II SA/Lu 395/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. T. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 18 czerwca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga W. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] [...] wraz z wnioskiem o jej wstrzymanie do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sadowego. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B.P. z dnia [...]. udzielającą Z. i J. T. zgody na wejście na teren nieruchomości sąsiedniej położonej w B. P. przy ul. K.. nr ewid. działki [...], stanowiącej własność W. T. - w celu wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego budynku. Rozpoznając wniosek Sąd zważył co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Brak natomiast uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (tak: post. NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie zawarł żadnych okoliczności, faktów ani twierdzeń argumentujących potrzebę zastosowania przez Sąd ochrony tymczasowej wynikającej z treści art. 61 § 3 ppsa. Nie zachodzą również okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z urzędu. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 ppsa należało orzec, jak w sentencji postanowienia.