. W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 26 sierpnia 2003 r. stwierdzono ponadto, że krata ta nie zapobiega możliwości wspinania się do mieszkania położonego na wyższej kondygnacji. Organy obu instancji uznały, że fakt wykonania kraty w oparciu o zgłoszenie wymagane przepisem art. 30 ust.1 pkt 2 litera "a" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonywania zgłoszenia (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz.1126 ze zmianami) przesądza o zgodności wykonanej inwestycji z prawem. Pominęły natomiast całkowicie fakt, iż zamontowana krata nie spełniała wymogów zarówno rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. NR 15 z 1999 r., poz.140 ze zmianami), jak i obowiązującego od dnia 16 grudnia 2002 r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690 ze zmianami). W myśl przepisu § 300 ust.1 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. kraty zewnętrzne, zastosowane w otworach okiennych i balkonowych, powinny być wykonane w sposób zapobiegający możliwości wspinania się po nich do pomieszczeń położonych na innych kondygnacjach. Powinny one ponadto spełniać wymagania określone w przepisach szczególnych o ochronie przeciwpożarowej ( § 300 ust. 2 rozporządzenia). Przepis § 300 ust.1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. również stanowi, że kraty powinny być wykonane w sposób zapobiegający możliwości wspinania się po nich do pomieszczeń położonych na wyższych kondygnacjach. Stwierdzenie w toku oględzin, że krata nie uniemożliwia wspinania się na wyższe kondygnacje oznacza naruszenie przytoczonych przepisów. Omawiane przepisy są przepisami bezwzględnie obowiązującymi. Ich naruszenie skutkować powinno podjęciem określonych działań przez organy nadzoru budowlanego. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 października 2003 r. ( III RN 101/02, opubl. w OSNP 2004, nr 14, poz.238) stwierdzony przez organ administracji stan faktyczny, od początku naruszający przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wybudowanie na podstawie pozwolenia na budowę bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej garażu z otworami okiennymi i drzwiowymi w ścianie usytuowanej przy granicy) uzasadnia wydanie przez właściwy organ nadzoru budowlanego stosownej decyzji nakazującej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy - prawo budowlane przywrócenie stanu zgodnego z wymaganiami prawa. Nie zgłoszenie sprzeciwu nie zwalniało zatem organów nadzoru budowlanego od oceny w rozpoznawanej sprawie zgodności wykonanej inwestycji z obowiązującymi przepisami. Zaskarżona decyzja narusza w tej sytuacji zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania, a zwłaszcza art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, który nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz art.77 § 1 k.p.a., zobowiązujący organy administracji do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Naruszenie przepisów prawa przez organy administracji miało wpływ na wynik sprawy, zaskarżona decyzja podlega zatem uchyleniu na podstawie art.145 §1 pkt 1 litera "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Jednocześnie sąd uchylił na podstawie art.135 powołanej ustawy także decyzję organu pierwszej instancji mając na uwadze naruszenie wskazanych przepisów przez organ pierwszej instancji. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy przez organy administracji. Uchylenie obu decyzji oznacza konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania i rozpoznania sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie ocenią organy administracji zgodność zamontowanej na balkonie mieszkania przy ul. G. kraty z obowiązującymi przepisami. W razie wątpliwości powtórzony być powinien dowód z oględzin. W tym momencie należy zwrócić uwagę, że skarżąca nie była powiadamiana o dokonywanych dwukrotnie oględzinach. Zawiadomienie o oględzinach mających się odbyć w dniu 12 lutego 2003 r. nie było skarżącej w ogóle wysyłane, natomiast zawiadomienie o oględzinach dokonywanych w dniu 26 sierpnia 2003 r. nie zostało skarżącej doręczone i brak jakiejkolwiek adnotacji o przyczynie nie doręczenia na znajdującym się w aktach potwierdzeniu odbioru zawiadomienia. Przypomnienia wymaga więc, że stosownie do przepisu art. 79 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzania dowodów przynajmniej na siedem dni naprzód i ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodów. Z tych względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego, że skarżąca była częściowo zwolniona od obowiązku ponoszenia wpisu od skargi, Sąd nakazał ściągnięcie pozostałej części wpisu od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego w L. na podstawie art. 223 § 2 ustawy.