II SA/Lu 393/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. T. i W. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji w sprawie opłaty z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 24 lutego 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło zażalenie Z. i W. T. na niezałatwienie przez Starostę w terminie sprawy dotyczącej pisma skarżących z dnia 2 lipca 2010 r. w przedmiocie opłaty z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej orzeczonego decyzją z dnia [...] r. znak [...]. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało to zażalenie za nieuzasadnione. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli Z. i W. T., żądając jego uchylenia i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z uwagi na to, iż skarga na postanowienie organu wyższego stopnia uznającego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez enumeratywne wskazanie aktów, czynności i przypadków bezczynności organu objętych kognicją sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to zatem postanowienie podlegające kontroli sądu administracyjnego, objęte dyspozycją art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39 r., z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB 246/00 LEX 78952, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00 ONSA 2002/4/144 oraz z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 ONSA 2002/3/116). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 p.p.s.a. Skoro, jak wyżej wskazano, postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego, skarga Z. i W. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.