II SA/Lu 389/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 2 marca 2005 Nr SKO.0073/679/OD/2005 w przedmiocie odmowy zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych z terenu Gminy P. w zakresie formalnoprawnej dopuszczalności skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. II SA/Lu 389/05 UZASADNIENIE W kwestionowanym postępowaniu administracyjnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., procedując w trybie autokontroli, stanowionej mocą art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mocą decyzji opisanej w sentencji niniejszego postanowienia, uchyliło drugoinstancyjną decyzję własną z dnia 29 grudnia 2004r., a w dalszej kolejności decyzję pierwszoinstancyjną, powziętą w dacie 27 września 2004r. przez Wójta Gminy P.. Na wskazane rozstrzygnięcie administracyjne skargę złożył Wójt Gminy P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zgodnie z przedłożonym do niniejszych akt pełnomocnictwem, podejmując merytoryczną polemikę z jurydyczną racją, przyjętą za podstawę kwestionowanej przezeń decyzji kasacyjnej. Natomiast w odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wnosiło o jej odrzucenie z racji niedopuszczalności, skoro co do zasady, gdy gmina reprezentowana przez wójta, realizuje powierzone w ustawowym trybie kompetencje w zakresie podejmowania decyzji w indywidualnych sprawach, to na dalszych etapach procedowania w tych właśnie sprawach podlega wykluczeniu jej status podmiotu uprawnionego do dochodzenia wywodzonego interesu prawnego czy to w trybie administracyjnym, czy sądowoadministracyjnym. Przywołało w dalszym toku argumentacji takież stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie OSK 1017/04. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaistniałej sytuacji proceduralnej zważył, co następuje: Przedstawiony formalnoprawny stan sprawy, gdy podmiot skarżący - Wójt Gminy P. jednocześnie bezsprzecznie ma status organu rozstrzygającego w kwestionowanym postępowaniu administracyjnym pierwszoinstancyjnie, w ramach realizowania uprawnień leżących w zakresie powierzonego imperium, w swych proceduralnych następstwach czyni skargę niedopuszczalną, ze wskazaniem na wyczerpanie blankietowo sformułowanej hipotezy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W pełni podlega bowiem podzieleniu przedstawione prawne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., gdy wskazuje na istnienie w obowiązującym porządku prawnym wyraźnej cezury między rolą organu pierwszoinstancyjnie decydującego w sprawach indywidualnych w obszarze powierzonych kompetencji, w ramach sprawowania imperium a rolą tegoż podmiotu, jako legitymowanego do zainicjowania kontroli instancyjnej czy sądowoadministracyjnej w sprawie tym rozstrzygnięciem administracyjnym pierwszoinstancyjnie zakończonej, w kontekście ustawowej przesłanki zaistnienia interesu prawnego, przy wykluczeniu jurydycznej zasadności ich kumulacji. W konsekwencji należy zgodzić się z prezentowanym przezeń stanowiskiem, że powierzenie organowi administracji samorządu terytorialnego kompetencji do orzekania w sprawach indywidualnych w formie decyzji administracyjnej, w ramach jego właściwości, wyłącza możliwość następnie dochodzenia przez tę jednostkę wywodzonego przezeń interesu prawnego czy to w trybie kolejnej instancji postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego w tych właśnie sprawach. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, by gmina mogła zajmować różną pozycję, raz organu decyzyjnego, a następnie strony postępowania, w zależności od etapu procedowania. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na istotne rozróżnienie w stosunku administracyjnym, o rozstrzygającym znaczeniu, kategorii podmiotu administrowanego, to jest występującego z żądaniem podjęcia określonej czynności przez właściwy organ administracji publicznej, od organu administrującego, gdy jedynie w odniesieniu do tej pierwszej można formalnoprawnie zasadnie rozważać istnienie interesu prawnego, jako przesłanki implikującej przyznanie statusu strony postępowania dla proceduralnej racji zainicjowania także kontroli sądowoadministracyjnej . Przedstawione prawne stanowisko stanowi konsekwentną kontynuację poglądu ukształtowanego doktryną i orzecznictwem w omawianej proceduralnej materii, by w niniejszym rozważanej sprawie wskazać na przywoływane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego powzięte w sprawie OSK 1017/04, a nadto w sprawach I SA 398/00 LEX 54728 oraz OSK 301/04 OSP 2005/2/17 z aprobującą glosą i przywoływaną w ich uzasadnieniach literaturę przedmiotu. Odmienny pogląd, jako pozbawiony podstawy prawnej, a nadto racji systemowych w obowiązującym porządku prawnym, podlega jurydycznej kwalifikacji, jako nieuprawniony. Reasumując, Wójt Gminy P., rozstrzygający sprawę decyzją pierwszoinstancyjnie, w następstwie nie legitymuje się przymiotem interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie jest też podmiotem w sposób szczególny ustawowo legitymowanym do formalnoprawnie skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego wniesieniem skargi dla ochrony interesów prawnych osób trzecich, co rozstrzygające dla oceny jej dopuszczalności. Z tych względów, wobec zrealizowania w zaistniałych formalnoprawnych okolicznościach sprawy hipotezy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na mocy dyspozycji tegoż unormowania Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak na wstępie.