II SA/Lu 395/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Krystyna Sidor (spr.), Jerzy Drwal asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi C. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...], nakazującą C. D. i H. D. rozbiórkę elementów wybudowanego ogrodzenia zlokalizowanego w pasie drogi gminnej stanowiącej działkę Nr [...] usytuowanej we wsi K. W uzasadnieniu podzielając stanowisko organu I instancji organ odwoławczy wyjaśnił, że C. D. i H. D. w dniu 14 listopada 2002 r. dokonali w Starostwie Powiatowym zgłoszenia budowy ogrodzenia działki Nr [...], w linii rozgraniczającej drogi gminnej załączając do niego mapę geodezyjną. W związku z tym, że Starosta nie wyraził sprzeciwu Cz. i H. D. rozpoczęli budowę. W wyniku przeprowadzonych przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w dniu 19 grudnia 2002 r. oględzin, zostało stwierdzone, że inwestorzy rozpoczęli budowę ogrodzenia na przedłużeniu działki Nr [...] od strony drogi gminnej, biegnącej przez wieś K. Na dzień kontroli inwestorzy wykonali cokół betonowy, w którym zostały zabetonowane słupki z rur stalowych. Dokonując kontroli ogrodzenia działki Nr [...] organ I instancji uznał, że dokonane zgłoszenie budowy zgodnie z załączoną mapą nie obejmuje robót faktycznie wykonywanych przez inwestorów, tj. ogrodzenia długości 6 m na przedłużeniu działki Nr [...]. Na tym odcinku, zdaniem organu I instancji ogrodzenie wykonane zostało samowolnie, wobec czego nakazano jego rozbiórkę. Odpowiadając na zarzuty odwołujących się organ II instancji wyjaśnił, że dołączona do zgłoszenia mapa geodezyjna obejmowała ogrodzenie działki Nr [...] bez odcinka będącego przedłużeniem działki Nr [...], stanowiącej wówczas własność F.G. Wprawdzie w dniu [...] stycznia 2003 r. Starosta Powiatowy wydał decyzję zmieniającą przebieg granic między działkami Nr [...] i Nr [...] i zgodnie z dokumentacją scaleniową został wydany nowy wyrys geodezyjny, z którego wynika, że odcinek 6 m, na którym skarżący wykonali elementy ogrodzeniowe mieści się w granicach działki [...], a nie [...], jednak zmiana ta nastąpiła po dokonaniu przez skarżących zgłoszenia w listopadzie 2002 r. W związku z tym w dniu zgłoszenia nie byli oni jeszcze właścicielami tego odcinka, a więc w tym zakresie wykonali elementy ogrodzeniowe samowolnie. Organ II instancji wyjaśnił, że prawo budowlane z 1994 r. nie przewiduje możliwości legalizacji samowoli budowlanej. Zgodnie zaś z art. 30 zamiar wykonania określonych robót budowlanych należy zgłosić właściwemu organowi. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dokonane zgłoszenie obejmowało budowę innego ogrodzenia. Od decyzji tej w dniu 1 kwietnia 2003 r. złożyła skargę C.D., wnosząc o uchylenie decyzji obu organów administracyjnych. W uzasadnieniu stwierdziła, że w jej ocenie dokonała prawidłowego zgłoszenia, a skoro Starosta nie wyraził sprzeciwu na realizację inwestycji, to miała prawo rozpocząć budowę ogrodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skardze nie można odmówić słuszności. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016/ budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m /.../ wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić – w myśl art.30 ust. 5 – jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Bezspornym jest, że skarżąca w dniu 14 listopada 2002 r. dokonała wymaganego zgłoszenia budowy ogrodzenia działki Nr [...] od strony drogi gminnej w linii rozgraniczającej i wobec braku sprzeciwu organu rozpoczęła wykonywanie robót. Z dołączonej do zgłoszenia mapy wynika, że ogrodzenie ma być wykonane na całej długości granicy działki Nr [...] od strony drogi. Zgodnie z art. 48 cyt. ustawy – Prawo budowlane, właściwy organ nakazuje, drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Skoro inwestorzy dokonali w dniu 14 listopada 2002 r. zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia na całej długości granicy, co wynika z dołączonej mapy, a uprawniony organ sprzeciwu nie wnosił, to brak podstaw prawnych do uznania, że prowadzona budowa ogrodzenia działki jest samowolna i ma w stosunku do niej zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, zwłaszcza, że organ administracji nie rozważał sprawy pod kątem długości granicy działki Nr [...] i planowanego ogrodzenia, a spór co do faktycznego przebiegu granicy między działką Nr [...] i Nr [...] został rozstrzygnięty na korzyść właścicieli działki Nr [...] /decyzja z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] Zwrócić należy uwagę, że w chwili wydawania decyzji znany był organom obu instancji fakt wydania zgłaszającym budowę nieprawidłowej mapy geodezyjnej niezgodnej z dokumentacją scaleniową, na której to mapie nie wykazano rzeczywistej długości granicy działki Nr [...] od strony drogi publicznej. Z tych względów zaskarżona decyzja jako wydana z naruszeniem art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm./ podlega uchyleniu na mocy art. 145 § 1 lit."a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/. Na mocy art. 152 w/w ustawy Sąd orzekł co do wykonalności decyzji, zaś na podstawie art. 200 rozstrzygnął o kosztach postępowania.