II SA/Lu 39/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Komendanta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. K. w skardze na decyzję Komendanta z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta z dnia [...] r., nr [...] o uchyleniu Decyzji Nr [...] z dnia [...] r. Komendanta w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i cofnięciu P. K. uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem 10.10.2017 wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosku tego skarżący nie uzasadnił, podnosząc wyłącznie zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, W-wa 2012, str. 224-225). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, albowiem zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego skarżącemu świadczenia tj. równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Decyzja taka nie stanowi więc aktu kwalifikującego się do wykonania, gdyż nie wprowadza ona żadnych zmian w zakresie obowiązków ciążących na skarżącym. Z tych względów sąd, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.