II SA/Lu 394/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N., Z. D., A. P., J. P., G K, J. T., M. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę; w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]., znak [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]., nr [...] znak [...]. Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda i stwierdził, że odwołanie wniesione przez M. N., Z. D., A. P., J. P., G. K., J. T. oraz M. K. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia[...], nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej firmie "A" Sp. z o. o. pozwolenia na budowę, jest niedopuszczalne, ponieważ żadna z ww. osób, nie została uznana za stronę w przeprowadzonym postępowaniu. W skardze na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Prezydenta Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania wydanego w granicach danej sprawy aktu administracyjnego w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Chodzi tu o taką szkodę /majątkową, a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Skarżący w niniejszej sprawie, wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]., nie wskazali żadnych okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku, podnosząc w skardze wyłącznie merytoryczne zarzuty dotyczące zaskarżonego postanowienia, co świetle art. 61 § 3 cyt. ustawy czyni wniosek niezasadnym. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.